บทที่ 245 พ่อเมตตาลูกกตัญญู

หลังจากได้รับความมั่นใจเรื่องความปลอดภัยแล้ว หลี่เสี่ยวเทาก็เดินตามหลังพี่สะใภ้ใหญ่จากเรือนปีกตะวันตกมายังเรือนปีกตะวันออกอย่างว่าง่าย พอหลี่เสี่ยวเทาก้าวเท้าเข้าห้อง ก็เห็นพ่อตัวเองนั่งพิงผ้าห่มซ้อนกันสองผืนหลับตาอยู่ จากที่เคยทำหน้าทะเล้น ยิ้มร่าเริงอยู่เมื่อครู่ จู่ๆ เขาก็เริ่มรู้สึกเศร้าขึ้นมา ขณะเดินไปที่เตียงเตา น้ำตาก็ไหลพรากราวกับเขื่อนแตก “พ่อ... พ่อครับ... พ่อเป็นอะไรมากไหม?” พี่ชายใหญ่ลืมตาขึ้นเห็นลูกชายจอมทึ่มร้องไห้น้ำมูกโป่งน้ำตานองหน้า ความคิดเดิมที่จะให้เมียไปตามลูกมาเพื่อจะสั่งสอนระบายแค้น มลายหายไปในพริบตา พี่ชายใหญ่ฝืนยิ้มให้ลูกชาย “พ่อไม่เป็นไร หยุดร้องได้แล้ว โตป่านนี้แล้วไม่อายคนอื่นเขาเหรอ”

“พอได้แล้ว ไม่ต้องร้อง พ่อเอ็งแค่เอวเคล็ดนิดหน่อย ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก” พี่สะใภ้ใหญ่ที่กลัวลูกจะโดนตี พอเห็นภาพพ่อลูกผูกพันไร้ซึ่งรังสีอำมหิตอย่างที่กังวล ก็ยิ้มออกมา เธอไม่อยากรบกวนเวลาพ่อลูก เลยเดินยิ้มๆ ไปนั่งที่หัวเตียง หยิบกางเกงและเข็มด้ายขึ้นมาเย็บซ่อมต่อ “ใช่ๆๆ พ่อแค่เอวเคล็ดเฉยๆ มานั่งข้างพ่อนี่มา พ่อจะคุยด้วย” “พ่อ พ่อจะตีผมไม่ใช่เหรอ? ผมไม่หลบแล้ว อยากตีก็ตีเลยครับ” หลี่เสี่ยวเทาปาดน้ำตา เดินไปนั่งข้างพ่อ แถมยังหันหลังให้พ่ออย่างรู้งาน เพื่อให้พ่อระบายอารมณ์ได้ถนัด “หันกลับมาเถอะลูก พ่อไม่ตีเอ็งหรอก” พี่ชายใหญ่ดึงตัวลูกชายที่หันข้างให้ พอหลี่เสี่ยวเทาหันกลับมา เขาก็จับมือลูกชายชวนคุยสัพเพเหระ สองพ่อลูกจับมือกัน ช่างเป็นภาพบรรยากาศ พ่อเมตตาลูกกตัญญู ความรักความผูกพันดั่งวัวเลียลูกที่น่าประทับใจจริงๆ

สิบกว่านาทีผ่านไป พี่ชายใหญ่ที่พูดเยอะไปหน่อย เริ่มคอแห้งไอค่อกแค่กสองสามที หลี่เสี่ยวเทารู้งาน รีบหยิบแก้วสังกะสีไปรินน้ำร้อนมาให้ แถมกลัวว่าน้ำจะร้อนเกินไป ยังเติมน้ำเย็นผสมลงไปหน่อยนึงด้วย พี่ชายใหญ่รับแก้วมาจิบไปสองสามอึก แล้ววางไว้บนเตียงข้างตัว หลี่เสี่ยวเทาที่ตาแดงๆ สูดน้ำมูกดังฟืด ถามขึ้น “พ่อ เมื่อไหร่พ่อจะหายครับ? เอวเคล็ดหนักไหม ต่อไปจะลงจากเตียงไหวไหมครับ?” พี่ชายใหญ่รู้สึกเหมือนโดนลูกชายแช่งอ้อมๆ สูดหายใจลึก พยายามสะกดจิตตัวเองในใจว่า นี่คือลูกกตัญญู ห้ามโกรธ ห้ามโกรธ “พ่อบอกแล้วไงว่าพ่อไม่เป็นไร พักสักคืนก็หายแล้ว” “อ๋อ งั้นก็แปลว่า ตั้งแต่ตอนนี้ถึงพรุ่งนี้เช้า พ่อลงจากเตียงไม่ได้ใช่ไหมครับ?” พูดจบ หลี่เสี่ยวเทาก็หน้ายู่ คิ้วขมวดด้วยความกลัดกลุ้ม

พี่ชายใหญ่พยักหน้า “ก็ประมาณนั้นแหละ เป็นอะไรไป? เอ็งคิดอะไรอยู่? ทำใจให้สบายเถอะ พ่อเป็นแบบนี้ไม่เกี่ยวกับเอ็งหรอก” หลี่เสี่ยวเทาส่ายหน้า “พ่อ ผมไม่ได้คิดเรื่องนั้น” “แล้วเอ็งคิดอะไร?” พี่ชายใหญ่งุนงง พี่สะใภ้ใหญ่ก็หยุดมือจากงานเย็บปัก หันมามองลูกชายด้วยความสงสัย หลี่เสี่ยวเทาอธิบายเสียงอู้อี้ “ผมกำลังคิดว่าถ้าลงจากเตียงไม่ได้ แล้วจะไปเข้าห้องน้ำยังไงครับ?” พี่ชายใหญ่หน้าแดงไม่ตอบ แต่พี่สะใภ้ใหญ่หัวเราะ “ก็เอากระโถนขึ้นมาบนเตียงสิ จะทำไงได้? เอ็งนี่ยังเด็กแท้ๆ แต่รู้จักเป็นห่วงเป็นใยคนอื่นนะเนี่ย” หลี่เสี่ยวเทาได้ยินแม่ชม ก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างภูมิใจ “ครูหลิวกับอาสามเคยสอนไว้ว่าต้องเป็นเด็กดีมีความกตัญญู ตอนนี้พ่อลงจากเตียงไม่ได้ ผมเป็นลูกชายก็ต้องห่วงพ่อเป็นธรรมดา” “น้องเล็กยังเด็ก แถมไม่ได้นอนห้องเดียวกับเรา งั้นช่างน้องไป คืนนี้ผมกับพี่ใหญ่จะรับหน้าที่ดูแลพ่ออึพ่อฉี่เอง”

ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น หลี่เสี่ยวเทาตบต้นขาฉาดใหญ่ หัวเราะร่า “ใช่ๆ ต้องแบบนี้แหละ พี่ใหญ่เป็นลูกคนโต ให้รับผิดชอบเรื่องอึ ส่วนผมเป็นลูกคนเล็ก รับผิดชอบเรื่องฉี่ เดี๋ยวผมไปบอกพี่ใหญ่ก่อน!” พล่ามจบยาวเหยียด สองผัวเมียยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็ลุกพรวดเดินดุ่มๆ จะออกจากห้องไปแล้ว “เร็วเข้า! รีบไปลากตัวมันกลับมา! อย่าให้มันไปพูดจาเลอะเทอะต่อหน้าเด็กคนอื่น!” พี่ชายใหญ่ที่ลุกไม่ขึ้น ร้อนรนจนตบเตียงปังๆ พี่สะใภ้ใหญ่ได้สติ รีบวิ่งตามออกไป ได้ยินเสียงเมียปิดประตูห้องดัง ปัง พี่ชายใหญ่นอนเบิกตาโพลงมองเพดานตานิ่งค้าง รู้สึกหมดอาลัยตายอยากในชีวิต ชาติที่แล้วเขาไปทำกรรมหนักอะไรไว้หรือเปล่า? ชาตินี้ถึงได้มีลูกชายแบบนี้... เวรกรรมจริงๆ... ... ...