บทที่ 251 ลอบกัด

“อ๊าก~” หลี่เสี่ยวปอคิดว่าหลี่เซี่ยงตงจะช่วยพูดขอความเมตตาให้ แต่คาดไม่ถึงว่าหลี่เซี่ยงตงกลับพูดว่าหูหลุดแล้วค่อยเย็บใหม่ “อาสามแกล้งผม!” หลี่เซี่ยงตงหัวเราะ “พูดให้ชัดๆ อาไปแกล้งเอ็งตอนไหน?” “อา...” หลี่เสี่ยวปอพูดไม่ออกไปชั่วขณะ จึงหันไปตะโกนฟ้องแม่ “แม่ครับ น้ำเต้าเป็นของอาสาม น้ำที่อยู่ในนั้นอาสามก็เป็นคนเปิดให้ครับ” เชี่ย! หลี่เซี่ยงตงคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าถึงขั้นนี้แล้ว หลี่เสี่ยวปอจอมลู่ลมยังคิดจะลากเขาลงน้ำไปด้วย! แต่หลี่เสี่ยวปอคำนวณผิดถนัด พี่สะใภ้รองไม่ใช่คนหูเบา นางย่อมรู้ทันว่าทำไมลูกชายถึงพูดแบบนี้กะทันหัน คราวนี้ยิ่งโกรธหนักกว่าเดิม แรงบิดที่มือก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน “พูดอีกทีซิ เรื่องนี้เกี่ยวกับอาสามเอ็งตรงไหน?” “ไม่เกี่ยวครับ แม่ครับผมไม่กล้าแล้ว ผมไม่กล้าแล้วครับ” เสียงร้องไห้จ้าของหลี่เสี่ยวปอเรียกสมาชิกทุกคนในบ้านให้ออกมาดู แม้แต่พี่ชายใหญ่ที่นอนพักอยู่บนเตียงเตาก็ยังให้พี่สะใภ้ใหญ่พยุงออกมา หลี่เสี่ยวปอเห็นย่าหลี่ถือไม้เท้าเดินออกมาจากเรือนหลัก “ทวดครับ ย่าครับ หูผมจะโดนแม่บิดขาดแล้ว ช่วยผมด้วยครับ” แม่หลี่ไม่ได้เอ่ยปาก เพราะหลี่เซี่ยงตงที่ยืนกินแตง (มุงดู) อยู่ตลอดเหตุการณ์ ได้เล่าสาเหตุที่หลี่เสี่ยวปอโดนตีให้ทุกคนฟังแล้ว ย่าหลี่ใช้ไม้เท้าเคาะตัวหลี่เสี่ยวปอเบาๆ “ต่อไปรู้จักความหน่อยนะ เข้าใจไหม?” หลี่เสี่ยวปอสะอึกสะอื้นตอบ “เข้าใจแล้วครับ” “พอเถอะสะใภ้รอง หลานรู้ผิดแล้ว ปล่อยมือเถอะ” คำพูดของย่าหลี่ศักดิ์สิทธิ์เสมอ ในฐานะหลานสะใภ้ พี่สะใภ้รองย่อมต้องเชื่อฟัง นางปล่อยมือจากหูหลี่เสี่ยวปอ แต่ก็แถมด้วยการฟาดหลังลูกชายไปอีกป้าบ “ตามแม่กลับห้อง!” พี่สะใภ้รองลากแขนหลี่เสี่ยวปอ ลากกลับเข้าห้องไปทันที ฝูงชนแยกย้าย หลี่เสี่ยวไห่ผู้สมรู้ร่วมคิดก็โดนโจวอวี้ฉินลากกลับห้องเช่นกัน หลี่เซี่ยงตงผลักประตูห้องเข้าไป เห็นหลี่เสี่ยวไห่ยืนเข้ามุมอยู่ ก็เดินเข้าไปดีดหน้าผากดัง เปรี้ยง “โอ๊ย~” “โอ๊ยอะไร? ยืนให้ตรง!” “ครับ” หลี่เสี่ยวไห่ลูบหน้าผาก ยืดอกขึ้น ส่วนอุปกรณ์ก่อเหตุอย่างน้ำเต้า ตอนนี้ถูกหลี่เสี่ยวจู้นอนทับอยู่บนเตียงเตา เธอนอนหงายมองพี่ชายที่ยืนเข้ามุม มือน้อยๆ ตบน้ำเต้า แปะๆ หัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจ หลี่เซี่ยงตงเหลือบมองลูกสาวที่กำลังซ้ำเติมพี่ชาย แล้วเปิดลิ้นชักโยนบุหรี่จงฮวาที่ได้จากพี่ชายใหญ่ลงไป จากนั้นหยิบบุหรี่ต้าเฉียนเหมินออกมาหนึ่งคอตตอน แกะออกเอามาห้าซอง เขาไพล่มือถือบุหรี่เดินไปที่ห้องพี่ชายใหญ่ วางบุหรี่ไว้ให้แล้วก็ไม่ได้อยู่นาน เพราะต้องรีบไปช่วยงานที่บ้านเซี่ยงหลิน โจวอวี้ฉินมองสามีที่พอกลับเข้าห้องก็เริ่มเอาทับทิมใส่ถุงตาข่าย จึงถามขึ้น “จะรีบไปบ้านเซี่ยงหลินแต่เช้าเลยเหรอ?” “อื้อ นัดกับอาเจ๋อไว้แล้ว จะไปช่วยงานล่วงหน้าหน่อย” จัดทับทิมเสร็จ หลี่เซี่ยงตงก็กำลูกอมรวมรสใส่กระเป๋ากางเกงอีกหนึ่งกำมือ แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เอื้อมตัวเข้าไปหยิบกล่องไม้เล็กๆ ที่ซ่อนไว้ออกมา เขาหยิบคูปองอุตสาหกรรม สองใบออกจากกล่อง แล้วยัดกล่องกลับที่เดิม โจวอวี้ฉินมองสามีที่กำลังจะออกจากบ้าน กำชับด้วยความเป็นห่วง “เมื่อคืนคุณดื่มไปเยอะแล้ว มื้อเที่ยงดื่มน้อยๆ หน่อยนะ” “รู้แล้วน่า”

บ้านทั้งสองอยู่ไม่ไกลกัน หลี่เซี่ยงตงเลยไม่ได้ขี่จักรยาน เขาหิ้วถุงตาข่ายเดินเอื่อยเฉื่อยไปจนถึงหน้าประตูบ้านพักรวมที่เซี่ยงหลินอาศัยอยู่ ขณะกำลังจะก้าวข้ามธรณีประตู เขาเหลือบไปเห็นอาเจ๋อที่แอบย่องมาข้างหลัง เตรียมจะยกเท้าเตะก้นเขาเพื่อแก้แค้น ปัง! หลี่เซี่ยงตงเบี่ยงตัวหลบ เท้าของอาเจ๋อเลยเตะเข้ากับวงกบประตูเต็มแรง “โอ๊ย~ โอ๊ย!” อาเจ๋อกระโดดเหยงๆ กุมเท้าด้วยความเจ็บปวด “ไอ้อ่อนเอ๊ย คิดจะลอบกัดฉันเหรอ เป็นไงล่ะ? สะใจไหม?” หลี่เซี่ยงตงกอดอกยืนขำอาเจ๋อที่เจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว สะใจสุดๆ! ขณะกำลังหัวเราะร่า อาเจ๋อก็กระโดดขาเดียวพุ่งเข้ามาหา เขาเห็นท่าไม่ดีรีบถอยหลังไปสองก้าว เข้าไปยืนในลานบ้าน “จะทำอะไร? เจ็บขนาดนี้ยังไม่เข็ดอีกเหรอ?” อาเจ๋อเกาะขอบประตู กระโดดข้ามธรณีประตูเข้ามาอย่างทุลักทุเล โมโหจนหน้าดำหน้าแดง “ไม่ได้จะทำอะไรเว้ย! จะให้ช่วยพยุงหน่อย! เลิกหลบได้ไหมเนี่ย?” “ก็ไม่บอกแต่แรก” หลี่เซี่ยงตงเข้าไปพยุงอาเจ๋อ ยิ้มเยาะ “นายมันหาเรื่องเองแท้ๆ” “ตงจื่อ บัญชีแค้นของเรายังไม่จบนะ ตอนนี้อย่าเพิ่งชวนคุย” อาเจ๋อสูดปากซี๊ดซ๊าด ร้องโอดโอยไม่หยุด “ยังจะมาคิดบัญชีอีก งั้นฉันปล่อยนะ?” “อย่านะๆ! ฉันผิดไปแล้ว” “สมน้ำหน้า!” หลี่เซี่ยงตงเปิดโหมดซ้ำเติมอย่างไร้ความปรานี เมื่อกี้ถ้าเขาหลบไม่ทัน คนที่ต้องมากุมก้นกระโดดเหยงๆ คงเป็นเขาเอง

เซี่ยงหลินที่กำลังช่วยภรรยาเตรียมมื้อเที่ยงอยู่ในครัวเล็ก มองผ่านหน้าต่างเห็นหลี่เซี่ยงตงพยุงอาเจ๋อเดินเข้ามา เขาเดินมาเลิกม่านประตู มองดูอาเจ๋อที่กระโดดขาเดียว ยิ้มถาม “อาเจ๋อ เป็นอะไรไป? เดินไปเหยียบเงาตงจื่อเข้าหรือไง?” หลี่เซี่ยงตงได้ยินดังนั้นก็สวนกลับ “เลิกพล่ามไร้สาระ รีบมารับถุงในมือฉันไปเร็วเข้า” เซี่ยงหลินกินทับทิมบ้านหลี่เซี่ยงตงมาเยอะ เลยไม่แปลกใจที่เห็นทับทิมขาวในถุงตาข่าย เขายิ้มร่าเข้ามารับถุงทับทิม แล้วช่วยหิ้วแขนอีกข้างของอาเจ๋อ ร่วมมือกับหลี่เซี่ยงตงหิ้วปีกอาเจ๋อเข้าไปในห้อง “พวกนายนั่งพักกันไปก่อน หิวน้ำก็รินกินเองนะ ฉันต้องไปช่วยเมียนวดแป้งต่อ ไม่ว่างมาคอยปรนนิบัติพวกนายหรอก” อาเจ๋อที่นั่งอยู่บนเตียงเตารีบคว้าแขนเซี่ยงหลินที่จะหันหลังกลับ “เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป เมื่อกี้ที่พูดหมายความว่าไง?” “หมายความว่าไงอะไร? ตกลงหายเจ็บเท้าแล้วใช่ไหม?” หลี่เซี่ยงตงปัดมืออาเจ๋อออก แล้วลากเซี่ยงหลินออกมาจากห้อง เขาล้วงคูปองอุตสาหกรรมสองใบออกจากกระเป๋ากางเกง ยัดใส่มือเซี่ยงหลิน “ให้ฉันเหรอ?” เซี่ยงหลินเพิ่งเคยเห็นคนให้ของขวัญเป็นคูปองอุตสาหกรรมแบบนี้เป็นครั้งแรก เลยตั้งตัวไม่ทัน แต่คูปองอุตสาหกรรมนี่ของดีเลยนะ มันแจกตามสัดส่วนเงินเดือน เฉลี่ยเงินเดือนยี่สิบหยวนจะได้หนึ่งใบ เอาไว้ซื้อสินค้าอุตสาหกรรมได้สารพัด ตั้งแต่ผ้าเช็ดหน้า ผ้าขนหนู ไปจนถึงจักรยานและวิทยุ ต้องใช้คูปองนี้ทั้งนั้น ตั้งแต่มีคูปองอุตสาหกรรมออกมา มูลค่าของมันก็ขึ้นๆ ลงๆ ถูกสุดก็ใบละหกเจ็ดเหมา แพงสุดก็ปาเข้าไปสองหยวนกว่า “งานฉลองขึ้นบ้านใหม่นาย ฉันไม่รู้จะซื้ออะไรให้ เอาคูปองไป ขาดเหลืออะไรก็ไปซื้อเอาเอง” “ได้ งั้นฉันไม่เกรงใจนะ” “รีบไปนวดแป้งนึ่งหมั่นโถวไป๊” เซี่ยงหลินดีดคูปองในมือดัง ป๊อก แล้วเดินกลับเข้าครัวเล็กไป หลี่เซี่ยงตงเดินวนดูรอบๆ บ้านใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จ จะว่ายังไงดีล่ะ... สภาพดูไม่ต่างจากเพิงกันแผ่นดินไหวตอนก่อนถล่มเท่าไหร่เลย