บทที่ 253 หารายได้เสริม

ถั่วลิสงทอด ไข่เจียว ยำแตงกวา และผัดหมูใส่ผักกาดขาว บวกกับแกงรวมมิตรหม้อใหญ่อีกคนละชาม แกล้มด้วยหมั่นโถวแป้งผสมคนละสองลูก มื้อเที่ยงฉลองขึ้นบ้านใหม่มื้อนี้ถือว่าอิ่มหมีพีมันสุดๆ ระหว่างกินดื่ม เซี่ยงหลินกับอาเจ๋อก็รับส่งมุกกันโบ๊ะบ๊ะ คอยแซวหลี่เซี่ยงตงอยู่เรื่อย เหล้าขาวหนิวหลานซานขวดละหนึ่งหยวนสองเหมาสองขวดถูกจัดการจนเกลี้ยง ไม่มีใครดื่มเยอะ เหล้าสองขวดหารเฉลี่ยตกคนละสี่ตำลึงพอดิบพอดี จางเซินที่กินอิ่มดื่มพอแล้ว เรอเอิ๊กอ๊ากลุกขึ้นขอตัว “คุยกันไปก่อนนะ ฉันต้องกลับบ้านแล้ว เดี๋ยวมีงานต้องวิ่งอีกรอบ หัวหน้าแผนกโรงงานทอผ้าหมายเลข 2 ที่อยู่แถวนี้แกจะย้ายบ้านสองวันนี้ ฉันต้องไปรับจ๊อบหาเงินสักหน่อย” ตาตี่ๆ ของเฉียนปินที่ปกตก็เล็กอยู่แล้ว พอเหล้าเข้าปากไปสี่ตำลึงก็ยิ่งหรี่ลงจนเหลือแค่ตะเข็บ แต่ในตะเข็บนั้นกลับมีประกายวิบวับ! “ซานมู่ (จางเซิน) หัวหน้าที่เอ็งว่า แซ่หม่าใช่ไหม?” จางเซินประหลาดใจ “ปินจื่อ เอ็งรู้ได้ไง? รู้จักเหรอ?” พูดจบเขาก็ตบหน้าผากตัวเอง “เฮ้อ~ สมองฉันนี่นะ หัวหน้าหม่าแกก็เป็นระดับหัวหน้า ยังไงก็ต้องไปกินข้าวที่ร้านอาหารพวกเอ็งบ่อยๆ เอ็งจะรู้จักก็ไม่แปลก” เฉียนปินยกแก้วสังกะสีขึ้นจิบน้ำ ยิ้มตอบ “ที่เอ็งพูดมาก็ถูก แต่ก็ไม่ถูกซะทีเดียว” จางเซินงง “หมายความว่าไง?”

เฉียนปินเห็นทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว มือซ้ายถือแก้ว มือขวาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ “โรงงานทอผ้าหมายเลข 2 อยู่ที่ไหน?” หลี่เซี่ยงตงชิงตอบก่อน “ชานเมืองฝั่งตะวันออก” “ถูกต้อง” เฉียนปินยิ้มร่าถามต่อ “แล้วพวกเอ็งไม่สงสัยเหรอว่า หัวหน้าแผนกโรงงานทอผ้าหมายเลข 2 ที่อยู่ชานเมืองฝั่งตะวันออก ทำไมถึงมาพักอาศัยอยู่แถวบ้านเรา?” “อย่ามาเล่นเกมทายคำได้ไหม รีบๆ พูดมา!” เซี่ยงหลินเร่งยิกๆ จางเซินก็เสริม “เร็วๆ เข้า ฟังเอ็งพูดแล้วเหนื่อยชิบ! ข้ารีบกลับบ้านนะเว้ย!” ยิ่งมีคนเร่ง เฉียนปินยิ่งเล่นตัว เคาะนิ้วเป็นจังหวะเคาะระฆัง แล้วเริ่มเล่า “หัวหน้าหม่าคนนี้ไม่ธรรมดา ช่วงไม่กี่ปีก่อน ใต้อาณัติเขามีลูกน้องเป็นสิบ มีปืนผาหน้าไม้เจ็ดแปดกระบอกเชียวนะ” อาเจ๋อฟังถึงตรงนี้ ก็ตบหลังเฉียนปินดังป้าบ “เอ็งจะมาร้องงิ้วปฏิวัติ (Sample Opera) ให้พวกข้าฟังหรือไงวะ?” “เชี่ย!” เฉียนปินสูดปากด้วยความเจ็บ “มือหนักกว่าเมียข้าอีก!” หลี่เซี่ยงตงเห็นว่าเฉียนปินเริ่มออกทะเล ก็เอื้อมมือไปกดมือขวาของเฉียนปินที่วางบนโต๊ะไว้ “เลิกเล่นลิเกได้แล้ว เล่ามาเร็วๆ” “เออๆ เล่าแล้วๆ” เฉียนปินดึงมือออกจากใต้ฝ่ามือหลี่เซี่ยงตง แล้วเล่าความจริงออกมาหมดเปลือก

“ข้าเคยฟังพ่อเล่าเรื่องหัวหน้าหม่าคนนี้ เมื่อก่อนแกเป็นหัวโจกในคณะกรรมการปฏิวัติของโรงงานทอผ้าหมายเลข 2 ช่วงสิบปีนั้นแกทำเรื่องเลวระยำไว้เยอะ พอกระแสปฏิวัติจบลง ตามหลักแล้วต่อให้ไม่ติดคุก ก็ต้องโดนไล่ออกจากโรงงาน” “แต่ใครจะไปคิดว่าหมอนี่มันแทงกั๊กเล่นสองหน้า พอกระแสจบ หัวหน้าหม่าก็สลับขั้วกลับมาเป็นชนชั้นกรรมาชีพเฉยเลย แถมยังได้ดิบได้ดีเป็นหัวหน้าแผนกปั่นด้ายหยาบอีกต่างหาก” “พวกเอ็งลองคิดดู คนที่เคยโดนมันรังแก โดนมันนำพวกไปค้นบ้าน คนพวกนั้นจะยอมให้มันอยู่อย่างสงบสุขเหรอ? ที่มันย้ายมาอยู่แถวนี้ ก็เพราะบ้านเก่าโดนคนบุกไปปาหินใส่กระจกแตก ปาขี้หมาใส่หน้าบ้านแบบวันเว้นวัน” “รอบนี้ที่ต้องย้ายอีก ก็เพราะโดนคนตามเจอแล้วบุกไปเล่นงานถึงบ้านอีกนั่นแหละ มันไม่ย้ายไม่ได้หรอก ตัวมันทนได้ แต่คนในครอบครัวทนไม่ไหว เรื่องก็มีแค่นี้แหละ จบข่าว” ฟังเฉียนปินเล่าจบ ไม่มีใครในวงเหล้านึกสงสารหัวหน้าหม่าเลยสักคน แบบนี้เขาเรียกว่าทำตัวเองแท้ๆ โดยเฉพาะอาเจ๋อที่มีประสบการณ์ร่วม ด่าสาดเสียเทเสียว่าสมน้ำหน้า ให้มันโดนเล่นงานจนตายไปเลยยิ่งดี! มีเพียงหลี่เซี่ยงตงที่นั่งเงียบกริบ คำพูดของเฉียนปินไปสะกิดความทรงจำในชาติก่อนของเขา ชาติที่แล้วเขาเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของหัวหน้าหม่าคนนี้ และชื่อเสียงนี้จะยิ่งโด่งดังขึ้นเรื่อยๆ ตามกาลเวลา สาเหตุก็เพราะไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์นี่เก่งกว่าแม่ของเมิ่งจื่อเสียอีก แม่เมิ่งจื๊อย้ายบ้านสามรอบ แต่หมอนี่ย้ายหกรอบ! เพื่อความสงบสุขของชีวิต แกย้ายบ้านหนีถึงหกครั้ง จนกระทั่งเกษียณกลับบ้านเกิดไปนั่นแหละเรื่องถึงเงียบ แต่ที่ทำให้หลี่เซี่ยงตงรู้สึกตะขิดตะขวงใจก็คือ บ้านของหัวหน้าหม่าคนนี้ ยิ่งย้ายยิ่งใหญ่โตหรูหราขึ้นเรื่อยๆ ไอ้แก่สารเลวนี่ช่วงสิบปีนั้นคงฉวยโอกาสกอบโกยผลประโยชน์จากการค้นบ้านชาวบ้านไปไม่น้อย เงินทองของมีค่าไม่พูดถึง แต่แค่พวกของเก่า ภาพวาดพู่กันจีน และเฟอร์นิเจอร์ไม้เก่าแก่ ที่บ้านหัวหน้าหม่าซุกซ่อนไว้ก็มีเพียบ เฮ้อ~ สมองของหลี่เซี่ยงตงแล่นปราด “ซานมู่ เอ็งนัดกับหัวหน้าหม่าไว้กี่โมง?” จางเซินตอบ “บ่ายสองครึ่ง ข้าไม่ได้นัดเองหรอก ยังไม่เคยเจอหน้าแกด้วยซ้ำ เบื้องบนสั่งงานลงมา” “ข้าขอติดสอยห้อยตามไปด้วยได้ไหม?” “ไปทำไม?” “ไปหารายได้เสริมไง ว่างอยู่พอดี”

สิ้นคำพูดหลี่เซี่ยงตง สายตาของทุกคนในห้องก็มองมาที่เขาอย่างแปลกประหลาด “มองหน้าข้าแบบนั้นทำไม? ข้าไม่ได้ร้อนเงิน... ไม่ใช่สิ เมียข้าเลี้ยงดีจะตาย ข้าแค่เบื่อ ไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆ” “ไม่ต้องแก้ตัวหรอก” อาเจ๋อขยับเข้ามาตบไหล่เพื่อน “ตงจื่อ พวกข้าเห็นใจเอ็งนะ เอางี้ ถ้าขาดเงินจริงๆ เอาของข้าไปใช้ก่อนได้” “ไปตายซะ!” หลี่เซี่ยงตงปัดมืออาเจ๋อออก หันไปถามเฉียนปิน “เดี๋ยวเอ็งต้องกลับไปทำงานที่ร้านอาหารต่อไหม?” เฉียนปินพยักหน้า “ไปสิ” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า “งั้นเอ็งก็รีบกลับไปล้างหน้าล้างตาซะ อาเจ๋อ ข้ากับปินจื่อแล้วก็ซานมู่ขอตัวก่อนนะ เอ็งอยู่ช่วยเซี่ยงหลินเก็บกวาดหน่อย นี่บ่ายโมงครึ่งกว่าแล้ว ข้าต้องรีบไปยืมรถสามล้อ” พูดจบเขาก็เดินออกจากห้อง แวะไปลาครอบครัวเซี่ยงหลินที่เรือนปีกตะวันออก แล้วเดินตามเฉียนปินและจางเซินออกจากลานบ้าน

จางเซินที่เดินอยู่ข้างๆ ยิ้มถาม “ตงจื่อ เอ็งไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? ถ้าเอ็งจะไปจริง เอ็งไปยืมสามล้อเถอะ เดี๋ยวข้ากลับบ้านไปเอารถแล้วจะขี่ไปรอหน้าบ้านเอ็ง” “ไม่ได้ล้อเล่น เอาตามนั้นเลย” ออกจากประตูใหญ่ หลี่เซี่ยงตงโบกมือลาเพื่อนทั้งสอง แล้วเดินจ้ำอ้าวไปทางร้านขายถ่านหินที่พ่อทำงานอยู่ ร้านถ่านหินมีรถสามล้อ เขาพอจะขอยืมมาใช้ชั่วคราวได้ ร้านถ่านหินเจี้ยนกั๋วเหมินเป็นร้านติดถนน ด้านหน้าเป็นร้าน ด้านหลังเป็นโรงงาน เวลานี้ยังไม่ถึงเวลาเปิดทำการช่วงบ่าย หลังเคาน์เตอร์ในร้าน มีชายวัยกลางคนอายุมากกว่าพ่อหลี่นั่งตรวจบัญชีอยู่ ข้างๆ มีชายหนุ่มสวมแว่นตายืนอยู่ด้วย อีกเคาน์เตอร์หนึ่งมีพนักงานสองคนนั่งอยู่ น่าจะยังไม่ตื่นเต็มตาดี เพราะยังนั่งหาวหวอดๆ อยู่เป็นระยะ พอได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา ทุกคนก็เงยหน้ามองไปที่ประตู ชายวัยกลางคนที่ตรวจบัญชีอยู่ ขมวดคิ้วหรี่ตามองผู้มาเยือน แล้วก็ยิ้มออกมา “เฮ้ย~ ตงจื่อ ไอ้หนุ่ม เอ็งกลับเข้าเมืองมาตั้งนานไม่เห็นหัวเลยนะ วันนี้ลมอะไรหอบมา?” “อาเฮ่า ไม่ใช่ไม่อยากมาครับ ผมกลัวมาแล้วจะรบกวนเวลาทำงานอาต่างหาก” หลี่เซี่ยงตงยิ้มร่าเดินเข้าไป ยื่นบุหรี่ข้ามเคาน์เตอร์ไปให้หนึ่งมวน พออาเฮ่ารับบุหรี่ไป เขาก็ยื่นให้ชายหนุ่มสวมแว่นข้างๆ อีกมวน แล้วเดินไปวางอีกสองมวนไว้บนเคาน์เตอร์ของพนักงานที่นั่งหาวอยู่ พนักงานสองคนนั้นยิ้มพยักหน้าขอบคุณ อาเฮ่าปิดสมุดบัญชี เอ่ยว่า “ไม่มีธุระไม่มาหาแน่ๆ เอ็งนี่มันพินอบพิเทาเกินเหตุ มีเรื่องอะไรก็รีบว่ามา ถ้าไม่พูดให้เคลียร์ บุหรี่มวนนี้ข้าสูบไม่ลงคอหรอกนะ”