บทที่ 247 เช้าตรู่

แสงแรกแห่งอรุณรุ่งสาดส่องทะลุชั้นเมฆ ราวกับฉาบขอบทองจางๆ ลงบนกระเบื้องสีเทาเขียวบนหลังคาบ้านที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างยาวนาน หน้าต่างเรือนปีกตะวันตกค่อยๆ ถูกเปิดออก หลี่เซี่ยงตงยืนบิดขี้เกียจอยู่หน้าหน้าต่าง เขาหรี่ตาฟังเสียงนกร้องจิ๊บๆ บนต้นไม้ในลานบ้าน ดื่มด่ำกับความสงบเงียบที่หาได้ยากยิ่ง “พ่อ ผมอยากเล่นน้ำเต้าเหล้าของพ่อ” หลี่เสี่ยวไห่ที่แต่งตัวเสร็จแล้วยืนอยู่ข้างๆ กระตุกขากางเกงพ่อเบาๆ หลี่เซี่ยงตงยกมือลูบหัวลูกชาย “เดี๋ยวพ่อล้างให้ก่อนค่อยเล่น ลูกไปอยู่บนเตียงเตาเป็นเพื่อนน้องก่อน คอยดูไว้อย่าให้น้องคลานตกลงมาล่ะ” “ครับพ่อ” หลี่เสี่ยวไห่สมปรารถนา รีบวิ่งไปที่เตียงเตาเพื่อเฝ้าหลี่เสี่ยวจู้ที่เริ่มจะซุกซนและใจกล้าขึ้นทุกวัน โจวอวี้ฉินได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็เดินออกมาจากครัวเล็ก มองสามีที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างแล้วถามขึ้น “ร่างกายไม่ปวดเมื่อยใช่ไหม?” เห็นหลี่เซี่ยงตงยิ้มส่ายหน้า เธอจึงพูดต่อ “งั้นรีบไปล้างหน้าแปรงฟันเถอะ มื้อเช้าใกล้เสร็จแล้ว” “รับทราบครับ”

หลี่เซี่ยงตงหยิบน้ำเต้าเหล้าบนโต๊ะ เดินออกมาจากห้อง เมื่อคืนบรรดาหนุ่มๆ ตระกูลหลี่ตั้งวงสังสรรค์กันอย่างครื้นเครง เหล้าเกาเหลียงในน้ำเต้าถูกจัดการจนเกลี้ยง เขาแปรงฟันล้างหน้าจนสดชื่นที่ก๊อกน้ำ แล้วเอาน้ำเต้ารองน้ำเขย่าแรงๆ เททิ้ง ทำซ้ำอยู่สามสี่รอบจนแน่ใจว่าสะอาด “เอาไปเล่นเถอะ มีอันเดียวนะ ระวังอย่าทำแตก” หลี่เซี่ยงตงเดินกลับเข้าห้อง วางน้ำเต้าไว้บนเตียงเตา หลี่เสี่ยวไห่รีบคว้ามากอดไว้แนบอก หลี่เสี่ยวจู้คลานต้วมเตี้ยมเข้ามาหาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เอามือตบๆ ที่น้ำเต้า ได้ยินเสียง ปุๆ จากน้ำเต้าเปล่า หลี่เสี่ยวจู้ก็ฉีกยิ้มกว้าง “เตอะ... เตอะ...” ปากเรียกพี่ชาย แต่มือสองข้างตะปบน้ำเต้าหมับเข้าให้ “อันนี้ของพี่นะ หนูจะมาแย่งไม่ได้” หลี่เสี่ยวไห่เริ่มหน้างอ นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์หลี่เสี่ยวเทาแอบกินเหล้า หลี่เซี่ยงตงก็เอาน้ำเต้าไปวางไว้บนตู้เสื้อผ้าชั้นบนสุด หลี่เสี่ยวไห่ได้แต่เมียงมองตาละห้อย ตอนนี้เหล้าหมด พ่อเพิ่งอนุญาตให้เล่น น้องสาวดันจะมาแย่งอีก เขาไม่พอใจอย่างแรง “เป็นพี่ชาย น้องอยากเล่นก็ให้น้องเล่นก่อนสิ ของกินอร่อยๆ ที่น้องกินไม่ได้ ก็เสร็จแกไปตั้งเท่าไหร่ รู้จักเสียสละให้น้องบ้าง”

หลี่เซี่ยงตงเพิ่งจะอบรมลูกชายไปไม่กี่คำ ก็มองผ่านหน้าต่างเห็นพี่ชายใหญ่เดินออกมาจากเรือนปีกตะวันออก เขาสังเกตเห็นว่าทุกย่างก้าวที่พี่ชายใหญ่เดินไปที่ก๊อกน้ำ คิ้วจะขมวดเข้าหากันนิดๆ เขาจึงเลิกม่านประตูเดินจ้ำออกไปหา “เป็นอะไรไปพี่ใหญ่?” พี่ชายใหญ่ที่กำลังจะล้างหน้าทำหน้างง “หือ?” หลี่เซี่ยงตงโอบไหล่พี่ชาย กระซิบถาม “ตรงนั้น... ยังเจ็บอยู่ไหม?” พี่ชายใหญ่หน้าแดง พยักหน้าเบาๆ ตอบเสียงอ่อย “ถ้าเดินเร็วหรือก้าวขายาวๆ ก็ยังเจ็บอยู่” “บวมไหม?” “หา?” หลี่เซี่ยงตงชี้ไปที่เป้ากางเกงพี่ชาย “ผมหมายถึงโคนขาหนีบพี่น่ะ แดงหรือบวมไหม?” พี่ชายใหญ่ส่ายหน้าด้วยความขัดเขิน “ไม่บวม” หลี่เซี่ยงตงโล่งอก ไม่บวมก็ดี แสดงว่าน่าจะแค่กล้ามเนื้ออักเสบหรือเส้นเอ็นยึด การที่วันนี้เดินเองได้ แสดงว่าอาการไม่หนักหนา พักผ่อนไม่กี่วันก็น่าจะหายดี “พี่ใหญ่ วันนี้ไม่ต้องไปทำงานหรอก เดี๋ยวให้พ่อไปลาให้ นอนพักอยู่บ้านอีกสักวันรอดูอาการ พรุ่งนี้ถ้าดีขึ้นค่อยไป แต่ถ้ายังเจ็บอยู่ ต้องรีบไปหาหมอนะ” “ไม่เป็นไรมากหรอก เดินช้าๆ ขยับเบาๆ ก็ไม่เจ็บแล้ว” พี่ชายใหญ่ไม่ค่อยใส่ใจ คนยุคนี้ส่วนมากก็เป็นแบบนี้ เจ็บไข้ได้ป่วยเล็กน้อยก็ทนๆ เอา เดี๋ยวก็หาย “อย่าทำเป็นเล่นไป น่าจะเอ็นฉีก ต้องพักให้หายสนิท เชื่อผมเถอะ เดี๋ยวผมไปคุยกับพ่อให้”

ไม่รอให้พี่ชายคัดค้าน หลี่เซี่ยงตงหันหลังเดินตรงไปที่เรือนหลัก เขาบอกอาการของพี่ชายใหญ่ให้พ่อหลี่ที่กำลังกินข้าวเช้าฟัง พ่อหลี่พยักหน้ารับรู้ จากนั้นเขาก็อธิบายให้ปู่ย่าและแม่ฟังอีกรอบเพื่อคลายความกังวล ก่อนจะเดินออกมา พี่ชายใหญ่มองน้องชายที่เดินกลับมาหา ถามว่า “บอกพ่อแล้วเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า “พี่ล้างหน้าต่อเถอะ เสร็จแล้วเดี๋ยวผมพยุงกลับไปนอนพัก วันนี้หยุดงานแล้วก็นอนพักให้เต็มที่” “เออๆ ก็ได้” แม้พี่ชายใหญ่จะเสียดายรายได้จากการขาดงานหนึ่งวัน แต่เห็นน้องชายเป็นห่วงเป็นใยขนาดนี้ ในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา โจวอวี้ฉินทำกับข้าวเสร็จ กะจะเรียกสามีมาช่วยยก แต่พอเห็นหลี่เซี่ยงตงกำลังพยุงพี่ชายใหญ่กลับห้อง เธอก็เงียบเสียงแล้วเดินยกลำเลียงอาหารเองทีละจาน พี่ชายใหญ่กลับถึงห้องก็ยังไม่ขึ้นเตียงนอน เพราะยังไม่ได้กินข้าวเช้า เขาแค่เจ็บโคนขาเวลาเดิน ต้องก้าวสั้นๆ แต่ยังไม่ถึงขั้นเป็นง่อยต้องให้คนป้อนข้าว พี่สะใภ้ใหญ่ตักข้าวให้สามีพลางฟังที่หลี่เซี่ยงตงเล่า พอฟังจบเธอก็หันไปตบหัวหลี่เสี่ยวเทาที่กำลังก้มหน้ากินข้าวอยู่หนึ่งที ผัวะ! ถ้าเป็นเวลาปกติ หลี่เสี่ยวเทาคงโวยวายบ้านแตก แต่ตอนนี้เขารู้ตัวดีว่าเป็นต้นเหตุให้พ่อเจ็บ เลยก้มหน้าก้มตากินเงียบกริบ “เจ็บก็นอนพักอยู่บ้าน ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวพาไปหาหมอ ลูกเต้าตั้งสามคนยังต้องพึ่งพาเอ็ง อย่าปล่อยให้เจ็บเล็กน้อยกลายเป็นเรื่องใหญ่” หลี่เซี่ยงตงได้ยินพี่สะใภ้พูดแบบนั้น ก็โบกมือ “ไม่ขนาดนั้นหรอกครับพี่สะใภ้ ให้พี่ใหญ่นอนพักสักวันก็พอ พวกพี่กินข้าวกันต่อเถอะ ผมขอตัวกลับไปกินข้าวบ้าง”

“รีบไปเถอะตงจื่อ” “สวัสดีครับอาสาม” ก่อนจะเดินออกไป หลี่เซี่ยงตงเห็นหลี่เสี่ยวเทานั่งกินข้าวหน้าจ๋อยๆ เลยยิ้มแล้วเอื้อมมือไปขยี้หัวหลานชาย พอก้าวพ้นประตู หลี่เซี่ยงตงก็นึกเสียใจ รู้งี้ไม่น่ามือบอนไปลูบหัวเจ้าหลี่เสี่ยวเทาเลย... น้ำมันเยิ้มติดมือมาเพียบ! หลี่เซี่ยงตงต้องไปล้างมืออีกรอบ ก่อนจะกลับเข้าห้องไปกินข้าวเช้าพร้อมลูกเมีย หลี่เสี่ยวจู้ตั้งแต่เริ่มเดินได้ ก็เลิกให้คนป้อนข้าวแล้ว แต่เพราะนั่งเก้าอี้ไม่นิ่ง เลยต้องนั่งตักโจวอวี้ฉินเหมือนเดิม หนูน้อยกอดชามไม้ใบเล็กที่มีโจ๊กข้าวฟ่างอยู่ก้นชาม ตักหนึ่งช้อนหกครึ่งช้อน เสื้อผ้าหน้าตาเลอะเทอะไปหมด หลี่เซี่ยงตงมองสภาพลูกสาวแล้วหัวเราะ “ถ้าพ่อไม่มีฝีมือหาเงิน คงไม่พอให้หนูล้างผลาญแน่ๆ” หลี่เสี่ยวจู้ชะงักไปนิดหนึ่ง ส่งเสียงฮึมฮัมในลำคอสองสามที ไม่สนใจพ่อ แล้วก้มหน้าโซ้ยโจ๊กต่อ “ผมอิ่มแล้ว จะไปเล่นกับพี่เสี่ยวปอ” หลี่เสี่ยวไห่วางตะเกียบ รูดตัวลงจากเก้าอี้ กลัวน้องสาวจะมาแย่งน้ำเต้า เขาเลยวิ่งไปคว้าจากหัวเตียงมากอดไว้ แล้ววิ่งจู๊ดออกจากห้อง โจวอวี้ฉินมองตามลูกชายที่วิ่งไวปานหนู “วิ่งช้าๆ หน่อยลูก” สิ้นเสียงแม่ ก็มีเสียงดัง โครม! มาจากหน้าประตู ตามมาด้วยเสียงร้องไห้จ้าของหลี่เสี่ยวไห่ “พ่อ! แม่! น้ำเต้าผมแตกแล้ว!” หลี่เซี่ยงตงที่กำลังซดโจ๊กอยู่ ถึงกับพ่น พรูด ออกมาเต็มพื้น!