บทที่ 252 คนครบเปิดโต๊ะ

สาเหตุที่หลี่เซี่ยงตงรู้สึกคุ้นตากับบ้านหลังใหม่ ก็เพราะมันเป็นการรื้อแล้วสร้างใหม่ด้วยวัสดุเดิม เป็นการนำของเก่ากลับมาใช้ใหม่ กรอบหน้าต่างก็ยังเป็นอันเดิมที่เขาเคยช่วยรื้อลงมา เพียงแต่ได้รับการซ่อมแซมให้ดีขึ้น ชมบ้านใหม่เสร็จ หลี่เซี่ยงตงก็เดินเข้าไปในเรือนปีกตะวันออกที่อยู่ข้างๆ เขากวักมือเรียกเด็กๆ ที่กำลังเล่นกันอยู่ในห้อง ล้วงลูกอมรวมรส (สือจิ่นถัง) กำมือใหญ่ออกมาจากกระเป๋า ยัดใส่มือเด็กที่โตที่สุด เด็กคนนี้หลี่เซี่ยงตงไม่รู้ชื่อ รู้แค่ว่าเป็นลูกชายของพี่ชายเซี่ยงหลิน เด็กน้อยประคองลูกอมเต็มสองมือ ร้องเรียกน้องๆ ให้เข้าไปแบ่งกันในห้องด้านใน พอเด็กๆ เข้าไปแล้ว หลี่เซี่ยงตงก็คุยสัพเพเหระกับแม่ของเซี่ยงหลินครู่หนึ่ง แล้วค่อยเดินออกมาจากเรือนปีกตะวันออก “น้องสะใภ้ เจ้าหลินน้อย มีอะไรให้ช่วยบอกได้เลยนะ ฉันมาเช้าขนาดนี้ก็เพื่อมาช่วยงานนี่แหละ” หลี่เซี่ยงตงเลิกม่านประตูเดินเข้าไปในครัวเล็ก เห็นเซี่ยงหลินกำลังออกแรงนวดแป้งอย่างขะมักเขม้น ก็ยิ้มถาม “ไหวไหม? ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวฉันทำเอง” เซี่ยงหลินส่ายหน้า “ตงจื่อ อาเจ๋อมันขาแพลง เอ็งไปนั่งคุยเป็นเพื่อนมันในห้องเถอะ” ภรรยาเซี่ยงหลินก็ช่วยไล่เขาออกไป บอกให้ไปนั่งดื่มน้ำในห้อง หลี่เซี่ยงตงเดินออกมาจากครัวเล็กด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย เขาอยากช่วยงาน แต่สองผัวเมียเซี่ยงหลินไม่ยอมให้จับอะไรเลย รู้งี้เขานอนตากพุงอยู่บ้านดีกว่า “เท้าหายเจ็บยัง?” อาเจ๋อที่นั่งไขว่ห้างนวดเท้าอยู่ เงยหน้าขึ้นตอบ “ดีขึ้นเยอะแล้ว” “เดินไหวไหม?” อาเจ๋อลุกขึ้นลองเดินไปมา “ไม่มีปัญหาแล้ว” หลี่เซี่ยงตงเข้าไปโอบไหล่เพื่อน “คำนวณพลาดว่ะ เราสองคนมาเช้าขนาดนี้ แต่ผัวเมียคู่นั้นดันไม่ยอมให้ช่วยงาน จะให้นั่งแกร่วอยู่ในห้องเฉยๆ ก็น่าเบื่อไปหน่อย งั้นเราไปเดินเล่นที่สหกรณ์ (กงเซียวเซ่อ) กันไหม?” อาเจ๋องง “ไปสหกรณ์ทำไม? จะซื้อของเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า “เซี่ยงหลินมันได้อยู่บ้านใหม่ เราไปซื้อประทัดสักตับมาจุดฉลองหน่อย หาเรื่องส่งเสียงดังสร้างความครึกครื้น เพิ่มความเป็นสิริมงคลให้บ้านใหม่มันหน่อย” “ไอเดียดี!” อาเจ๋อตาลุกวาว “งั้นไปกันเลยไหม?” “ไปสิ!”

หลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อกอดคอกันเดินออกจากห้อง บอกกล่าวเซี่ยงหลินคำหนึ่ง แล้วเดินจ้ำไปที่สหกรณ์ร้านค้าที่ใกล้ที่สุด พนักงานขายในสหกรณ์ที่กำลังจับกลุ่มคุยกัน พอเห็นหลี่เซี่ยงตงกับเพื่อนเดินเข้ามา ก็รีบหุบปากหยุดนินทาทันที “ตงจื่อ มาซื้ออะไรล่ะ?” คนถามคือน้าจาง เพื่อนเก่าแก่ของแม่หลี่ หลี่เซี่ยงตงยิ้มตอบ “น้าจาง ผมมาซื้อประทัดหน่อยครับ” น้าจางคายเปลือกเมล็ดแตงโมออกจากปาก ถามต่อ “เอาแบบกี่นัด?” “แบบใหญ่สุดกี่นัดครับ?” “หนึ่งพันนัด ตราซวงสี่ (มงคลคู่) ชนวนไว” “เอาอันนั้นแหละครับ” ออกบิล จ่ายเงิน รับของ หลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อหิ้วประทัดกลับมาที่บ้านเซี่ยงหลิน ทั้งสองยืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง อาเจ๋อถามขึ้น “เอ็งจุดหรือข้าจุด?” “เอ็งจุดเถอะ” หลี่เซี่ยงตงยัดประทัดใส่มืออาเจ๋อทันที ดูคนอื่นจุดประทัดหรือพลุเขาชอบ แต่ให้จุดเองนี่ขอบาย คนอย่างเขารักตัวกลัวตายมาตั้งแต่เด็ก... “ข้าจุดก็ข้าจุด” อาเจ๋อวางประทัดเรียงบนพื้น ควักบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบไปสองที แล้วเดินไปบอกสองผัวเมียในครัวเล็กและคนในเรือนปีกตะวันออกให้รู้ตัว ลูกชายสามคนของเซี่ยงหลิน รวมถึงลูกๆ ของพี่ชาย พอได้ยินว่าจะจุดประทัด ก็วิ่งกรูกันออกมาจากเรือนปีกตะวันออก “อย่าเข้ามาใกล้ กลับไปในห้องก่อน” หลี่เซี่ยงตงไล่ต้อนเด็กๆ กลับเข้าไป แล้วตัวเองก็วิ่งตามเข้าไปหลบด้วย “จะจุดแล้วนะ” อาเจ๋อหดคอ ยื่นปลายบุหรี่ไปจ่อชนวน ประทัดบนพื้นติดไฟทันที เขาเพิ่งจะวิ่งหนีออกมาได้สองก้าว เสียงประทัดก็ดังสนั่นหวั่นไหว ปัง ปัง ปัง! ประทัดหนึ่งพันนัดดังรัวเร็วไม่นานก็เงียบเสียง พอเสียงสงบลง เด็กๆ ที่รออยู่หน้าประตูเรือนปีกตะวันออกก็พุ่งตัวออกมาทันที เพื่อนบ้านในละแวกนั้นได้ยินเสียงก็ออกมามุงดู เด็กๆ ที่ตามมาด้วยดีใจที่สุด ต่างพากันก้มๆ เงยๆ หาเก็บประทัดด้านที่ยังไม่ระเบิด เซี่ยงหลินตื้นตันใจ “ตงจื่อ อาเจ๋อ ข้าไม่รู้จะพูดอะไรดี ให้พวกเอ็งต้องสิ้นเปลืองอีกแล้ว” “ตงจื่อเป็นคนจ่าย ข้าแค่ลงแรง” อาเจ๋อไม่เอาหน้า หลี่เซี่ยงตงโบกมือยิ้ม “แค่หาเรื่องครึกครื้นน่ะ ถ้าไม่รู้จะพูดอะไร ก็ไม่ต้องพูด”

เวลาผ่านไป เฉียนปินหิ้วกะละมังเคลือบมาถึง วางของเสร็จก็มุดเข้าครัวเล็กทันที หลี่เซี่ยงตงเดินไปส่องดูที่หน้าต่างครัว เห็นเฉียนปินที่เพิ่งมาถึงรับช่วงต่อจากเซี่ยงหลินไปเรียบร้อย เขาหันไปมองเซี่ยงหลินที่เดินเงียบๆ ออกมาจากครัว เดาะลิ้น จุ๊ๆ แล้วลากตัวเพื่อนเข้าห้อง “ไอ้หลินน้อย ข้าก็นึกว่าที่เอ็งไม่ให้ข้ากับอาเจ๋อช่วยงานในครัวเพราะเอ็งเกรงใจ ที่ไหนได้ เอ็งไม่ได้เกรงใจพวกข้า แต่เอ็งรังเกียจฝีมือพวกข้าต่างหาก!” หลี่เซี่ยงตงพยักพเยิดหน้า อาเจ๋อรู้ใจทันที ทั้งสองคนรุมสกรัมเซี่ยงหลินไปหนึ่งชุด เซี่ยงหลินร้องขอชีวิต ยอมรับความผิดอย่างจริงใจ ถึงได้ถูกปล่อยตัว สามหนุ่มนั่งคุยสัพเพเหระรอเวลาจนเกือบเที่ยง จางเซิน (ซานมู่) ก็ผลักประตูเข้ามาพร้อมติกน้ำร้อนเปลือกไม้ไผ่ในมือ เขาวางของลงแล้วรีบออกตัว “ขอโทษทีๆ มาสายไปหน่อย พอดีติดงานด่วน วิ่งไปไกลเกือบกลับมาไม่ทัน” อาเจ๋อส่ายหน้า “อย่ามาแก้ตัว เดี๋ยวปรับสองแก้วเลย ทุกคนเขารอเอ็งอยู่คนเดียว ไม่งั้นเปิดโต๊ะกินกันไปนานแล้ว” จางเซินรับแก้วน้ำจากเซี่ยงหลินมากรอกลงคอไปสองอึก แล้วตอบ “ได้เลย ยอมรับโทษแต่โดยดี ตอนเดินเข้าลานบ้านมาได้กลิ่นหอมฟุ้งเลย กับข้าวหอมขนาดนี้ ได้ดื่มเพิ่มสองแก้วถือว่าคุ้ม”

หลี่เซี่ยงตงที่นั่งอยู่หัวเตียง เห็นเฉียนปินถือจานออกมาจากครัวเล็ก ก็ลุกออกไปช่วยรับจาน “หมดหรือยัง?” “หมดแล้ว กับข้าวเสร็จหมดแล้ว เอ็งเรียกพวกมันมาช่วยยกสิ” เฉียนปินพูดจบก็หันหลังกลับเข้าครัวไป หลี่เซี่ยงตงเดินถือจานเข้ามาวางบนโต๊ะ “กับข้าวเสร็จแล้ว อาเจ๋อ ซานมู่ พวกเอ็งไปช่วยยกกับข้าวในครัวหน่อย เซี่ยงหลิน เอ็งไปตามพ่อกับพี่ชายเอ็งมากินด้วยกันสิ” “ไม่ต้องห่วงหรอก พ่อกับพี่ชายข้าไม่มาหรอก” เซี่ยงหลินตอบกลับ แล้วเดินตามหลังอาเจ๋อออกไป พวกเขาเป็นแก๊งหนุ่มๆ จะดื่มเหล้ากัน เมียกับลูกเซี่ยงหลินไม่มาร่วมวงก็พอเข้าใจได้ แต่พ่อน้าเซี่ยง (พ่อของเซี่ยงหลิน) กับพี่ชายเซี่ยงหลิน หลี่เซี่ยงตงคิดว่ายังไงก็ควรไปเชิญตามมารยาท เขาเลยเดินไปที่เรือนปีกตะวันออกเพื่อเชิญทั้งสองคนด้วยตัวเอง แต่ก็เป็นอย่างที่เซี่ยงหลินบอก ไม่ว่าหลี่เซี่ยงตงจะพูดหว่านล้อมยังไง ทั้งคู่ก็ปฏิเสธไม่ยอมมา เซี่ยงหลินเห็นหลี่เซี่ยงตงเดินกลับมาคนเดียว ก็ถาม “เป็นไง? พ่อกับพี่ข้าไม่มาใช่มะ?” เห็นหลี่เซี่ยงตงพยักหน้า เขาจึงชี้ไปที่เก้าอี้ว่าง “งั้นก็นั่งที่เถอะ เดี๋ยวข้ารินเหล้าให้...” เซี่ยงหลินพูดถึงตรงนี้ ก็แกล้งหยุดเว้นจังหวะ แล้วยิ้มถาม “เอ้อ... ตงจื่อ ในคำสั่งเสียบรรพชนบ้านเอ็ง ไม่มีกฎห้ามดื่มเหล้าใช่ไหมวะ?” หลี่เซี่ยงตงขยับปากด่าแบบไม่มีเสียงไปสองพยางค์ ไส-หัว-ไป