บทที่ 250 หูขาดก็เย็บใหม่ได้

หลี่เซี่ยงตงถือน้ำเต้ากลับบ้าน ล้างน้ำซ้ำไปซ้ำมาที่ก๊อกน้ำจนกลิ่นเหล้าจางลง ถึงค่อยส่งให้หลี่เสี่ยวไห่ที่ยืนมองตาละห้อยรออยู่ข้างๆ “ถือดีๆ นะ ถ้าทำแตกอีกพ่อไม่หาให้แล้วนะ” “ครับพ่อ” หลี่เสี่ยวไห่รับน้ำเต้ามาอย่างดีใจ ยังไม่ทันจะกอดให้อุ่น หลี่เสี่ยวปอก็แย่งไปจากมือ แต่หลี่เสี่ยวปอไม่ได้วิ่งหนี กลับยื่นน้ำเต้าคืนให้หลี่เซี่ยงตงที่กำลังเช็ดมือ “อาสาม ช่วยเปิดน้ำใส่ให้เต็มหน่อยครับ” หลี่เซี่ยงตงโยนผ้าเช็ดตัวพาดหัวก๊อกน้ำ ถามกลับ “จะเอาน้ำไปทำอะไร?” “พวกผมจะเอากรอกรังมดเล่น” หลี่เสี่ยวไห่ได้ยินพี่ชายพูด ก็ตะโกนสนับสนุน “พ่อ เร็วๆ สิครับ เปิดน้ำให้หน่อย” หลี่เซี่ยงตงรับน้ำเต้ามา งงๆ “บ้านเรามีรังมดเยอะขนาดนั้นเชียว? พวกเอ็งยังล้างบางไม่หมดอีกเหรอ?” “อาสามเปิดน้ำก่อน เดี๋ยวผมเล่าให้ฟัง” “ได้”

หลี่เซี่ยงตงอยากรู้ว่าหลานชายตัวแสบจะมีข้อแก้ตัวอะไร เขาเอาน้ำเต้ารองน้ำจากก๊อกจนได้ครึ่งหนึ่ง “น้ำมาแล้ว ว่ามาสิ” หลี่เสี่ยวปอหัวเราะเจ้าเล่ห์ “พี่ใหญ่บอกว่า รังมดในบ้านห้ามทำลายทีเดียวหมด ต้องค่อยๆ กรอกน้ำวันละรัง พอกรอกครบทุกรัง รังใหม่ก็จะถูกสร้างขึ้นมาพอดี แบบนี้ผมกับเสี่ยวไห่ก็จะมีรังมดให้เล่นทุกวัน” ฟังจบ หลี่เซี่ยงตงถึงกับเดาะลิ้น แค่จะแกล้งมดยังต้องวางแผนซับซ้อนขนาดนี้เชียวหรือ มิน่าล่ะ พื้นลานบ้านถึงได้มีรอยน้ำเจิ่งนองตรงนั้นทีตรงนี้ที ที่แท้ก็ฝีมือพวกนี้ หลี่เซี่ยงตงนึกไว้อาลัยแด่เหล่ามดงานในบ้านตระกูลหลี่ ที่ต้องเผชิญภัยพิบัติน้ำท่วมโลกจากฝีมือหลี่เสี่ยวปออยู่เนืองๆ ชีวิตแบบนี้ ภาษาถิ่นซานซีเขาเรียกว่าอะไรนะ? ไท่ซีหั่วเลอ... (หมดกันชีวิต/ซวยบรรลัย) “อาสาม ผมบอกแล้วไง ส่งน้ำเต้ามาเร็วๆ สิ” หลี่เสี่ยวปอยื่นมือรออยู่นาน สบโอกาสก็เร่งยิกๆ “พ่อ เอาน้ำเต้ามาให้ผม” “เสี่ยวไห่ เอ็งถือไม่ไหวหรอก ถ้าทำแตกอีกเราอดเล่นนะ” “ผมถือไหว! ผมไม่ทำแตกหรอก!” น้ำเต้ายังไม่ทันถึงมือ สองพี่น้องก็เปิดศึกแย่งชิงกันจนหลี่เซี่ยงตงหูอื้อ “เงียบ!” รอจนทั้งคู่หยุดเถียงกัน เขาถึงส่งน้ำเต้าให้หลี่เสี่ยวปอ “ใครถือก็เหมือนกันแหละ ไปเล่นด้วยกันไป” “ขอบคุณครับอาสาม”

หลี่เสี่ยวปอรับน้ำเต้าวิ่งไปที่ใต้หน้าต่างห้องตัวเอง หลี่เสี่ยวไห่ในชุดกางเกงเปิดเป้าวิ่งตามต้อยๆ พร้อมหมาสองตัว สองพี่น้องนั่งยองๆ หัวชนกัน เจ้าเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวหวงก็พยายามมุดหัวเข้าไปแจมด้วย “ไปไกลๆ อย่ามาเบียด” หลี่เสี่ยวปอโดนลิ้นเจ้าเสี่ยวเฮยเลียหน้า รีบใช้เสื้อกล้ามเช็ดหน้าอย่างรังเกียจ ลุกขึ้นไล่หมากลับเข้ากรง แล้ววิ่งกลับมาประจำที่ หลี่เซี่ยงตงมองหลานชายกับลูกชายที่นั่งยองๆ อยู่ตรงตีนกำแพงเรือนปีกตะวันออก ไอ้หลานตัวแสบนี่ก็ช่างสรรหาที่เล่น รังมดในลานบ้านมีตั้งเยอะไม่ไปกรอก ดันไปกรอกน้ำใส่ร่องตีนกำแพงบ้านตัวเอง “พวกเอ็งไปเล่นที่อื่น อย่าไปกรอกน้ำใส่ตีนกำแพง!” หลี่เสี่ยวปอเงยหน้ามองแวบหนึ่ง ทำหูทวนลม แล้วหันกลับไปหัวเราะคิกคักกับหลี่เสี่ยวไห่ต่อ “อาพูดแล้วไม่ฟังใช่ไหม?” หลี่เซี่ยงตงทำท่าจะเดินเข้าไปสั่งสอน หลี่เสี่ยวปอกลัวโดนตี รีบลากหลี่เสี่ยวไห่หนีไปเล่นใต้ต้นพุทรา “ตงจื่อ” ได้ยินเสียงเรียก หลี่เซี่ยงตงเงยหน้าขึ้น “มีอะไรเหรอพี่สะใภ้ใหญ่?” พี่สะใภ้ใหญ่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง ชี้เข้าไปข้างใน “พี่ไม่ได้หา พี่ชายเอ็งเรียกน่ะ” หลี่เซี่ยงตงเหลือบมองเด็กสองคนที่เล่นอยู่ใต้ต้นพุทรา ก่อนจะเดินเข้าเรือนปีกตะวันออก เขานั่งลงที่หัวเตียงเตา ถามพี่ชายใหญ่ที่นอนอยู่ “พี่ใหญ่เรียกมีอะไร? จะไปห้องน้ำเหรอ?” “เปล่า” พี่ชายใหญ่ลุกขึ้นนั่ง ล้วงบุหรี่จงฮวาซองยังไม่แกะออกมาจากใต้ผ้าห่ม ยัดใส่มือน้องชาย “นี่คือ?” หลี่เซี่ยงตงมองบุหรี่จงฮวาในมือ... คุ้นตาชะมัด! เห็นสีหน้าแปลกๆ ของน้องชาย พี่ชายใหญ่ก็เกาหัวแก้เก้อ “บุหรี่ซองนี้พ่อให้มาเมื่อหลายวันก่อน เอ็งก็ได้ไม่ใช่เหรอ?” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า สีหน้ากลั้นขำ “ใช่ครับ พ่อก็ให้ผมมาซองนึง ในเมื่อพ่อให้ พี่ก็เก็บไว้สูบสิ ให้ผมทำไม?”

พี่ชายใหญ่อึกอัก พี่สะใภ้ใหญ่เลยพูดแทน “ตงจื่อ พี่ชายเอ็งเขาไม่กล้าสูบบุหรี่แพงๆ แบบนี้หรอก เอ็งค้าขายของเก่ารู้จักคนเยอะ ช่วยเอาบุหรี่จงฮวาซองนี้ไปแลกเป็นบุหรี่ ‘เซิงฉ่าน’ (การผลิต) ที่เขาชอบสูบให้หน่อยได้ไหม?” พี่ชายใหญ่เห็นน้องทำหน้าปุเลี่ยนๆ ก็รีบออกตัว “ลำบากไปไหม? ถ้าลำบากก็ช่างมันเถอะ ไม่ต้องแลกแล้ว เอ็งเอาไปสูบเองเถอะ” หลี่เซี่ยงตงมุมปากกระตุก “พี่ใหญ่ แลกเป็น ‘ต้าเฉียนเหมิน’ ได้ไหม? เซิงฉ่านมันหาแลกยาก” “ได้ๆ ต้าเฉียนเหมินก็ได้” “งั้นเอาอย่างนี้ ผมเอาต้าเฉียนเหมินให้พี่ก่อนเลย ส่วนจงฮวาซองนี้ผมค่อยหาโอกาสไปแลกทีหลัง” “ไม่รีบหรอก เอ็งเอาบุหรี่ไปก่อน แลกได้เมื่อไหร่ค่อยเอามาให้พี่ก็ได้” พี่ชายใหญ่เกรงใจน้องชาย แค่นี้ก็รบกวนมากพอแล้ว ขืนให้น้องควักเนื้อเอาของมาให้ก่อน แกยิ่งไม่สบายใจ “ไม่เป็นไรหรอกพี่ บุหรี่จงฮวาอยู่ในมือผมแล้ว จะแลกเมื่อไหร่ก็ได้ พี่ไม่ต้องเกรงใจ เดี๋ยวผมกลับไปหยิบต้าเฉียนเหมินมาให้”

หลี่เซี่ยงตงเพิ่งเดินออกมาจากห้องพี่ชายใหญ่ หันไปเห็นหลี่เสี่ยวปอและพรรคพวกแอบกลับไปนั่งกรอกน้ำใส่ตีนกำแพงเหมือนเดิม เขาตะโกนเรียกไปทางห้องพี่ชายรอง (เรือนปีกตะวันตกหรือห้องตรงข้าม) “พี่สะใภ้รอง! พี่สะใภ้รอง! ออกมานี่เร็ว!” “มีอะไร? เกิดอะไรขึ้น?” พี่สะใภ้รองวิ่งออกมาจากห้อง เห็นหลี่เซี่ยงตงชี้ไปที่ตีนกำแพง เธอก็มองตามไป ภาพที่เห็นคือลูกชายหัวแก้วหัวแหวนกอดน้ำเต้า เทน้ำ จ๊อกๆ ใส่ร่องกำแพงบ้านอย่างเมามัน อารมณ์ของแม่ระเบิดตูมทันที! เธอเดินจ้ำเข้าไปบิดหูหลี่เสี่ยวปอ หิ้วปีกจนตัวลอยขึ้นจากพื้น “มือนี่มันซนจริงๆ! ไม่โดนตีสักสองวัน คันไม้คันมือใช่ไหม? ไอ้ลูกไม่รักดี กล้าเอาน้ำมากรอกใส่รากฐานกำแพงบ้านตัวเอง!” “เจ็บๆๆ! แม่ ปล่อยผม!” หลี่เสี่ยวปอร้องโอดโอย หันมาเห็นหลี่เซี่ยงตงยืนอยู่ ก็ตะโกนขอความช่วยเหลือ “อาสาม! ช่วยพูดกับแม่หน่อย หูผมจะขาดติดมือแม่แล้ว!” เมื่อกี้หลี่เซี่ยงตงเตือนแล้วไม่ฟัง ตอนนี้จะมาขอให้ช่วย ฝันไปเถอะ เขายิ้มร่า พูดลอยหน้าลอยตา “เมื่อกี้อาบอกเอ็งแล้วใช่ไหมว่าอย่าเล่นกรอกน้ำใส่ตีนกำแพง? มีหูแล้วไม่ฟัง จะเก็บหูไว้ทำไม?” “อีกอย่าง ฝีมือเย็บปักถักร้อยแม่เอ็งออกจะยอดเยี่ยม หูหลุดไปก็ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวให้แม่เอ็งเย็บต่อให้ใหม่ก็ได้!”