บทที่ 255 พ่อจะไปตักอุจจาระ ลูกจะไปไหม?

เรื่องกระจายข่าวถูกส่งมอบให้เป็นหน้าที่ของหวายจื่อผู้เชื่อถือได้ (ในเรื่องปากสว่าง) หลี่เซี่ยงตงถือว่าได้ก่ออิฐเสริมปูนให้กับเส้นทางมหาเศรษฐีค้าเหรียญเงินของตัวเองไปอีกขั้น หลังจากตกลงกันเรียบร้อย หลี่เซี่ยงตงก็ออกแรงปั่นสามล้อพาหวายจื่อกลับมาส่งที่หน้าบ้านตัวเอง หวายจื่อกระโดดลงจากกระบะท้าย เห็นจางเซิน (ซานมู่) นั่งรออยู่บนรถสามล้ออีกลำ ก็เดินเข้าไปทัก “ซานมู่ เรื่องพี่ตงรับซื้อเหรียญเงินนี่เอ็งรู้หรือเปล่า?” เชี่ย! ไอ้หมอนี่มันทำงานทุ่มเทจริงๆ! หลี่เซี่ยงตงกุมขมับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “หวายจื่อ!” หวายจื่อหันมาถามยิ้มๆ “ฮะ~ มีอะไรพี่ตง?” หลี่เซี่ยงตงยกข้อมือ ชี้ไปที่นาฬิกา “อีกสองนาทีจะบ่ายสอง” “ฉิบหายละ~” พอได้ยินเวลา หวายจื่อก็ไม่สนจะฝอยกับจางเซินต่อ สับตีนแตกใส่เกียร์หมาวิ่งแน่บไปทางร้านธัญพืชทันที หลี่เซี่ยงตงเห็นจางเซินทำท่าจะถามอะไรบางอย่าง ก็โบกมือห้าม “มีอะไรค่อยไปคุยกันระหว่างทางไปบ้านหัวหน้าหม่า ฉันขอเข้าบ้านแป๊บ นายรออยู่นี่เดี๋ยวเดียว”

หลี่เซี่ยงตงเดินจ้ำเข้าเรือนปีกตะวันตก ตรงดิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า ภายใต้สายตาจับจ้องของโจวอวี้ฉิน เขาล้วงกล่องไม้เล็กๆ ที่ซ่อนไว้ออกมา “คุณจะทำอะไร?” “ใช้เงินหน่อย” หลี่เซี่ยงตงถือก่องไม้เดินมาที่เตียงเตา หยิบปึกธนบัตรออกมา แบ่งส่วนหนึ่งให้โจวอวี้ฉิน “ก่อนหน้านี้ผมเคยบอกคุณแล้วไง ว่าเลิกขายจิ้งหรีดแล้วจะมาจับธุรกิจเหรียญเงิน ตอนนี้ผมจะเอาเงินไปรับซื้อเหรียญเงิน คุณช่วยผมนับเงินหน่อย” “จะเอาไปเท่าไหร่?” “ห้าร้อย” สองผัวเมียกำลังก้มหน้าก้มตานับเงิน หลี่เสี่ยวจู้ที่นอนกลางวันอยู่ก็ตื่นขึ้นมาแบบงัวเงีย พลิกตัวคลานเข้ามา คว้าเงินในกล่องไม้ไปกำมือหนึ่ง “โธ่ แม่คุณทูนหัว~ จะทำอะไรลูก? ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!” โจวอวี้ฉินเลิกนับเงิน รีบเข้าไปจี๋เอวลูกสาวให้ปล่อยมือ หลี่เซี่ยงตงเห็นตัวป่วนตื่นแล้ว ก็ย้ายฐานทัพไปนั่งนับเงินต่อที่โต๊ะ โจวอวี้ฉินกล่อมลูกสาว เอาเงินคืนมาจากมือน้อยๆ แล้วตามมาช่วยนับต่อ นับเงินเสร็จเรียบร้อย หลี่เซี่ยงตงได้ยินลูกสาวเรียกพ่อ ก็สะพายกระเป๋าเดินเข้าไปบีบแก้มยุ้ยๆ ของลูก บอกลาภรรยา แล้วรีบเดินออกจากห้อง “พ่อ จะไปไหนครับ? ผมไปด้วย” หลี่เซี่ยงตงมองหลี่เสี่ยวไห่ที่วิ่งเข้ามากอดขาเขาไว้แน่น “ลูกจะไปด้วยเหรอ? ดีเลย! สำนักงานเขตมอบหมายงานให้พ่อไปช่วยตักอุจจาระที่ส้วมสาธารณะปากซอย พ่อกำลังไม่อยากไปอยู่พอดี ลูก...”

พูดยังไม่ทันจบประโยค ก็ไม่จำเป็นต้องพูดต่อแล้ว พอหลี่เสี่ยวไห่ได้ยินว่าจะไปตักอุจจาระที่ส้วมสาธารณะ ความคิดที่จะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับพ่อบังเกิดเกล้าก็อันตรธานหายไปในพริบตา เขาปล่อยขาหลี่เซี่ยงตง แล้ววิ่งจู๊ดกลับเข้าห้องไปทันที กลัวพ่อจะลากตัวไปด้วย หลี่เซี่ยงตงมองไปทางประตูห้องด้วยความรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย... หลี่เสี่ยวไห่ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ! ก็แค่ตักขี้ ไม่เห็นต้องทิ้งพ่อทิ้งแม่ขนาดนี้เลย! ถ้าเปลี่ยนเป็นหลี่เสี่ยวจู้ตอนสามขวบ แล้วได้ยินว่าจะไปตักขี้ รับรองว่านางต้องกระตือรือร้นกว่าเขาแน่ๆ ไม่มีทางทอดทิ้งพ่อแก่ๆ คนนี้หรอก! หลี่เซี่ยงตงก้มหน้าถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ หางตาเหลือบไปเห็นหลี่เสี่ยวปอที่แอบอยู่หลังต้นพุทรา พอสบตากัน หลี่เสี่ยวปอก็ถอยหลังกรูดไปสองก้าว “อาสาม ไม่ใช่ผมไม่อยากไปเป็นเพื่อนอานะ แต่ผมเจ็บหู เดินไม่ไหว” หลี่เซี่ยงตงนึกว่าหูฝาด ถามย้ำอีกรอบ “เอ็งว่าไงนะ? เจ็บหู เดินไม่ไหว?” “ใช่ครับอาสาม พอผมเดินแล้วมันเจ็บหู” “งั้นเอ็งก็รีบไสหัวกลับไปนอนบนเตียงเตาเดี๋ยวนี้เลย!”

หลี่เซี่ยงตงถลึงตาใส่หลี่เสี่ยวปอ แล้วหันหลังเดินออกไป จางเซินที่รออยู่หน้าประตูเห็นสีหน้าเขาแปลกๆ ก็ถามขึ้น “ตงจื่อ เป็นอะไรไป?” “ไม่มีอะไร รีบไปกันเถอะ” กลับรถเสร็จ จางเซินก็นำหน้า หลี่เซี่ยงตงตามหลัง ทั้งสองปั่นสามล้อมุ่งหน้าไปทางบ้านหัวหน้าหม่า จางเซินถามเรื่องรับซื้อเหรียญเงิน หลี่เซี่ยงตงไม่ได้โกหกเหมือนตอนคุยกับหวายจื่อ บอกไปตรงๆ ว่าจะรับซื้อเหรียญเงินจริงๆ แต่ซื้อไปทำไม หลี่เซี่ยงตงไม่ได้บอก เพราะธุรกิจนี้พาจางเซินมาเอี่ยวด้วยไม่ได้ อีกฝ่ายไม่รู้เรื่องของเก่า และช่วยอะไรไม่ได้ บอกไปก็ไร้ประโยชน์ จางเซินก็รู้งาน ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงต่อ “ฉันพอเข้าใจแล้ว ตงจื่อ เอ็งไม่ได้อยากไปรับจ้างแบกหามหารายได้เสริมหรอก แต่ปินจื่อบอกว่าหัวหน้าหม่าเคยไปค้นบ้านคนอื่น เอ็งเลยคิดว่าบ้านหัวหน้าหม่าน่าจะมีเหรียญเงิน ก็เลยจะตามฉันไปดูใช่ไหม?” หลี่เซี่ยงตงแกล้งทำท่าตกใจ “ใช้ได้นี่หว่าซานมู่ ฉันค้นพบว่าพอเท้าเอ็งเหยียบลูกถีบรถปุ๊บ สมองเอ็งจะแล่นปั๊บเลยนะเนี่ย มันเป็นเพราะอะไรกันนะ?” “ตงจื่อ หุบปากเน่าๆ ของเอ็งไปเลย!”

ทั้งสองขี่สามล้อลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยกว้างบ้างแคบบ้าง บ้านหัวหน้าหม่าอยู่แถวๆ นี้เอง ไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงที่หมาย ตอนนี้หน้าบ้านหัวหน้าหม่า มีรถสามล้อจอดรออยู่แล้วหกคัน ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งยองๆ เฝ้าของบนรถสามล้ออยู่หน้าประตู พอเห็นพวกหลี่เซี่ยงตงขี่สามล้อเข้ามา ก็ลุกขึ้นทัก “ทำไมเพิ่งมากัน?” หลี่เซี่ยงตงหันไปมองจางเซิน “นัดบ่ายสองครึ่งไม่ใช่เหรอ?” จางเซินพยักหน้า หลี่เซี่ยงตงยกข้อมือดูเวลา แล้วบอกชายหนุ่มหน้าประตู “พวกเราไม่ได้มาสายนะ ตอนนี้อีกห้านาทีจะบ่ายสองครึ่ง” “โอ้โห~ ถีบสามล้อมีนาฬิกาใส่ด้วย?” ชายหนุ่มทำท่าประหลาดใจ แล้วรีบพูดต่อ “รีบเข้าไปเถอะ ที่บ้านเราตกลงกับสำนักงานเขตไว้แล้ว นอกจากขนของ พวกพี่ต้องช่วยยกเฟอร์นิเจอร์ด้วยนะ แน่นอนว่าค่าแรงเราให้ไม่อั้น งานเที่ยวนี้ให้คนละหนึ่งหยวน” หลี่เซี่ยงตงไม่รู้เรทราคา แต่เห็นจางเซินยิ้มมุมปาก ก็รู้ว่าราคานี้ถือว่าดีมาก เขาเดินตามหลังจางเซินผ่านหน้าชายหนุ่ม เข้าไปในตัวบ้านของหัวหน้าหม่า ยิ่งเดินดู หลี่เซี่ยงตงก็ยิ่งรู้สึกทะแม่งๆ คิดไปคิดมาถึงบางอ้อว่าอะไรที่มันผิดปกติ บ้านหลังนี้คือเรือนหลังของบ้านซื่อเหอหยวน แบบสองเรือนหรือสามเรือนที่ถูกกั้นแยกออกมาต่างหาก แต่จะเป็นเรือนที่สองหรือเรือนที่สาม เขาดูไม่ออก จางเซินกระตุกแขนเสื้อหลี่เซี่ยงตง “ตงจื่อ มองอะไรวะ?” “เปล่า ไม่ได้มองอะไร” หลี่เซี่ยงตงหันไปมองชายวัยกลางคนอายุราวห้าสิบ รูปร่างผอมแห้ง สวมชุดผู้บริหารยืนสั่งงานลูกน้องให้ขนของอยู่ในห้องโถงเรือนหลัก “ซานมู่ คนนั้นน่าจะเป็นหัวหน้าหม่า เรารีบเข้าไปกันเถอะ” ระหว่างเดินไปที่เรือนหลัก หลี่เซี่ยงตงถอดนาฬิกาข้อมือยัดใส่กระเป๋าสะพาย “สวัสดีครับ ท่านคือหัวหน้าหม่าใช่ไหมครับ? พวกเราสองคนทางสำนักงานเขตส่งมาครับ” หลี่เซี่ยงตงเข้าไปทักทาย แต่หัวหน้าหม่ากลับขมวดคิ้ว “เอ๊ะ~ ไม่ถูกนี่นา ผมตกลงกับสำนักงานเขตไว้ว่าขอแรงงานเจ็ดคน ไหงโผล่มาเกินคนนึงล่ะ?”