บทที่ 242 ของแถม

“หมดเวลา แยกย้ายได้” สิ้นเสียงประกาศิตของหลี่เซี่ยงตง สี่พี่น้องแห่ง ‘ผาสำนึกผิด’ ก็ได้รับอิสรภาพในทันที “อาสาม น่องไก่!” หลี่เสี่ยวเทาอัดอั้นมานาน ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่เซี่ยงตงสั่งห้ามพูดระหว่างยืน ตอนที่อาสามพูดเรื่องกินเหล้า เขาคงตะโกนขอไปนานแล้ว หลี่เสี่ยวเจียงไม่ได้เอ่ยปากทวง เพราะส่วนของเขาคือปีกไก่ เลยไม่ได้รีบร้อนขนาดนั้น อีกอย่าง มีน้องชายจอมทึ่มเป็นทัพหน้าคอยชนให้ เขาไม่ต้องออกโรงเองก็ได้ หลี่เซี่ยงตงทำเมินหลี่เสี่ยวเทา สำหรับเขาแล้ว หลานชายเมื่อเทียบกับหลานสาว ก็มีค่าเป็นแค่ ‘ของแถม’ (ตาโถว) เท่านั้น เหมือนเวลาไปซื้อกับข้าวที่ตลาดสดในยุคหลัง ถ้าซื้อเยอะ พ่อค้าแม่ค้าก็จะแถมต้นหอมสักต้น กระเทียมสักหัวให้นั่นแหละ หลี่เซี่ยงตงบีบไหล่หลี่เสี่ยวเหมยและหลี่เสี่ยวหลานเบาๆ “แบบนั้นแหละ ต่อไปเวลาเดินเหินให้ยืดอกเงยหน้าเข้าไว้ บนพื้นไม่มีเศษตังค์ให้เก็บหรอก อย่ามัวแต่เดินก้มหน้าก้มตา เข้าใจไหม?” “เข้าใจค่ะอาสาม” หลี่เสี่ยวเหมยและหลี่เสี่ยวหลานตอบรับเสียงใส

เจอกับหลานสาวว่านอนสอนง่าย หลี่เซี่ยงตงก็ดุไม่ลง เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไปเถอะ ไปขอน่องไก่กินกับอาสะใภ้ซะ” “ค่า” หลี่เสี่ยวเหมยจูงมือน้องสาววิ่งไปทางครัวเล็กหน้าเรือนปีกตะวันตก พวกหลี่เสี่ยวเจียงทำท่าจะตามไปบ้าง แต่โดนหลี่เซี่ยงตงยื่นมือขวางไว้ “เมื่อกี้ที่อาสอนสองสาว พวกเอ็งได้ยินไหม?” ในบรรดาสี่หนุ่ม มีแค่สามคนที่พยักหน้า ส่วนหลี่เสี่ยวเทาส่ายหน้าไม่เห็นด้วย “อาสาม อาพูดผิด บนพื้นมีตังค์นะ วันก่อนตอนไปโรงเรียนผมยังเก็บได้หนึ่งเฟินเลย” “เรื่องนี้เองเหรอ ตอนนั้นพี่ใหญ่ยังแกล้งหลอกให้ผมลงไปเก็บในน้ำครำเลย ฮี่ๆ พอกลับมาถึงบ้าน แม่ฟาดพี่ใหญ่ซะน่วม” จนถึงป่านนี้ หลี่เสี่ยวเทาก็ยังไม่รู้ตัวว่าเงินหนึ่งเฟินในหลุมน้ำครำนั่น เป็นกับดักที่หลี่เสี่ยวเจียงวางไว้แกล้งเขา ส่วนหลี่เสี่ยวเจียงคนวางแผน ก็ไม่กล้ายอมรับความจริงว่าจงใจโยนเงินทิ้ง ขืนพูดออกไป โทษฐานจะหนักกว่าเดิม พ่อกับแม่คงจัดหนักกว่าเก่าแน่!

“หลี่เสี่ยวเทา หุบปากเดี๋ยวนี้!” หลี่เสี่ยวเจียงอุตส่าห์ลืมเรื่องนี้ไปแล้ว พอได้ยินน้องชายจอมทึ่มรื้อฟื้น นอกจากจะเจ็บจี๊ดที่ใจเพราะเสียดายเงินหนึ่งเฟินแล้ว ก้นและหูที่เคยโดนตีก็เริ่มกระตุกตุ๊บๆ ขึ้นมาทันที “ไม่หุบ พี่จะทำไม?” หลี่เสี่ยวเทาแคะขี้มูกใส่อย่างไม่แยแสต่อคำขู่ของพี่ชาย ในใจเขาคิดว่า การอัดพี่ใหญ่ก็แค่ใช้แรงมากกว่าอัดหลี่เสี่ยวปอนิดหน่อย ถ้าใช้คำยุคหลังก็ต้องบอกว่า เรื่องจิ๊บๆ หลี่เสี่ยวเจียงเลือดขึ้นหน้า “งั้นเดี๋ยวรู้กัน ว่าพี่จะทำอะไรเอ็งได้บ้าง!” หลี่เสี่ยวเทากระดิกนิ้วก้อยท้าทาย “อย่าดีแต่ปาก แน่จริงก็เข้ามาเซ่~” หลี่เซี่ยงตงมองดูหลานชายสองคนที่ทำท่าฮึดฮัดพร้อมเปิดศึกมวยวัดแบบไร้กติกา เขาเลยประเคนบาทาให้คนละที! ป้าบ! ป้าบ! “ไสหัวไปให้หมด! เก่งจริงไปเก่งกับคนนอกโน่น! ไป๊!”

หลี่เสี่ยวเจียงกับหลี่เสี่ยวเทาที่โดนเตะก้น รีบกุมก้นวิ่งไปหาโจวอวี้ฉิน ทั้งคู่ไม่ทันสังเกตว่า พี่ชายใหญ่ (พ่อของพวกเขา) ยืนหน้าดำทะมึนอยู่ที่หน้าประตูเรือนปีกตะวันออกตั้งนานแล้ว ถ้าหลี่เซี่ยงตงไม่ชิงเตะสั่งสอนเพื่อช่วยแก้สถานการณ์ เจ้าทึ่มสองตัวนี้คงได้กลับไปยืนตบยุงใต้ ‘ผาสำนึกผิด’ ต่ออีกยาว! เด็กๆ บ้านตระกูลหลี่ทุกคน (ยกเว้นหลี่เสี่ยวจู้) ถือน่องไก่คนละน่อง ยืนแทะกันอย่างเอร็ดอร่อยกลางลานบ้าน เจ้าเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวหวงได้กลิ่นหอม ก็วิ่งวนเวียนพันแข้งพันขาเด็กๆ ไม่ห่าง หลี่เซี่ยงตงมองหลี่เสี่ยวเจียงที่กำลังแทะน่องไก่ แล้วถามขึ้น “ถ้าอาจจำไม่ผิด เอ็งยืนท่าทหารแลกได้แค่ปีกไก่ไม่ใช่เหรอ?” หลี่เสี่ยวเจียงหน้าแดง อธิบายว่า “ผมบอกแล้วว่าจะกินปีกไก่ แต่อาสะใภ้ยัดน่องไก่ใส่มือผมเองครับ” “อ้อ... อย่างนี้นี่เอง อาสะใภ้เอ็งเขารักเอ็งน่ะ กินให้อร่อยเถอะ” หลี่เสี่ยวเจียงกัดไปแล้วคำนึง หลี่เซี่ยงตงจะพูดอะไรได้อีก? ก็ได้แต่พูดให้ดูดีไปอย่างนั้น

หลี่เซี่ยงตงเดินเข้าครัวเล็กที่บ้านตัวเอง ปิดประตูตามหลัง แล้วมองโจวอวี้ฉินที่ยังง่วนอยู่หน้าเตา เขากระซิบถาม “ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้คุณเก็บน่องไก่ไว้กินเองอันนึง หลี่เสี่ยวเจียงโตป่านนี้แล้ว ปีกไก่เนื้อน้อยคุณก็ให้มันเพิ่มอีกสักสองปีกก็พอแล้วนี่นา?” โจวอวี้ฉินหันมาส่งยิ้ม เธอรู้ว่าสามีกำลังห่วงใยเธอ “เด็กคนอื่นได้กินน่องไก่กันหมด ฉันก็ต้องให้เท่าเทียมกันสิ ไม่เป็นไรหรอก เนื้อไก่ที่เราฉีกไว้ยังมีอีกตั้งเยอะ พอให้ฉันกินถมเถ อีกอย่างมันก็เนื้อไก่เหมือนกัน กินส่วนไหนก็เหมือนกันนั่นแหละ ฉันไม่ใช่เด็กๆ สักหน่อย” “ครับๆ ผมมันคนใจแคบไปเอง” “ฉันไม่ได้ว่าคุณใจแคบซะหน่อย อย่ายืนเฉยสิ มาช่วยยกกับข้าวเข้าบ้านเร็ว” ไก่เต๋อโจวสามตัว เนื้อที่ฉีกออกมานอกจากที่แจกจ่ายไปแล้ว บ้านหลี่เซี่ยงตงยังเหลืออีกจานพูนๆ บวกกับผัดผักอีกจาน มีทั้งเนื้อทั้งผัก กินกับหมั่นโถวแป้งขาวและโจ๊กข้าวฟ่าง มื้อเย็นมื้อนี้คุณภาพคับแก้วไม่แพ้อาหารการกินในยุคหลังเลย!