บทที่ 244 สไตล์สก็อต

เวลานี้ ในลานบ้านเหลือเพียงหลี่เซี่ยงตงกับพี่ชายใหญ่เพียงสองคน หลี่เซี่ยงตงในฐานะน้องชาย เพื่อรักษาหน้าพี่ชายให้ได้มากที่สุด เขาเลยเลือกที่จะเงยหน้ามองฟ้าบ้าง ก้มหน้ามองดินบ้าง ไม่ว่ายังไงเขาก็จะไม่มองไปทางพี่ชายใหญ่ที่นั่งจุมปุ๊กอยู่บนพื้น เพราะกลัวว่าถ้าเห็นกางเกงในสีแดงที่โผล่ออกมาเพราะพี่ชายหนีบขาไม่อยู่ เขาจะกลั้นขำไม่ไหวแล้วหลุดหัวเราะออกมา พี่ชายใหญ่ที่นั่งอับอายอยู่คนเดียว เห็นประตูห้องทุกบานปิดสนิท ก็ลองยกขาขึ้นนิดๆ พอรู้สึกว่าความเจ็บปวดร้าวรานที่โคนขาหนีบทุเลาลงบ้างแล้ว เขาก็รีบวางขาลงแล้วหนีบเป้าที่แตกอ้าไว้ให้แน่นกว่าเดิม “เจ้าสาม~” “ว่าไงพี่ใหญ่? ดีขึ้นบ้างหรือยัง? ให้ผมช่วยพยุงไหม?” หลี่เซี่ยงตงตอบกลับโดยหันหน้าไปทางเรือนหลัก ทำคอแข็งเหมือนคนตกหมอน “ดีขึ้นหน่อยแล้ว แต่ยังไม่มีแรง เอ็งไปเรียกเจ้ารองมา ช่วยกันพยุงพี่หน่อย... เจ้าสาม!” “ครับ~ พี่ใหญ่ว่ามาเลย ผมฟังอยู่” “ข้าคุยกับเอ็งอยู่นะ! เอ็งหันไปมองอะไรวะ? เอ็ง...” พี่ชายใหญ่พูดได้ครึ่งเดียว ก็นึกถึงสภาพน่าอนาถของตัวเองตอนนี้ เลยจำใจกลืนคำด่าลงคอไป “รีบไปตามเจ้ารองมาเร็ว!” “จัดไปครับพี่”

หลี่เซี่ยงตงเดินตรงไปที่ห้องพี่ชายรอง ยังไม่ทันเคาะ ประตูห้องก็เปิดผัวะออกมา พี่ชายรองโผล่หน้าออกมาพอดี สองพี่น้องมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย ไม่มีใครพูดอะไร ต่างคนต่างทำคอแข็ง คนหนึ่งมองซ้าย คนหนึ่งมองขวา ทั้งสองเข้าไปหิ้วปีกพี่ชายใหญ่ ค่อยๆ พยุงให้ลุกขึ้นจากพื้น พี่สะใภ้ใหญ่ที่กลับไปเอาผ้าปูที่นอนเดินยิ้มร่าเข้ามา พอเธอช่วยเอาผ้าปูที่นอนมาพันรอบเอวสามีเสร็จ พี่ชายใหญ่ทนเห็นรอยยิ้มของเมียไม่ได้ เลยออกปากไล่ให้กลับเข้าห้องไปก่อน “ค่อยๆ พยุงข้าเดินนะ” ได้ยินคำสั่งพี่ชาย หลี่เซี่ยงตงและพี่ชายรองก็เริ่มซอยเท้าก้าวสั้นๆ อย่างระมัดระวัง ตอนที่เอียงตัวพยุงพี่ชายเข้าประตูห้อง หลี่เซี่ยงตงเหลือบมองแวบหนึ่ง เห็นผ้าปูที่นอนที่พันเอวพี่ชายอยู่ เป็นลายสก๊อตสีแดงขาวน้ำเงิน สไตล์สก็อต... จู่ๆ ภาพเสี่ยวเสิ่นหยางคนขายบะหมี่ราดหน้า (ในละครตลกจีน) ก็เด้งขึ้นมาเต้นระบำในหัวหลี่เซี่ยงตง พร้อมกับระบบเสียง 3D รอบทิศทางที่ดังกระหึ่มในสมอง... ซานตานตาน... ดอกไม้บานเอย... แดงเจิดจ้า... สดใสเอย~

หลี่เซี่ยงตงพยายามกลั้นขำสุดชีวิต กล้ามเนื้อหน้าท้องเกร็งจนตัวสั่นเทิ้ม พี่ชายใหญ่รู้สึกได้ว่าแขนซ้ายที่น้องชายพยุงอยู่สั่นระริก จึงหันหน้าแดงก่ำมาตวาดเสียงเขียว “เจ้าสาม เอ็งกลั้นมากไปเดี๋ยวอกแตกตายนะ จะหัวเราะก่อนไหมล่ะ?” หลี่เซี่ยงตงทำหูทวนลม แกล้งไม่ได้ยิน แต่พี่ชายรองที่อยู่ฝั่งขวากลับทนไม่ไหว หลุดขำ พรืด ออกมา พอเจอสายตาพิฆาตของพี่ชายใหญ่ เขาก็รีบทำเหมือนหลี่เซี่ยงตง คือกลั้นขำจนตัวสั่นพั่บๆ พี่ชายใหญ่ที่โดนน้องชายสองคนขนาบข้างในสภาพตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า ดูไปดูมาก็เหมือนคนเป็นอัมพาตครึ่งซีก แขนสองข้างสั่นระริกไม่หยุด “จะเล่นกันอีกนานไหม? รีบๆ พาข้าไปที่เตียงเตาสิวะ!” “รับทราบ!” หลี่เซี่ยงตงขานรับ แล้วขยิบตาให้พี่ชายรอง ทั้งสองคนหัวเราะคิกคักช่วยกันแบกพี่ชายใหญ่ขึ้นไปวางบนเตียงเตา หลี่เซี่ยงตงรับผ้าห่มจากพี่สะใภ้ใหญ่มาหนุนหลังให้พี่ชาย พี่ชายใหญ่ในชุดกระโปรงลายสก๊อตเอนหลังพิงผ้าห่ม หันหน้าเข้าหาผนังเปล่าเปลือยด้านในเตียง “พวกเอ็งอยากหัวเราะก็กลับไปหัวเราะที่ห้องตัวเอง อย่าให้ข้าได้ยินเชียวนะ”

หลี่เซี่ยงตงยักไหล่ เดินตามหลังพี่ชายรองออกจากห้องไป พี่สะใภ้ใหญ่รอจนน้องสามีออกไปหมดแล้ว ก็เปิดตู้เสื้อผ้าหยิบกางเกงตัวใหม่ออกมา นั่งลงที่หัวเตียงแล้วโยนกางเกงใส่ตัวสามี เห็นสามีนอนนิ่งไม่ไหวติง เธอก็ฟาดฝ่ามือลงบนก้นสามีดัง เพียะ “ซี๊ด~!” “ตีทำไมเนี่ย?” “รีบเปลี่ยนกางเกงซะ” “เอ็ง... เอ็งช่วยข้าหน่อย ขาข้ามันยังหุบไม่ค่อยลง” “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า” พี่ชายใหญ่จำใจทนฟังเสียงหัวเราะเยาะของเมีย จนกระทั่งเปลี่ยนกางเกงเสร็จ เขาหน้าบึ้งตึงสั่งพี่สะใภ้ใหญ่ “ไปตามไอ้ลูกชายตัวแสบมานี่ซิ” “จะเรียกมันมาทำไม?” พี่สะใภ้ใหญ่ไม่ขยับ เธอรู้ดีว่าสามีรู้สึกเสียหน้าที่ขาฉีกโชว์ประชาชี เลยจะหาที่ระบายอารมณ์กับลูก ถึงเธอจะเรียนมาน้อย แต่ก็รู้เหตุผลข้อหนึ่งดี ผัวจะตีลูกแต่ทำไม่สำเร็จ ตัวเองเจ็บตัวเอง แล้วจะมาโทษลูกที่กำลังจะโดนตี เรื่องนี้มันไม่ถูกต้อง!

พี่ชายใหญ่ไม่ได้คิดลึกซึ้งขนาดนั้น เขาแค่อยากระบายความแค้น เห็นเมียนั่งนิ่งไม่ขยับก็เร่ง “ไปสิวะ นั่งบื้ออยู่ทำไม?” “ฉันไม่ไป” พี่สะใภ้ใหญ่ส่ายหน้า หยิบกางเกงเป้าขาดของสามีขึ้นมาเตรียมจะเย็บซ่อม “ไม่ไปใช่ไหม? ได้! ข้าไปเองก็ได้!” พี่ชายใหญ่โมโหสุดขีด รู้สึกว่าเพิ่งจะขายหน้ามาหมาดๆ ตอนนี้เมียยังแข็งข้อสั่งไม่ฟังอีก เขาข่มความเจ็บปวดจะพลิกตัวลงจากเตียงเตา “นั่งดีๆ เถอะน่า ฉันไปเอง!” พี่สะใภ้ใหญ่วางของในมือลงอย่างกระฟัดกระเฟียด กดไหล่สามีให้นอนลง แล้วเดินปึงปังออกจากห้องไป