บทที่ 241 ด้วยความรักที่เอ่อล้น

หลี่เซี่ยงตงกลับมาจากมณฑลหลู่เซิ่ง ตอนผ่านสถานีเต๋อโจวเขาซื้อ ‘ไก่เต๋อโจว’ กลับมาแค่สี่ตัว เขาแบ่งให้จิ้งหรีดซุนไปหนึ่งตัว เหลือกลับบ้านสามตัว น่องไก่หกชิ้นถูกแจกจ่ายไปหมดแล้ว แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่ได้กินสักคำ อย่าว่าแต่ให้พี่ชายรองยืนท่าทหาร 15 นาทีเลย ต่อให้ไปยืนชิดกำแพงจนหยากไย่เกาะ คำตอบก็มีแค่คำเดียวคือ... ไม่มี “ตงจื่อ ได้ไม่ได้ก็พูดมาสิวะ! ไม่มีน่องไก่ พี่รองกินตูดไก่ก็ได้!”

หลี่เซี่ยงตงมองท่าทางจริงจังของพี่ชายรองแล้วยิ้มแห้งๆ มุมปากกระตุกด้วยความรู้สึกแสบจมูกนิดๆ แต่โบราณมา คนรวยกินไก่ไม่กินตูดไก่ เพราะถือว่าเป็นอวัยวะขับถ่ายของเสีย ไม่ควรค่าแก่การขึ้นโต๊ะอาหาร มีแต่ชนชั้นแรงงานรากหญ้าที่ลำบากยากเข็ญ บางคนอาจจะทั้งชีวิตไม่มีโอกาสได้กินเนื้อไก่สักกี่ครั้ง พอมีไก่กิน ตูดไก่ก็ย่อมเสียดายที่จะทิ้ง เพื่อเป็นการปลอบใจตัวเอง ตูดไก่จึงได้รับชื่อเรียกสวยหรูว่า ‘เนื้อหางหงส์’ บางท้องที่ถึงกับมีคำกล่าวว่า ยอมทิ้งน่องไก่ ดีกว่าทิ้งตูดไก่เสียอีก ไก่เต๋อโจวที่หลี่เซี่ยงตงซื้อกลับมาก่อนหน้านี้ ตูดไก่แทบทั้งหมดเสร็จพี่ชายใหญ่กับพี่ชายรองไปเรียบร้อย ตอนนั้นเขาเคยเตือนแล้วว่าตูดไก่ต้องผ่านการตัดแต่งต่อมไขมันออกก่อนถึงจะกินได้ และคนทำไก่เต๋อโจวไม่มีทางมานั่งเล็มตูดไก่ทีละตัวแน่ๆ แต่พี่ชายทั้งสองกลับคิดว่าเขาพูดเพ้อเจ้อ! พวกเขาไม่ฟังเลยสักนิด แถมยังมองว่าการทิ้งของกินคือการล้างผลาญ ไม่ใช่แค่พี่ชายสองคนหรอกที่คิดแบบนี้ นอกจากหลี่เซี่ยงตงแล้ว ทุกคนในตระกูลหลี่ล้วนคิดแบบนี้ทั้งนั้น

“ตูดไก่ก็ไม่มี ผมทิ้งไปนานแล้ว” “ทิ้ง? ตูดไก่มันส่วนที่มันที่สุดเลยนะ เอ็งทิ้งทำไม?” พี่ชายใหญ่ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ พอได้ยินว่าหลี่เซี่ยงตงทิ้งตูดไก่ไปแล้ว ก็เบิกตาโพลงจ้องเขม็งไปที่น้องชายซึ่งนั่งอยู่บนบันได ในสายตาเขาตอนนี้ หลี่เซี่ยงตงคือไอ้ลูกล้างผลาญตัวจริงเสียงจริง! นี่ยังดีนะที่หลี่เซี่ยงตงแต่งงานมีลูกมีเต้าเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว ถ้าเป็นเมื่อช่วงยุค 60 ก่อนหลี่เซี่ยงตงจะไปชนบท ต่อให้ต้องโดนปู่หลี่เตะสั่งสอนทีหลัง เขาก็ขอเตะไอ้น้องชายตัวดีนี่ก่อนสักป้าบ! และคนที่เท้ากระตุกยิกๆ อยากจะเตะเหมือนกัน ก็ยังมีพ่อหลี่และพี่ชายรองอีกสองคน...

“พวกพ่อมองผมแบบนี้หมายความว่าไง? จะทำอะไรผม?” หลี่เซี่ยงตงผู้มีสัญชาตญาณระวังภัยสูงลิบ รีบกางแขนรวบตัวหลี่เสี่ยวไห่และหลี่เสี่ยวปอที่นั่งขนาบข้าง รวมถึงหมาสองตัวในอ้อมกอดเด็กๆ เข้ามาเป็นโล่มนุษย์และโล่หมาบังหน้าไว้ สองคนกับสองตัวในอ้อมกอดต่างเงยหน้ามองเขาด้วยความงุนงง หลี่เซี่ยงตงหัวเราะแก้เก้อ รีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของพ่อและพี่ชายที่กำลังจ้องตาเขม็ง “พ่อ พี่ใหญ่ พี่รอง เนื้อไก่เมียผมฉีกแบ่งไปให้พวกพี่แล้ว ตอนนี้น่าจะลงหม้อผัดไปแล้ว ผมซื้อกลับมาสามตัว ตอนนี้เหลือโครงกระดูกไก่อยู่สามโครง กินข้าวเสร็จพวกเรามาตั้งวงดื่มกันหน่อยไหม?” “จริงสิ ในห้องผมยังมีเหล้าเกาเหลียงที่หิ้วมาจากมณฑลหลู่เซิ่งอยู่น้ำเต้าหนึ่ง อยากลองไหมครับ? รสชาตินุ่มลึก ดื่มเยอะก็ไม่ปวดหัว นอนตื่นมาพรุ่งนี้ก็โล่งสบาย เรื่องนี้หลี่เสี่ยวเทาเป็นพยานได้”

จะว่าไป คำพูดชุดนี้ของหลี่เซี่ยงตงทำเอาพ่อหลี่และพี่ชายทั้งสองน้ำลายสอ พี่ชายใหญ่พยักหน้าให้เขา เอ่ยว่า “เดี๋ยวพี่เพิ่มกับแกล้มให้อีกจาน ถั่วลิสงทอดที่เอ็งให้คราวก่อนพี่ยังกินไม่หมด” พี่ชายรองรีบเสริม “ของพี่ก็ยังไม่หมด... ช่างเถอะ เดี๋ยวพี่ให้เมียเจียวไข่สักจานแล้วกัน” พ่อหลี่ได้ยินลูกคนรองจะเจียวไข่ ก็ดุสวนทันที “เจียวไข่อะไรกัน? เจ้าสามมันลำบากแค่ไหนกว่าจะหาตั๋วไข่ไก่มาให้พวกเอ็ง ไม่ได้ให้เอามาทำกับแกล้มเหล้าโว้ย! เก็บไข่ไว้ให้หลานกินนู่น” “กินข้าวเย็นเสร็จ เอ็งก็เอาถั่วลิสงที่ตงจื่อให้ติดมือมาด้วย เดี๋ยวข้าให้แม่พวกเอ็งหั่นหัวไชเท้าดองกับผักดองสักจาน มีเนื้อ มีผัก แถมมีถั่วลิสง สี่อย่างนี้ก็แกล้มเหล้าเหลือเฟือแล้ว” พูดยังไม่ทันจบ พ่อหลี่ก็ยิ้มแก้มปริ แค่คิดก็มีความสุขแล้ว ส่วนเรื่องที่ลูกชายคนเล็กทิ้งตูดไก่ แกแกล้งทำเป็นลืมๆ มันไปซะ แกไพล่มือเดินฮัมเพลงไปล้างหน้าแปรงฟันที่ก๊อกน้ำอย่างอารมณ์ดี พี่ชายใหญ่และพี่ชายรองรีบหันหลังเดินตามพ่อไปติดๆ ตอนนี้ชักจะทนรอตั้งวงแทบไม่ไหวแล้ว!