บทที่ 248 ประตูใหญ่กับชายชรา

หลี่เสี่ยวไห่นั่งแปะอยู่กับพื้นหน้าเรือนปีกตะวันตก มองน้ำเต้าในอ้อมกอดที่แตกเป็นรอยร้าว ใบหน้าเล็กๆ ยับยู่ยี่ น้ำตาเม็ดโตๆ ร่วงเผาะๆ ลงมา แม่หลี่ที่กำลังกินข้าวเช้าอยู่ในห้องโถงเรือนหลัก เห็นหลานชายตัวน้อยพุ่งตัวออกมาจากเรือนปีกตะวันตกแล้วลื่นไถล กอดน้ำเต้าล้มกระแทกพื้นต่อหน้าต่อตา นางวางตะเกียบในมือไม่ทัน รีบวิ่งถลันออกไปหาหลานชาย “เจ็บตรงไหนหรือเปล่าลูก?” แม่หลี่วิ่งไปถามไป แต่ยังไม่ทันถึงตัวหลาน หลี่เซี่ยงตงและโจวอวี้ฉินที่อุ้มลูกสาวอยู่ก็เดินตามหลังกันออกมาจากห้องพอดี หลี่เซี่ยงตงก้มลงหิ้วปีกหลี่เสี่ยวไห่ที่นั่งกอดน้ำเต้าร้องไห้ขึ้นมาจากพื้น หยิบน้ำเต้าที่แตกแล้วออกจากมือลูกชายวางไว้ข้างตัว เขาจับตัวลูกชายหมุนซ้ายหมุนขวาสำรวจรอบหนึ่ง นอกจากข้อศอกที่ถลอกปอกเปิกนิดหน่อย ส่วนอื่นก็ไม่มีอะไรบุบสลาย หลี่เสี่ยวไห่ที่โดนพ่อจับพลิกไปพลิกมา มองดูน้ำเต้าที่โดนเจ้าเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวหวงเอาไปดุนเล่น ก็สูดน้ำมูกร้องสะอึกสะอื้น “พ่อครับ น้ำเต้าผมแตกแล้ว” “รู้แล้ว ไม่ต้องร้อง เดี๋ยวพ่อหาให้ใหม่”

หลี่เซี่ยงตงปล่อยมือจากลูกชาย ก้มเก็บน้ำเต้าที่แตกขึ้นมาพิจารณา แล้วส่งต่อให้ปู่หลี่ที่เดินตามมาดูเหตุการณ์ “ปู่ครับ ฝีมือปู่ยอดเยี่ยมอยู่แล้ว น้ำเต้านี้เอาไปทำประโยชน์ต่อ เป็นกระบวยตักน้ำได้นะครับ” ปู่หลี่รู้ว่าเหลนไม่เป็นอะไร ก็พยักหน้ายิ้มรับ พี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองที่ออกมาจากเรือนปีกตะวันออกก็เข้ามาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง พอรู้ว่าไม่มีอะไร ทุกคนก็แยกย้ายกลับไปกินข้าวเช้ากันต่อ หลี่เสี่ยวไห่ไม่มีน้ำเต้าให้เล่นแล้ว ได้แต่เดินคอตกตามหลังโจวอวี้ฉินกลับเข้าห้อง “เตอะ... อาย...” หลี่เสี่ยวจู้กำช้อนตักโจ๊กข้าวฟ่างเข้าปาก แต่ปากน้อยๆ ก็ไม่วายจะเยาะเย้ยพี่ชาย หลี่เสี่ยวไห่ที่นอนคว่ำหน้างอนอยู่บนเตียงเตา โมโหจนหน้าแดง “น้องนั่นแหละน่าอาย!” “แม่... แม่จ๋า... ตีเตอะ...” หลี่เสี่ยวจู้วางช้อน เลิกกินข้าว หันมาตบแขนโจวอวี้ฉินฟ้องแม่ฉอดๆ โจวอวี้ฉินบิดหูลูกสาวเบาๆ “กินข้าวไปเลย พูดมากจริงเรา” “พ่อครับ น้อง...” “หุบปาก รอพ่อกินข้าวเสร็จค่อยคุย” หลี่เซี่ยงตงตัดบทลูกชาย แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวเช้าต่ออย่างใจเย็น

กินข้าวเสร็จ หลี่เซี่ยงตงรับหน้าที่ล้างจานชาม โจวอวี้ฉินเช็ดหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลูกสาว ตอนที่เขากำลังล้างจานอยู่ในลานบ้าน ก็เห็นแม่หลี่ถืออ่างใบเล็กใส่โจ๊กแป้งข้าวโพดเหลวๆ เดินไปให้อาหารหมาสองตัว อาหารการกินของเจ้าเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวหวง ส่วนใหญ่เป็นเศษอาหารเหลือจากแต่ละบ้าน ถ้าไม่พอกิน แม่หลี่ก็จะต้มโจ๊กข้าวโพดเพิ่มให้ ค่าอาหารส่วนนี้หลี่เซี่ยงตงเป็นคนออกเองทั้งหมด เพราะหมาสองตัวนี้เขาเป็นคนเลี้ยง การที่แม่ช่วยให้อาหารก็ถือว่าช่วยแรงมากแล้ว เขาไม่มีทางยอมให้แม่ต้องเสียทั้งแรงเสียทั้งเงินแน่นอน หลังมื้อเช้า พ่อหลี่และพี่ชายรองออกไปทำงาน พวกหลี่เสี่ยวเจียงสี่คนไปโรงเรียน หลี่เซี่ยงตงบอกกล่าวแม่หลี่ แล้วยกเก้าอี้จากห้องโถงเรือนหลักออกมา เด็ดทับทิมจากต้นลงมาสี่สิบลูก ให้เพื่อนสนิทสี่คนอย่างเฉียนปินคนละห้าลูก ที่เหลืออีกยี่สิบลูกเขาตั้งใจจะเอาไปฝากลุงโหว (ปู่รองของโหวซาน) ที่ป้อมยาม และรองหัวหน้าจาง เก็บทับทิมเสร็จ หลี่เซี่ยงตงกลับไปบอกโจวอวี้ฉินในห้อง หาถุงตาข่ายมาใส่ทับทิมสิบลูก เขาตั้งใจจะเอาไปให้ลุงโหวเจียเล่อ (โหวต้าเย่) ก่อน เพราะรอบหน้ากลับจากมณฑลหลู่เซิ่งก็ต้องรีบไปส่งของขวัญวันไหว้พระจันทร์ให้บ้านพ่อตาแม่ยาย กลัวว่าจะไม่มีเวลา หลี่เสี่ยวปอกับหลี่เสี่ยวไห่เห็นเขาเข็นจักรยานจะออกไป ก็วิ่งเข้ามาหา “อาสาม จะออกไปข้างนอกเหรอครับ?” “พ่อครับ น้ำเต้า!” “พวกเอ็งสองคนรออยู่ที่บ้านดีๆ เรื่องน้ำเต้าไว้พ่อกลับมาค่อยว่ากัน”

หลี่เซี่ยงตงไล่เด็กๆ กลับไป แล้วปั่นจักรยานออกจากบ้านมาถึงหน้าประตูใหญ่ของหน่วยงาน เลยเวลาเข้างานมาแล้ว ประตูใหญ่ปิดสนิท เหลือเพียงประตูเล็กด้านข้างที่เปิดอยู่ “ลุงโหวครับ?” หลี่เซี่ยงตงตะโกนเรียก ไม่มีเสียงตอบรับ เขาจอดรถไว้หน้าประตู เดินไปผลักหน้าต่างชะโงกดูในห้องรับส่งจดหมาย (ห้องรปภ.) ก็ไม่เห็นคน เขาไม่ได้ถือวิสาสะเข้าไป แต่เลือกนั่งสูบบุหรี่รออยู่ที่บันไดหน้าประตู รออยู่เกือบยี่สิบนาที ลุงโหวก็ยังไม่กลับมา หลี่เซี่ยงตงเริ่มรู้สึกทะแม่งๆ ลุงโหวหายไปไหน? ประตูหน่วยงานหายได้ แต่คนเฝ้าประตูจะหายไม่ได้นะ! ขณะที่เขากำลังจะไปตามโหวเจี้ยนเซ่อ (พ่อโหวซาน/หลานลุงโหว) ลุงโหวก็เดินไพล่มือโผล่ออกมา หลี่เซี่ยงตงรีบเดินเข้าไปหา “โธ่ลุง! ลุงหายไปไหนมาเนี่ย? ผมกะจะไปแจ้งความคนหายแล้วนะ!” ลุงโหวอายุขนาดนี้แล้ว ไม่มียางอายให้ต้องรักษา แกอธิบายหน้าตาย “คนแก่น่ะ นั่งส้วมนานขาเลยชา ต้องเกาะกำแพงยืนตั้งนานกว่าจะหายชา เอ็งมาทำไมวะ?”

หลี่เซี่ยงตงพยุงลุงโหวกลับเข้าไปในห้องรับส่งจดหมาย แล้วเดินกลับไปหิ้วถุงตาข่ายเข้ามา “อีกสิบกว่าวันก็จะถึงวันไหว้พระจันทร์แล้ว ผมเลยเอาทับทิมมาฝากให้ลุงชิมครับ” “โอ้โห~ ทับทิมน้ำตาลกรวด! เอ็งไปสรรหามาจากไหนเนี่ย?” เห็นลุงโหวทำท่าตกใจ หลี่เซี่ยงตงก็นึกในใจ กะแล้วเชียว ไอ้เจ้าโหวซานมันงุบงิบกินคนเดียวที่บ้าน ไม่ได้เอามาแบ่งปู่รองมันเลย! “ปลูกเองที่บ้านครับ ผมคิดว่าลุงคงไม่ขาดแคลนอะไร เลยเอาของกินเล่นมาฝากสิบลูก ลุงอย่ารังเกียจนะครับ” “ของดีขนาดนี้ สิบลูกก็ไม่น้อยแล้ว ต้นนึงจะออกลูกได้สักกี่ลูกเชียว ขอบใจเอ็งมากที่มีน้ำใจ ตงจื่อ มานั่งนี่สิ” ลุงโหวเก็บทับทิมเข้าที่ เรียกหลี่เซี่ยงตงให้นั่งลง แล้วเอ่ยปาก “เมื่อวันสองวันก่อน บุรุษไปรษณีย์เอาจดหมายชมเชยมาส่งที่นี่หลายฉบับ ตอนแรกข้าก็งงว่าใครในแผนกเราไปทำความดีความชอบมา” พูดถึงตรงนี้แกก็หัวเราะ “ที่แท้ก็เป็นการชมเชยเอ็งกับเจ้าหลานชายตัวดีของข้านี่เอง ไหนเล่าให้ฟังซิว่าเรื่องราวมันเป็นยังไง?” “เรื่องนี้ถ้าลุงอยากฟัง ผมจะเล่าให้ฟังครับ” หลี่เซี่ยงตงไม่ปิดบัง เล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ให้ฟัง ลุงโหวฟังไปตาโตไป พอฟังจบก็เดาะลิ้น จุ๊ๆ เอื้อมมือมาบีบแขนหลี่เซี่ยงตง “ไอ้หนุ่มเอ๊ย ผิวพรรณเอ็งนี่มันเนียนลื่นจริงๆ นะ (เปรียบเปรยว่าเจ้าเล่ห์เพทุบาย) ในหัวเอ็งนี่วันๆ ไม่คิดเรื่องดีๆ เลยใช่ไหม? เอาแต่คิดแผนการเล่นงานคนอื่นไปทั่ว?”