บทที่ 246 คำสั่งเสียบรรพชนตระกูลหลี่แห่งหล่งซี

ที่หลี่เซี่ยงตงบอกว่าจะไม่ไป จริงๆ แล้วเขาแค่แกล้งเซี่ยงหลินเล่นเท่านั้น พี่น้องคบหากันมาตั้งหลายปี ใครเป็นยังไงทำไมจะไม่รู้? สไตล์การทำงานของเซี่ยงหลินนั้น หลี่เซี่ยงตงชินชาไปนานแล้ว “ชะโงกหน้ามองอะไร? ไม่ใช่บอกแล้วเหรอว่า ‘กุ้ยอัน’ (คุกเข่าลา - คำพูดแบบเจ้าขุนมูลนาย) ไปได้แล้ว?” หลี่เซี่ยงตงดึงตัวเซี่ยงหลินที่กำลังยืดคอยาวเป็นยีราฟมองเข้าไปในลานบ้าน เซี่ยงหลินหันกลับมามองเขาด้วยความสงสัย “ตงจื่อ ทำไมบ้านนายเงียบจัง? เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?” หลี่เซี่ยงตงย่อมไม่บอกความจริง ย้อนถามกลับไปว่า “เงียบแล้วมันทำไม? บ้านฉันไม่ใช่บ้านพักรวมแออัด (ต้าจ๋าเยวี่ยน) แบบบ้านนายนี่หว่า เงียบสิมันเรื่องปกติ” เซี่ยงหลินจ้องเขาเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย “ไม่ปกติ ฉันใช่ว่าจะไม่เคยมาบ้านนาย เด็กบ้านนายเจี๊ยวจ๊าวจะตายชัก รื้อหลังคาบ้านได้ทุกวัน” “เอ็งเป็นผู้ชายอกสามศอก วันๆ ไม่ทำมาหากิน มานั่งจับผิดบ้านคนอื่นทำไม?” “อะไรคือไม่ทำมาหากิน? ฉันแค่ถามดู ไม่อยากบอกก็ช่างหัวเอ็งสิ” “เออๆ บอกก็ได้ ที่บ้านเงียบแบบนี้ ฟังให้ดีนะ ที่เอ็งเคยบ่นว่าบ้านข้ากฎระเบียบเยอะ ข้าจะเล่ากฎบ้านข้าให้ฟัง”

หลี่เซี่ยงตงยกมือขึ้นประสานกำปั้น ค้างไว้กลางอากาศทางด้านขวาบน “คำสั่งเสียบรรพชนตระกูลหลี่ข้อที่ 246 ระบุไว้ว่า ‘หลังอาหารพึงสำรวมจิต การอ่านหนังสือช่วยสงบใจ เวลาที่เหมาะสมในการอ่านคือหนึ่งชั่วยาม’ ทีนี้รู้หรือยังว่าทำไมบ้านเงียบ? พวกเขากำลังอ่านหนังสือกันอยู่ไง” เซี่ยงหลินฟังคำโกหกพกลมจบ ก็ทำหน้าเหมือนเห็นผี “เอ็งจะมาหลอกใครวะ? บ้านเอ็งมีคำสั่งเสียบรรพชนด้วย? ทำไมข้าไม่เคยได้ยิน? ไหนไปเอามาให้ดูหน่อยซิ” หลี่เซี่ยงตงลดมือลง ไพล่หลังมองเซี่ยงหลินเหมือนมองคนปัญญาอ่อน “ข้าเป็นลูกคนที่เท่าไหร่ในบ้าน?” เซี่ยงหลินตอบแบบงงๆ “คนที่สามไง แล้วทำไม?” หลี่เซี่ยงตงแบะปาก “อย่าว่าแต่พ่อกับปู่ข้ายังอยู่เลย ข้าเป็นแค่สายสาม (ซานฝาง - บ้านลูกคนเล็ก) คำสั่งเสียบรรพชนจะมาอยู่ในมือข้าได้ไง? เอ็งนี่โง่จริงหรือแกล้งโง่เนี่ย?” เซี่ยงหลินเริ่มคล้อยตาม “บ้านเอ็งมีคำสั่งเสียบรรพชนจริงๆ เหรอ?” “อื้ม บ้านตระกูลหลี่ของเราไม่ใช่คนปักกิ่งดั้งเดิม เอ็งรู้ใช่ไหม?” เห็นเซี่ยงหลินพยักหน้า เขาจึงโม้ต่อ “ตระกูลหลี่ของเรามาจาก ‘หล่งซี’ รู้จัก ‘ตระกูลหลี่แห่งหล่งซี’ ไหม?”

เห็นเซี่ยงหลินส่ายหน้า หลี่เซี่ยงตงถอนหายใจ “ตอนเรียนหนังสือเอ็งมัวทำอะไรอยู่! รู้จัก ‘หลี่ซื่อหมิน’ (ฮ่องเต้ถังไท่จง) ไหม? แซ่หลี่ของพระองค์ ก็คือหลี่แห่งหล่งซีนี่แหละ” เซี่ยงหลินเชื่อคำลวงโลกของหลี่เซี่ยงตงสนิทใจ กลืนน้ำลายเอือก “ตงจื่อ งั้นแสดงว่าบ้านเอ็งสืบเชื้อสายราชวงศ์เหรอเนี่ย” “ก็ใช่น่ะสิ เอ็งต้องขอบคุณรัฐบาล ขอบคุณพรรคคอมมิวนิสต์นะ ถ้าเป็นสมัยก่อน เอ็งเจอหน้าข้า ห้ามเงยหน้ามองด้วยซ้ำ” เห็นเซี่ยงหลินตั้งใจฟัง หลี่เซี่ยงตงกระแอมไอ แล้วชี้ไปที่เงาบนพื้น “เอ็งเหยียบเงาข้าแล้ว กฎข้อเดียวนี้ ถ้าเป็นสมัยราชวงศ์เหนือใต้ เอ็งโดนถลกหนังไปแล้ว” เซี่ยงหลินโดนขู่จนหน้าถอดสี รีบขยับตัวหลบไปด้านข้าง “ตงจื่อ ถ้ามีโอกาส เอาคำสั่งเสียบรรพชนมาให้ข้าดูเป็นบุญตาหน่อยสิ โตมาป่านนี้ยังไม่เคยเห็นของจริงเลย” “ไม่มีทาง คำสั่งเสียบรรพชนบ้านไหนเขาให้คนนอกดู? เอาเป็นว่าข้าจะท่องให้ฟังบางข้อ ถือว่าเปิดหูเปิดตาให้เอ็งก็แล้วกัน” หลี่เซี่ยงตงทำท่าครุ่นคิด เรียบเรียงคำพูดในหัว “ข้อที่หนึ่ง ผู้ชายที่แต่งเข้าบ้านภรรยา ให้คัดชื่อออกจากตระกูล” “ข้อที่สอง ห้ามรับอนุภรรยา” “ข้อที่สาม ห้ามสูบฝิ่น” ... “ข้อที่สิบเก้า ห้ามเที่ยวซ่อง ห้ามเลี้ยงงิ้ว”

หลี่เซี่ยงตงร่ายมาถึงตรงนี้ก็ชะงัก เพราะแต่งเรื่องต่อไม่ถูกแล้ว! “เอาแค่นี้แหละ พูดจนคอแห้งแล้ว ข่าวส่งถึงแล้วเอ็งก็กลับไปเถอะ ข้าจะกลับไปกินน้ำ” “เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป!” เซี่ยงหลินคว้าแขนหลี่เซี่ยงตงที่กำลังจะหันหลังกลับ ถามด้วยความสงสัย “ห้ามสูบฝิ่นมันทะแม่งๆ นะ? ถึงข้าจะเรียนไม่เก่ง แต่ข้าก็รู้ว่าสมัยราชวงศ์ถังกับราชวงศ์เหนือใต้มันยังไม่มีฝิ่น เอ็งหลอกข้าใช่ไหมเนี่ย?” “คำสั่งเสียบรรพชนบ้านไหนมันจะเหมือนเดิมตลอดไปล่ะ? ยุคสมัยเปลี่ยน กฎก็ต้องมีการเพิ่มลดเป็นธรรมดาไม่ใช่หรือไง?” “ตงจื่อ! หล่งซีอยู่ที่ไหน?” “หือ?” หลี่เซี่ยงตงกลอกตาไปมา เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหล่งซีมันอยู่ตรงไหน “ข้าหิวน้ำแล้ว ปล่อย!” เขาสะบัดมือเซี่ยงหลิน ก้าวข้ามธรณีประตูแล้วปิดประตูดังปัง เซี่ยงหลินตบประตู ปังๆ ตะโกนด่า “ตงจื่อ! เอ็งนี่มันตอแหลเก่งขึ้นทุกวันนะ! เห็นข้าเป็นตัวตลกหรือไงวะ!” “ออกมาคุยให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้ ในคำสั่งเสียบรรพชนบ้านเอ็งมีข้อห้ามเรื่องโกหกพกลมแล้วฟ้าผ่าตายไหม? เปิดประตูออกมาท่องให้ฟังหน่อยซิ!” “ไสหัวไป!”

หลี่เซี่ยงตงหัวเราะด่ากลับไป กระทืบเท้าอยู่กับที่แกล้งทำเสียงเหมือนเดินจากไปแล้ว เขาแนบหูฟังที่ประตู ได้ยินเซี่ยงหลินบ่นงึมงำอยู่สักพัก ตบประตูอีกที แล้วถึงเดินจากไป “เจ้าสาม ใครมาเคาะประตูหน้าบ้านน่ะ?” พ่อหลี่ที่ได้ยินเสียงเคาะประตูเดินออกมาจากเรือนหลัก มือไพล่หลัง คาบบุหรี่ “เสี่ยวหลินจื่อ (เจ้าหลินน้อย) ครับ มาชวนผมไปงาน ‘เหลียว กัว ตี่’ (งานฉลองขึ้นบ้านใหม่/อุ่นเตา) บ้านมันพรุ่งนี้” หลี่เซี่ยงตงอธิบายสั้นๆ แล้วเปลี่ยนเรื่อง “พ่อ สภาพพี่ใหญ่เป็นแบบนั้น เรายังจะดื่มกันอีกเหรอครับ?” “ดื่มสิ นัดกันไว้แล้วนี่ พี่เอ็งลงจากเตียงไม่ได้ก็ช่างมัน เอ็งกับเจ้ารองมาดื่มเป็นเพื่อนปู่หน่อย เอ็งบอกว่าจะเอาโครงไก่กับเหล้ามาไม่ใช่เหรอ? รีบไปเอามาสิ” พ่อหลี่สั่งจบก็เดินกลับเข้าห้อง หลี่เซี่ยงตงกลับไปหยิบน้ำเต้าเหล้าที่ห้อง แล้วแวะไปเอาโครงไก่ที่อุ่นอยู่ในซึ้งนึ่งที่ครัวเล็ก ก่อนจะเดินไปที่ห้องรับแขกในเรือนหลัก เขาวางของลงบนโต๊ะ ทักทายปู่หลี่ที่นั่งรออยู่แล้ว