บทที่ 249 เสียงสะท้อน

หลี่เซี่ยงตงปั่นจักรยานกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี นึกไม่ถึงเลยว่าการเอาทับทิมไปฝากลุงโหวแค่สิบลูก จะได้ผลตอบแทนกลับมาเกินคาดขนาดนี้ สิบลูกแลกตั๋วนมผงสิบใบ ตอนนี้เขาเริ่มนึกเสียดายขึ้นมาตงิดๆ ถ้าเขาเอาทับทิมไปยี่สิบลูก ตั๋วนมผงในลิ้นชักลุงโหวจะเพิ่มเป็นยี่สิบใบไหมนะ? บาปกรรมๆ จริงๆ ทางพุทธศาสนาสอนให้ละ โลภ โกรธ หลง แต่ตอนนี้เขากำลังทำผิดศีลข้อโลภเข้าเต็มเปา ขณะที่กำลังสำนึกผิด จักรยานคู่ใจกลับเลี้ยวไปทางห้างสรรพสินค้าโดยอัตโนมัติ จนปั่นไปได้ครึ่งทางเขาถึงเพิ่งได้สติ! หลี่เซี่ยงตงรีบเบรกตัวโก่ง กลับรถมุ่งหน้ากลับบ้านทันที เงินห้าสิบหยวนในกระเป๋าคืองบส่วนตัวที่เม้มภรรยามา ยังไม่ได้ผ่านการตรวจสอบบัญชีจากโจวอวี้ฉิน จะซื้อนมผงบ้าบออะไรกัน ขืนซื้อกลับไป ความลับเรื่องเงินก้นถุงแตกโพละพอดี! อีกอย่าง นมผงที่บ้านยังพอให้ลูกๆ กินได้อีกพักใหญ่ ตั๋วที่ได้มาก็ยังไม่หมดอายุ ไม่เห็นต้องรีบร้อน หลี่เซี่ยงตงอารมณ์ดีสุดๆ ตอนยกรถข้ามธรณีประตูหน้าบ้าน แม้แต่เจ้าเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวหวงที่วิ่งมารับหน้า ยังดูน่ารักน่าชังขึ้นเป็นกองในสายตาที่มองผ่านฟิลเตอร์คนอารมณ์ดี “พ่อ น้ำเต้า~” หลี่เสี่ยวไห่ที่วิ่งตามมาติดๆ ยังไม่ลืมทวงสัญญา หลี่เซี่ยงตงหยุดรถ ทำสีหน้าจริงจัง “พ่อรับปากแล้วว่าจะหาให้ ก็ต้องหาให้แน่นอน แต่ถ้าเอ็งยังมาทวงยิกๆ ไม่เลิก พ่อจะไม่สนใจแล้วนะ ไปเล่นซะ อย่ามาเกาะแกะ”

ไล่เจ้าลูกชายจอมตื๊อไปได้ เขาก็จอดรถเดินเข้าห้อง ล้วงตั๋วนมผงจากกระเป๋ากางเกงวางตรงหน้าโจวอวี้ฉินที่นั่งอยู่บนเตียงเตา “จะให้เงินผมไปซื้อ หรือคุณจะหาเวลาไปซื้อเอง?” “เดี๋ยวฉันกะวันไปซื้อเอง คุณไม่ต้องห่วง” โจวอวี้ฉินหยิบตั๋วมานับ “ทำไมเยอะแยะขนาดนี้? ไปหามาจากไหน? จ่ายไปกี่ตังค์?” “ไม่ได้เสียเงิน เมื่อกี้เอาทับทิมไปฝากปู่รองของโหวซาน แกให้มาน่ะ” หลี่เซี่ยงตงนั่งลงที่หัวเตียง เห็นลูกสาวนั่งเล่นสะดือตัวเองอยู่ด้านใน ก็โน้มตัวเข้าไปตีมือน้อยๆ นั่นเบาๆ หลี่เสี่ยวจู้ผู้ไม่เคยยอมใคร พอโดนตีก็คลานตุ๊บป่องจะมาเอาคืนพ่อ แต่นิ้วชี้ของหลี่เซี่ยงตงจิ้มยันหน้าผากน้อยๆ ไว้ซะก่อน หลี่เสี่ยวจู้พยายามคลานเข้าใส่แต่ไปไม่ถึงตัวพ่อ โมโหจนร้อง อ๊าๆ มือไม้ปัดป่ายไปมา “ยังจะอาละวาดอีกเหรอ? นั่งลงเดี๋ยวนี้!” พอเห็นแม่แผลงฤทธิ์ หลี่เสี่ยวจู้ก็ขาสั่นพั่บๆ รีบลุกขึ้นเดินเตาะแตะหนีไปสามสี่ก้าว แล้วล้มก้นจ้ำเบ้า กลิ้งหลุนๆ กลับไปซุกตัวที่มุมเตียง โจวอวี้ฉินเห็นสภาพลูกสาวก็อดขำไม่ได้ หันกลับมาคุยกับสามี “ตั๋วนมผงตั้งสิบใบเชียวนะ เรารับไว้แบบนี้จะดีเหรอ?” “ไม่เป็นไร รับไว้เถอะ” หลี่เซี่ยงตงคิดว่าไม่มีปัญหา เขาไม่ได้ไปขอ ลุงโหวได้ยินเรื่องหลานชายแล้วให้เอง แสดงว่าแกตั้งใจให้ เหตุผลคงไม่พ้นสองข้อ หนึ่งคือถูกชะตากัน สองคือขอบคุณที่เขาช่วยดูแลและพาโหวซานหาเงิน พอสามียืนยัน โจวอวี้ฉินก็สบายใจ “คุณต้องเอาทับทิมไปให้รองหัวหน้าจางอีกไม่ใช่เหรอ? รีบไปเถอะ เดี๋ยวเที่ยงต้องไปบ้านเซี่ยงหลินอีก อย่าให้สายนะ” “งั้นผมไปล่ะ” หลี่เซี่ยงตงเหลือบมองลูกสาวที่นอนฉีกขาเล่นอยู่บนเตียง ทำหน้าทะเล้นใส่หนึ่งที แล้วรับถุงทับทิมจากภรรยา เข็นจักรยานออกไปอีกรอบ

บ้านรองหัวหน้าจางเจอแต่ภรรยาแกอยู่ ผู้หญิงวัยกลางคนความอยากคุยรุนแรงกว่าตาแก่อย่างลุงโหวเยอะ! ดึงตัวหลี่เซี่ยงตงคุยเกือบชั่วโมงกว่าจะยอมปล่อยกลับ แถมยังกำชับให้พาเมียลูกมาเที่ยวบ่อยๆ พอกลับถึงบ้าน หลี่เซี่ยงตงไม่พูดพร่ำทำเพลง กรอกน้ำลงคอไปสองอึกใหญ่ พอลมหายใจเข้าที่ก็กางถุงตาข่ายยัดทับทิมลงไปอีกสิบห้าลูก เฉียนปินกับจางเซินไปทำงานไม่อยู่ เขาเลยวางของไว้แล้วรีบมาบ้านอาเจ๋อ อาเจ๋อรับทับทิมไปแล้วก็ไม่เกรงใจ หยิบลูกหนึ่งขึ้นมากินโชว์ทันที “ตงจื่อ ตอนอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ ฉันคิดถึงรสชาติทับทิมบ้านนายชะมัด วันนี้ได้กินสมใจสักที” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “ถ้าชอบ กินหมดแล้วค่อยมาขอใหม่ ทับทิมที่บ้านต้องเอาไปแจกคนอื่นด้วย เหลือเท่าไหร่ไม่รู้ เลยให้เยอะไม่ได้” อาเจ๋อส่ายหน้า “ห้าลูกก็พอแล้ว ของดีกินเยอะไปเดี๋ยวไม่ขลัง มันต้องกินให้หายอยากพอให้มีอะไรให้รอคอย” “แหม... เดี๋ยวนี้คารมคมคายขึ้นเยอะนะ” “แน่นอน ตอนอยู่บ้านนอกกับพ่อ ไม่รู้จะอยู่จะตายวันไหน พ่อฉันไม่เคยสอนอะไรเลย” อาเจ๋อถอนหายใจ ทำหน้าเศร้า “แต่พอกลับเข้าเมืองมา พ่อฉันเห็นฉันว่างเมื่อไหร่ เป็นต้องจับมาอบรมสั่งสอนสารพัดเรื่อง แทบจะงัดกะโหลกยัดความรู้ใส่สมองฉันอยู่แล้ว” “อย่ามาทำเป็นบ่นหน่อยเลย มีโอกาสก็เรียนๆ ไปเถอะ” หลี่เซี่ยงตงตัดบทไม่อยากให้เพื่อนดราม่า เขาถามต่อ “ตกลงพวกนายจะเอาอะไรไปให้บ้านเซี่ยงหลิน?” “ปินจื่อ (เฉียนปิน) บอกว่าจะให้กะละมังเคลือบ ส่วนซานมู่ (จางเซิน) จะเอาติกน้ำร้อนเปลือกไม้ไผ่ไปให้ ของฉันเอาไปให้ตั้งแต่เมื่อวานเย็นแล้ว” อาเจ๋อหัวเราะชอบใจ “ลูกชายสามคนของเซี่ยงหลินเห็นของฝากฉันแล้วดีใจจนเนื้อเต้น! ทายสิฉันให้อะไร?”

หลี่เซี่ยงตงมองบน “ต้องทายด้วยเหรอ? ไก่เต๋อโจวไง” ขากลับจากมณฑลหลู่เซิ่ง อาเจ๋อซื้อไก่มาสองตัว ปกติซื้อแค่ตัวเดียวไปฝากพ่อ หลี่เซี่ยงตงเลยเดาได้ตั้งแต่ตอนนั้น อาเจ๋อยกนิ้วโป้งให้ “ยอมใจเอ็งจริงๆ แม่นยังกับหมดู ของในบ้านเซี่ยงหลินโดนเอ็งขนออกไปเกลี้ยงก่อนหน้านั้นหมดแล้ว” “นอกจากเพิงกันแผ่นดินไหว ของอย่างอื่นในบ้านมันไม่เสียหายเลยสักนิด เอ็งจะให้ข้าซื้ออะไรไปให้มันอีกล่ะ?” “เรื่องนี้อย่าพูดเยอะไป” หลี่เซี่ยงตงกลัวว่าเรื่องจะลือกันไปใหญ่โต ขืนเข้าหูคณะกรรมการชุมชนหรือสำนักงานเขตเดี๋ยวจะยุ่ง “น้ำเต้าเหล้าที่หวังเอ้อขุยให้ นายยังเก็บไว้ไหม?” “เหล้าหมดแล้ว แต่น้ำเต้ายังอยู่ เอาไปทำไม?” “ของฉันทำแตก หลานชายนายทวงยิกๆ มาทั้งเช้าแล้ว ถ้าไม่ได้ใช้ขอนะ” “ได้ เดี๋ยวไปหยิบให้” หลี่เซี่ยงตงเดินตามอาเจ๋อไปที่เรือนคนรับใช้ “ฉันเอาไปเก็บที่บ้านก่อน” เขารับน้ำเต้ามา ดูนาฬิกาข้อมือ “สิบโมงแล้ว วันนี้เราหยุดงาน รีบไปช่วยงานที่บ้านเซี่ยงหลินกันเถอะ” “ได้ ตามนั้น” ตอนเดินมาส่งหน้าประตู อาเจ๋อก็ถามขึ้น “จริงสิตงจื่อ เอ็งยังไม่บอกเลยว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญ?” หลี่เซี่ยงตงยักคิ้ว “คูปองอุตสาหกรรม สองใบ ขาดเหลืออะไรให้มันเอาไปซื้อเอง” อาเจ๋อตบหน้าผาก “ทำไมฉันคิดไม่ได้นะเนี่ย!?” หลี่เซี่ยงตงตบหัวอาเจ๋อดังป้าบ ยิ้มกวนๆ “ลองฟังดีๆ ซิ มีเสียงสะท้อนไหม?” “เสียงสะท้อน?” อาเจ๋อปัดมือเพื่อนออก ลองตบหัวตัวเองดูสองสามที “ไม่เห็นมีเสียงสะท้อนเลย... เชี่ย! ตงจื่อ (ด่าว่าหัวกลวง)! แน่จริงอย่าหนีนะเว้ย!”