บทที่ 254 หวายจื่อ

สมัยหลี่เซี่ยงตงยังเด็ก เขามาวิ่งเล่นตามก้นพ่อที่ร้านถ่านหินบ่อยๆ ในขณะที่เด็กคนอื่นยังเล่นฉี่รดโคลนปั้นดินน้ำมันอยู่ในตรอก เขาใช้ฉี่ตัวเองผสมผงถ่านหินปั้นเป็นก้อนถ่านเล่นแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าสุดท้ายบ้านใครโชคร้ายได้ถ่านก้อนนั้นไปใช้ และตอนทำกับข้าวจะมีกลิ่นตุๆ หรือเปล่า เอาเป็นว่า เขาคุ้นเคยกับร้านถ่านหินนี้เป็นอย่างดี อาเฮ่าเองก็คุ้นเคยกับหลี่เซี่ยงตงดีเช่นกัน ในฐานะหัวหน้าผู้จัดการร้าน ลูกหลานพนักงานคนอื่นรวมกันยังสร้างวีรกรรมให้เขาจำได้ไม่เท่าหลี่เซี่ยงตงคนเดียว เหตุผลง่ายๆ ก็คือ ตั้งแต่สมัยยังใส่กางเกงเปิดเป้า หลี่เซี่ยงตงก็มาป่วนที่ร้านไม่เว้นแต่ละวัน “อาเฮ่าครับ ที่ร้านพอจะมีรถสามล้อว่างสักคันไหม? ผมขอยืมใช้หน่อย อย่างเร็วก็ส่งคืนก่อนเลิกงาน อย่างช้าก็พรุ่งนี้เช้าตอนเปิดร้าน ผมรับประกันส่งคืนถึงมือแน่นอน” “เรื่องแค่นี้เองเหรอ?” “ครับ แค่นี้แหละ”

อาเฮ่าโล่งอก นึกว่าเรื่องใหญ่โต บุหรี่ที่หลี่เซี่ยงตงให้มาแกสูบได้อย่างสบายใจแล้ว แกเพิ่งจะล้วงไม้ขีดไฟออกจากกระเป๋า ก้านไม้ขีดที่จุดติดไฟแล้วก็ยื่นมาตรงหน้า แกยิ้มให้หลี่เซี่ยงตง แล้วยื่นหน้าไปจุดบุหรี่ สูบไปอึกหนึ่ง พ่นควันขาวออกมาพร้อมกล่าวว่า “รถว่างมีอยู่ พ่อเอ็งมาทำงานแล้ว อยู่ข้างหลังร้านโน่น เอ็งไปหาพ่อเอ็งเลยก็ได้ เรื่องแค่นี้ไม่ต้องมาบอกข้าหรอก” “ไม่ได้ครับ ของหลวงจะเอาไปใช้ส่วนตัว ผมต้องขออนุญาตหัวหน้าก่อน” หลี่เซี่ยงตงยิ้มส่ายหน้า เขาไม่ใช่พนักงานร้านถ่านหิน จะหยิบฉวยอะไรไปโดยไม่บอกกล่าวคงดูไม่ดี เดี๋ยวจะหาว่าไม่มีมารยาท อาเฮ่าชี้นิ้วไปข้างหลัง “เอ็งไปเข็นเอาเองข้างหลังร้านเลย ข้าจะตรวจบัญชีต่อ ไม่คุยด้วยแล้วนะ” “ได้ครับ งั้นผมไปล่ะ อาเฮ่าทำงานต่อเถอะครับ” ชายหนุ่มสวมแว่นที่ยืนข้างอาเฮ่าถือบุหรี่ที่หลี่เซี่ยงตงให้ค้างไว้โดยไม่ได้สูบ พอหลี่เซี่ยงตงเดินจ้ำอ้าวออกไป ชายหนุ่มก็ชะเง้อคอมองเห็นหลี่เซี่ยงตงเลี้ยวเข้าตรอกเล็กข้างร้าน เขาถามขึ้น “หัวหน้าเฮ่าครับ คนเมื่อกี้ใครเหรอครับ?” อาเฮ่าก้มหน้าดูบัญชีโดยไม่เงยหน้าตอบ “ญาติพนักงานร้านเรานี่แหละ พี่ชายเขาคือหลี่เว่ยกั๋ว” “อ๋อ... ที่แท้ก็น้องชายคนเล็กของน้าหลี่ที่ทำงานอยู่การรถไฟนี่เอง” อาเฮ่าจับน้ำเสียงอิจฉาในคำพูดได้ เงยหน้าขึ้นยิ้ม “ไม่ต้องไปอิจฉาคนอื่นเขาหรอก เอ็งตั้งใจทำงานให้ดี ในร้านนี้เอ็งการศึกษาสูงสุด ตำแหน่งข้ายังไงวันหน้าก็ต้องเป็นของเอ็ง” “หัวหน้าเฮ่าครับ ผมไม่เคยคิดจะแย่งเก้าอี้หัวหน้าเลยนะครับ หัวหน้ายังหนุ่มยังแน่น ยังต้องเป็นเสาหลักทำงานเพื่อการปฏิวัติไปอีกนาน” ชายหนุ่มสวมแว่นยิ่งพูดยิ่งทำหน้าจริงจัง “คนหนุ่มเพิ่งเริ่มทำงานอย่างผม ต้องอาศัยผู้อาวุโสทางการปฏิวัติอย่างหัวหน้าคอยชี้แนะ จะได้ไม่หลงทาง คำพูดแบบนั้นหัวหน้าอย่าพูดอีกเลยนะครับ” อาเฮ่าพิจารณาคำพูดของชายหนุ่มสวมแว่น ปิดสมุดบัญชี หยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กข้างๆ ขึ้นมา แล้วเงยหน้ามอง “เมื่อกี้เอ็งพูดว่าอะไรนะ? พูดใหม่อีกทีซิ ข้าจะจดไว้” ... ...

ครืด คราด ครืด คราด หลี่เซี่ยงตงปั่นรถสามล้อที่ยืมมาจากร้านถ่านหิน มือบีบเบรกให้เกิดเสียงดังไปตลอดทาง เพื่อเตือนให้คนเดินเท้าในตรอกระวังรถ ‘หวายจื่อ’ ที่เพิ่งออกจากบ้านเตรียมจะไปทำงาน ได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลังก็หันไปมอง “พี่ตง~ ติดรถไปหน่อยสิ” “ขึ้นมาเลย” หลี่เซี่ยงตงไม่จอดรถ ชะลอให้นิดหน่อย หวายจื่อก็กระโดดขึ้นมานั่งบนกระบะท้ายอย่างคล่องแคล่ว “หวายจื่อ นี่จะบ่ายสองแล้วนะ ทำไมเพิ่งไปทำงาน?” “ผมนอนตื่นสายครับ” หลี่เซี่ยงตงได้ยินคำตอบถึงกับไปไม่เป็น ไม่รู้จะพูดยังไงต่อ “พี่ตง รถสามล้อคันนี้ของร้านถ่านหินใช่ไหม?” “ใช่ ยืมมาใช้ชั่วคราวน่ะ” รถสามล้อขนถ่านใช้งานทั้งปีทั้งชาติ ต่อให้ล้างดียังไงก็ดูออก หวายจื่อถามแบบนี้เขาเลยไม่แปลกใจ หลี่เซี่ยงตงปั่นรถไปก็นึกขึ้นได้ว่า ผู้โดยสารที่นอนตื่นสายด้านหลังคนนี้ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

หวายจื่อมีงานอดิเรกสองอย่าง อย่างแรกคือแอบขโมยกินข้าวสารที่ร้านธัญพืช สมัยพ่อของหวายจื่อยังมีชีวิตอยู่ พ่อทำงานที่ร้านธัญพืชแถวบ้าน ตอนเด็กๆ ถ้าหวายจื่อไม่อิ่มท้อง ก็จะแอบมุดเข้าไปในโกดังร้านธัญพืชเพื่อขโมยกิน หมอนี่ก็ยอดมนุษย์ รู้ว่าข้าวหลวงห้ามเอาเข้าบ้าน เลยกินข้าวสารดิบๆ มันตรงนั้นเลย! ต่อมาพอพ่อหวายจื่อเสีย หัวหน้าร้านธัญพืชพิจารณาแล้วเห็นใจ เลยให้หวายจื่อมารับช่วงต่องานเฝ้าโกดัง เป็นโกดังเก็บข้าวสารนั่นแหละ หวายจื่อผู้ที่เติบโตมากับการขโมยกินข้าวสารในร้าน คราวนี้กลายเป็นคนดีศรีสังคมทันตาเห็น เพราะกลายเป็นผู้รับผิดชอบโกดังโดยตรง ขืนขโมยเองก็เท่ากับทุบหม้อข้าวตัวเอง แต่งานเฝ้าโกดังมันว่างแสนว่าง หวายจื่อที่วันๆ ไม่มีอะไรทำจนรากงอก ก็เลยพัฒนางานอดิเรกอย่างที่สองขึ้นมา นั่นคือการ ‘กระจายข่าว’ (เม้าท์มอย) หลี่เซี่ยงตงคิดจะใช้งานอดิเรกที่สองของหวายจื่อนี่แหละ ให้ช่วยปล่อยข่าวรับซื้อเหรียญเงิน “หวายจื่อ ฉันกะว่าจะรับซื้อเหรียญเงินแถวๆ ทางใต้ของตรอกเรา นายช่วยปล่อยข่าวให้หน่อยสิ ว่าใครมีเหรียญเงินอยากแลกเป็นเงินสด ให้มาหาฉันได้” หวายจื่อสงสัย “พี่ตง พี่จะเอาเหรียญเงินไปทำไม?” “ไม่ใช่ฉันจะเอาหรอก เพื่อนร่วมงานที่หน่วยงานฝากมา เดี๋ยวนี้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น เขาเลยอยากจะหาเหรียญเงินไปหลอมทำเครื่องประดับให้เมียน่ะ” หลี่เซี่ยงตงกุเรื่องขึ้นมาแบบไม่ต้องคิด หวายจื่อเชื่อสนิทใจ ตบหน้าอกรับประกัน “พี่ตง วางใจได้เลย ร้านธัญพืชคนเข้าออกพลุกพล่านทั้งวัน เรื่องนี้บอกผมถือว่ามาถูกทางแล้ว รับรองไม่เกินสองสามวัน คนแถวทางใต้ของตรอกเรารู้เรื่องกันหมดแน่”

พูดจบเขาก็ตบหลังหลี่เซี่ยงตงเบาๆ “แต่พี่ตง พี่ไม่ค่อยอยู่บ้านไม่ใช่เหรอ? ถ้ามีคนอยากขาย เขาจะไปตามตัวพี่ที่ไหน?” เอี๊ยด~ หลี่เซี่ยงตงเบรกรถ หันกลับมาคุยกับหวายจื่อที่นั่งอยู่ด้านหลัง “บ้านไหนอยากขาย นายช่วยจดชื่อไว้ให้ฉันก่อน พอฉันกลับจากต่างจังหวัดมาพร้อมรถขนส่ง ฉันจะไปรับซื้อถึงบ้าน” “หวายจื่อ นายวางใจได้ พี่ชายคนนี้ไม่ให้ทำงานฟรีๆ หรอก ถ้าช่วยจัดการเรื่องที่เพื่อนร่วมงานฝากมาให้เรียบร้อย เดี๋ยวฉันจะให้เขาหาเหล้าดีๆ จากต่างถิ่นมาให้นายสักสองขวด” พอได้ยินว่าไม่ได้ทำฟรีๆ แถมจะได้เหล้านอกสถานที่อีกสองขวด หวายจื่อแม้ในใจจะยิ้มแก้มปริ แต่ปากก็ต้องพูดตามมารยาท “โธ่~ คนกันเองทั้งนั้นพี่ตง เพื่อนร่วมงานพี่ก็เหมือนเพื่อนผม เพื่อนของเพื่อนก็คือเพื่อนผม เรื่องนี้ต่อให้ไม่มีค่าตอบแทน ผมก็จะทำให้สุดฝีมืออยู่แล้ว” คำพูดท่อนแรกๆ ช่างมันเถอะ แต่ท่อนหลังหลี่เซี่ยงตงเชื่อ เพราะเขารู้นิสัยหวายจื่อดี ไอ้หมอนี่วันๆ ว่างจัดจนใจจะขาด รอดตายมาได้ทุกวันนี้ก็เพราะอาศัยการซุบซิบนินทาเรื่องชาวบ้านนี่แหละ! ใครมีความลับอะไรแล้วเผลอหลุดให้หมอนี่ได้ยิน ถ้าอยากจะปิดข่าวให้เงียบ ทางเดียวที่ทำได้กับหวายจื่อคือ... ฆ่าปิดปากสถานเดียว!