บทที่ 243 แกก็หนีบไว้ซะสิ!

จากการฝึกฝนของหลี่เซี่ยงตงในช่วงที่ผ่านมา เจ้าเสี่ยวเฮยและเสี่ยวหวงเริ่มฉายแววพันธุกรรมสุนัขทหารที่ได้รับถ่ายทอดมาจากรุ่นพ่อ ท่าทางง่ายๆ ต่างๆ พวกมันสามารถทำตามคำสั่งของหลี่เซี่ยงตงได้อย่างคล่องแคล่ว ทำให้เขายิ่งพึงพอใจในสุนัขสองตัวนี้มากขึ้นเรื่อยๆ หลี่เสี่ยวเทาที่นั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าหลี่เซี่ยงตงเห็นแล้วเกิดอาการอิจฉาตาร้อน แอบวิ่งกลับไปที่ครัวเล็กบ้านตัวเอง บิหมั่นโถวมาครึ่งลูก “อาสาม ให้ผมลองบ้าง!” หลี่เสี่ยวเทาวิ่งก้มตัวซ่อนหมั่นโถวไว้ในอกเสื้อ กลับมานั่งยองๆ ตรงหน้าหลี่เซี่ยงตงอีกครั้ง “เล่นกันไปนะ” หลี่เซี่ยงตงเห็นพี่ชายทั้งสองคนเดินถือห่อกระดาษออกมาจากห้อง เขาจึงยัดเศษหมั่นโถวที่เหลือในมือใส่มือลูกชาย แล้วลุกขึ้น กินข้าวเย็นเสร็จสักพักแล้ว บรรดาหนุ่มๆ บ้านตระกูลหลี่นัดแนะกันว่าจะมาตั้งวงดื่มสักแก้วสองแก้วหลังมื้อเย็น ขณะที่เขากำลังจะลุกไปหยิบเหล้าในห้อง หลี่เสี่ยวเทาที่นั่งยองๆ เล่นกับหมาอยู่นั้น ก็หัวเราะร่าพร้อมลูบหัวเจ้าเสี่ยวเฮย “เดี๋ยวข้าจะตะโกนว่า ‘ลูกรัก’ (กวายเอ๋อร์จื่อ) ถ้าตัวไหนขานรับ ข้าจะให้กินหมั่นโถวแป้งผสม (เอ้อร์เหอเมี่ยน)”

สิ้นเสียงคำพูดของเจ้าทึ่มหลี่เสี่ยวเทา ลานบ้านทั้งลานก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดทันที หลี่เสี่ยวเจียงเห็นพ่อตัวเอง (พี่ชายใหญ่) เดินหน้าดำทะมึนเข้ามา ด้วยความไม่อยากโดนลูกหลง จึงกลอกตาไปมาแล้วรีบชิ่งไปยืนข้างโจวอวี้ฉิน เตรียมตัวดูละครสนุกด้วยรอยยิ้ม สองพี่น้องหลี่เสี่ยวเหมยและหลี่เสี่ยวปอก็ลุกขึ้นถอยหลังไปสองก้าว ส่วนหลี่เสี่ยวไห่ที่ยังงงๆ อยู่ ก็โดนหลี่เสี่ยวปอกระชากจนล้มก้นจ้ำเบ้า หลี่เสี่ยวเทาที่หันหลังให้พ่อ ไม่รู้ชะตากรรมเลยว่าหายนะกำลังจะมาเยือน ยังคงถือหมั่นโถวแป้งผสมล่อหมาสองตัวอย่างสนุกสนาน เขาเห็นพวกหลี่เสี่ยวเหมยถอยหนี ก็ถามขึ้น “พวกเอ็งไม่เล่นแล้วเหรอ?” หลี่เสี่ยวเหมยกลัวพี่ชายโดนตี รีบขยิบตาส่งซิกให้ หลี่เสี่ยวเทาเห็นน้องสาวขยิบตา ก็ขมวดคิ้วสงสัย “เสี่ยวเหมย เป็นอะไร? ฝุ่นเข้าตาเหรอ? รีบเข้าห้องไปให้ป้าสะใภ้รองเป่าตาให้สิ” หลี่เสี่ยวเหมยยิ้มแห้ง ขยับปากแบบไม่มีเสียงเป็นคำสามคำว่า ‘พี่-ตาย-แน่’ แล้วลากน้องสาวหลี่เสี่ยวหลานรีบเดินกลับห้องตัวเองไป หลี่เสี่ยวเทารู้สึกว่าน้องสาวทำตัวแปลกๆ กำลังงงว่าเป็นอะไร พอยกมือเกาหัวหันกลับไปมองข้างหลัง ก็จ๊ะเอ๋กับพ่อบังเกิดเกล้าที่ยืนหน้าถมึงทึงอยู่พอดี “พ่อ เป็นอะไรครับ? กินไก่เต๋อโจวเยอะไปจนปวดท้องเหรอ?”

พี่ชายใหญ่ไม่ตอบ แต่ยกเท้าถีบเข้าที่ก้นหลี่เสี่ยวเทาเต็มแรง หลี่เสี่ยวเทาโดนแรงถีบมหาศาลจนหน้าทิ่มลงไปกองกับพื้น เจ้าเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวหวงที่อยู่ตรงหน้ากระโดดหลบวูบวาบ รอดพ้นการโดนทับไปได้อย่างหวุดหวิด เจ้าเสี่ยวเฮยรวบรวมความกล้าวิ่งเข้าไปคาบหมั่นโถวที่หล่นจากมือหลี่เสี่ยวเทา แล้วพาเจ้าเสี่ยวหวงวิ่งหนีกลับเข้ากรงตัวเอง เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก โจวอวี้ฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หลี่เสี่ยวเทาก็ลงไปนอนวัดพื้นเรียบร้อยแล้ว หลี่เซี่ยงตงที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดมีโอกาสจะห้าม แต่เขาเลือกที่จะไม่ยุ่ง หลานชายคนรองคนนี้ หนังเหนียวและคันไม้คันมืออยู่ตลอด ถ้าไม่โดนสั่งสอนสักวันเว้นสองวัน ชีวิตคงขาดรสชาติแย่ “พ่อเตะผมทำไมเนี่ย?” หลี่เสี่ยวเทารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก ลุกขึ้นปัดฝุ่นตามตัว พี่ชายใหญ่เห็นท่าทางลูกชาย ก็ยิ่งโมโห “เมื่อกี้เอ็งเรียกว่าใครลูกรักนะ?” “พ่อ ผมแค่ล้อเจ้าเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวหวงเล่น พวกมันยังไม่ถือสาเลย พ่อจะมาถือสาหาความทำไม?” หลี่เซี่ยงตงได้ยินคำตอบหลานชาย เปลือกตากระตุกยิกๆ รู้สึกนับถือความกล้าตายของเจ้าทึ่มนี่จริงๆ! คำพูดนี้มันแปลได้ว่า พี่ชายใหญ่ยังรู้ความสู้หมาสองตัวไม่ได้เลยไม่ใช่เหรอ?

และก็เป็นไปตามคาด พี่ชายใหญ่โกรธจนหน้าเขียว ปล่อยแขนตกข้างลำตัว มือขวากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว พอเห็นหลี่เสี่ยวเทาก้มตัวลงจะปัดฝุ่นที่หัวเข่า เขาก็ยกเท้าเตะสวนออกไปทันที หลี่เสี่ยวเทาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการถูกทำโทษอันดับหนึ่งของตระกูลหลี่ หางตาเหลือบเห็นการเคลื่อนไหวของพ่อ ก็พลิกตัวหลบอย่างคล่องแคล่วว่องไว หลบพ้นลูกเตะแห่งความรักอันรุนแรงไปได้อย่างหวุดหวิด แม้เขาจะหลบพ้น แต่พี่ชายใหญ่คนที่เตะเต็มแรงนี่สิ ซวยแล้ว! ลูกเตะที่ไร้เป้าหมายปะทะ เหวี่ยงออกไปแล้วดึงกลับไม่ทัน บวกกับพื้นลานบ้านที่เป็นแผ่นหินสีเขียวค่อนข้างลื่น พี่ชายใหญ่จึงโชว์ลีลา ‘ฉีกขา’ (พี่ช่า) กลางลานบ้าน... แคว่ก~ โจวอวี้ฉินได้ยินเสียงผ้าขาด รีบอุ้มลูกสาววิ่งเข้าห้องแล้วปิดประตูทันที พี่ชายใหญ่ผู้โชว์ท่าฉีกขา มีเส้นเอ็นที่ตึงเปรี๊ยะราวกับเอ็นวัว ซึ่งไม่อาจรองรับท่าฉีกขา 180 องศาได้ไหว เขาทำได้แค่ฉีกกว้างประมาณ 120 องศา แล้วตัวก็เอียงวูบลงไปนั่งจ้ำเบ้ากับพื้น พี่ชายใหญ่กัดฟันข่มความเจ็บปวดร้าวรานที่โคนขาหนีบ ก้มมองกางเกงตัวเอง แล้วเอื้อมมือไปคลำก้นด้านหลัง พบว่ากางเกงของเขา ตั้งแต่เป้าหน้ายันก้นกบ ขาดผ่าเป็นทางยาวจนเห็นกางเกงในข้างใน พี่ชายใหญ่รีบหุบขา เอามือยันพื้น นั่งโพสท่าเหมือนนางเงือกอยู่บนพื้น ไม่ใช่ไม่อยากลุกไปเปลี่ยนกางเกง แต่มันเจ็บจนลุกไม่ขึ้นจริงๆ หน้าเขาแดงก่ำด้วยความอาย พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นหลี่เสี่ยวเทายืนจ้องเป้ากางเกงเขาตาแป๋ว แถมยังหัวเราะชอบใจแบบคนปัญญาอ่อน “ไอ้ลูกทรพี! มองอะไรของเอ็งวะ?”

หลี่เซี่ยงตงและพี่ชายรองที่เพิ่งได้สติ พยายามกลั้นขำจะเข้าไปช่วยพยุง ยังไม่ทันแตะตัว พี่ชายใหญ่ก็รีบร้องห้าม “เจ้ารอง เจ้าสาม ให้พี่พักก่อน อย่าเพิ่งแตะตัวพี่!” หลี่เซี่ยงตงกลัวจะหลุดขำ เลยต้องเกร็งหน้ากัดฟันกรามจนปวด “พี่ใหญ่ไม่เป็นไรนะ? เส้นเอ็นอักเสบหรือเปล่า? ให้ผมกับพี่รองพาไปหาหมอไหม?” “ไม่ต้องไปโรงพยาบาล รีบไล่พวกหลี่เสี่ยวเทาไปให้พ้นหน้าพี่เดี๋ยวนี้” ความอับอายของพี่ชายใหญ่ตอนนี้ มีมากกว่าความเจ็บปวดจากการฉีกขาหลายเท่านัก พี่ชายรองก้มมองกางเกงในที่โผล่ออกมาจากเป้ากางเกงพี่ชาย กลั้นไม่ไหวหลุดขำ พรืด ออกมา พอเห็นพี่ชายหันขวับมามองตาขวาง เขาก็รีบสูดหายใจลึกๆ สองที กลืนเสียงหัวเราะกลับลงคอ เขากระแอมไอสองที ชี้ไปที่ห้องของหลี่เสี่ยวเหมย ตะโกนไล่หลี่เสี่ยวเทาที่ยังยืนหัวเราะร่า และพวกหลี่เสี่ยวเจียงที่อยากรู้อยากเห็นจะเดินเข้ามาดู “กลับเข้าห้องไปให้หมด! ห้ามออกมาเพ่นพ่านที่ลานบ้าน!”