บทที่ 240 หลี่เสี่ยวจู้ผู้มีจิตวิญญาณชาตินิยม

ช่วงสองสามวันมานี้ หลี่เสี่ยวจู้มักจะขลุกอยู่แต่ในห้องของย่าหลี่เพื่อนั่งฟังนิทาน เธอสนิทสนมกับย่าหลี่มากจนประเมินสถานการณ์ผิดไป คิดจะฟ้องพ่ออย่างหลี่เซี่ยงตง ดันไปฟ้องกับหัวหน้าใหญ่อย่างย่าหลี่ซะนี่ ถ้าเป็นพวกหลี่เสี่ยวเจียงล่ะก็ ต่อให้ต้องไปฟ้องแม่หลี่ (ย่า) พวกเขาก็จะไม่มาฟ้องย่าหลี่ (ทวด) เด็ดขาด ย่าหลี่รับเหลนตัวน้อยมาจากอ้อมแขนลูกสะใภ้ “เอ็งไปทำกับข้าวต่อเถอะ” “แม่คะ แกมอมแมมไปทั้งตัว แม่ช่วยเช็ดตัวให้แกหน่อยนะคะ” “เออ รู้แล้วน่า” แม่หลี่บีบแก้มยุ้ยๆ ของหลานสาวอย่างเอ็นดู แล้วเดินกลับไปทำมื้อเย็นต่อ ย่าหลี่วางหลี่เสี่ยวจู้ลงบนเตียงเตา กลัวเหลนจะคลานซุกซน จึงกำชับให้ปู่หลี่ช่วยดู ส่วนตัวแกเดินไปที่ชั้นวางกะละมัง เอาผ้าขนหนูชุบน้ำบิดหมาด “มาให้ทวดเช็ดตัวหน่อยซิ ดูสิมือดำปปี๋อย่างกับอุ้งตีนหมา” ขนาดตอนย่าหลี่เช็ดมือให้ หลี่เสี่ยวจู้ก็ยังไม่ยอมอยู่นิ่ง ตีแขนย่าหลี่เบาๆ แล้วชี้มือไปที่ประตูห้อง “พ่อ... พ่อไม่ดี...” ปู่หลี่หัวเราะร่า “อยากให้ทวดไปตีพ่อเอ็งเหรอ? งั้นหนูคงคำนวณผิดแล้วล่ะ หนูต้องไปฟ้องปู่กับย่า (พ่อแม่หลี่เซี่ยงตง) โน่นถึงจะถูก”

ย่าหลี่เช็ดมือและแขนให้เสร็จ ก็เอากลับไปซักน้ำในกะละมัง แล้วกลับมาเช็ดหน้าให้หลี่เสี่ยวจู้ต่อ พลางบ่นพึมพำ “พ่อเอ็งรักเอ็งจะตาย ยังจะมาฟ้องทวดอีก บ้านอื่นมีของดีๆ ก็ประเคนให้ลูกชายหมด ลองไปถามทั่วตรอกนี้ดูเถอะ มีบ้านไหนให้ลูกสาวตัวกะเปี๊ยกกินนมผงทุกวันบ้าง” หลี่เสี่ยวจู้ยังเด็ก สมองน้อยๆ คิดอะไรซับซ้อนไม่ได้ รู้แค่ว่าพ่อไม่ยอมอุ้ม ปล่อยให้นั่งจุ้มปุ๊กอยู่กับพื้น แถมมาฟ้องทวดก็ไม่ได้ดั่งใจ พอทวดเช็ดหน้าเสร็จ แกก็พลิกตัวโก่งก้นเตรียมคลานลงจากเตียง “จะไปไหน?” ปู่หลี่ที่นั่งอยู่หัวเตียงรีบคว้าตัวเหลนไว้ เห็นเหลนทำปากยื่นหน้าบึ้ง ปู่หลี่ก็ลูบหัวปลอบใจ “ให้ทวดเล่าเรื่องตี ‘ไอ้พวกผีญี่ปุ่น’ (เสี่ยวกุ่ยจื่อ) ให้ฟังต่อดีไหม?” “อื้อ อื้อ...” พอได้ยินเรื่องตีไอ้พวกผีญี่ปุ่น หลี่เสี่ยวจู้ก็เลิกคิดหนี นั่งเรียบร้อยบนเตียงรอฟังนิทานจากย่าหลี่ทันที แม้เรื่องที่ย่าหลี่แต่งขึ้นสดๆ จะมีช่องโหว่เพียบ แต่หลี่เสี่ยวจู้ผู้เป็นลูกคู่ชั้นดีกลับฟังอย่างใจจดใจจ่อ ลืมเรื่องที่จะมาฟ้องพ่อไปจนหมดสิ้น เจ้าตัวเล็กแสดงจิตวิญญาณชาตินิยมอันแรงกล้าออกมาอย่างเต็มเปี่ยม ต่อหน้าความแค้นระดับชาติ ความแค้นส่วนตัวในครอบครัวต้องพักไว้ก่อน! “ตี... ตีผีญี่ปุ่น...” ... ...

“อาสาม ครบเวลาหรือยังครับ?” “พ่อ ผมคันยิบๆ อยากเกา” ใต้ ‘ผาสำนึกผิด’ (หน้ากำแพงบังตา) หลี่เสี่ยวไห่กับหลี่เสี่ยวปอเพิ่งได้พักไปสองนาที แต่พอกลับมายืนตามคำสั่งหลี่เซี่ยงตงได้ไม่นาน ก็เริ่มโอดครวญอีกรอบ หลี่เซี่ยงตงนั่งไขว่ห้างสูบบุหรี่อย่างสบายใจ “ยังไม่ครบ ถ้าใครขยับ มื้อเย็นอดกินน่องไก่ จะให้แทะกระดูกเปล่าๆ ดูดรสชาติเอา” เวลานี้กลิ่นหอมของไก่เต๋อโจวตลบอบอวลไปทั่วลานบ้าน ลอยออกมาจากครัวเล็กทุกหลัง หลี่เสี่ยวไห่กับหลี่เสี่ยวปอกลืนน้ำลายเอือก ยืนตัวแข็งทื่อชิดกำแพงไม่กล้าขยับแม้แต่ปลายนิ้ว “ไก่เต๋อโจว! หอมจัง!” หลี่เสี่ยวเจียงเลิกเรียนกลับมาถึงคนแรก เขาเคยกินไก่เต๋อโจวมาหลายครั้ง แค่กลิ่นเตะจมูกก็จำได้ทันที เห็นน้องชายสองคนยืนเข้ามุม ส่วนอาสามนั่งสูบบุหรี่อยู่ใต้ชายคา เขาเดินเข้าไปถามด้วยความสงสัย “อาสาม สองคนนั้นเป็นอะไรครับ?” หลี่เซี่ยงตงตบต้นขาฉาดใหญ่ ถอนหายใจเฮือก “อย่าให้พูดเลย อาเสียใจจะแย่อยู่แล้ว รู้งี้ไม่น่าไปรับปากพวกมันเลยว่าถ้ายืนท่าทหารแล้วจะให้กินน่องไก่ตอนเย็น!” เขาแกล้งถอนหายใจซ้ำๆ ทำเอาหลี่เสี่ยวเจียงตาลุกวาว! “อาสาม ผมเป็นหลานแท้ๆ ของอานะ ถ้าผมยืนท่าทหารจะมีน่องไก่กินไหม?” หลี่เซี่ยงตงแทบหลุดขำที่หลานคนโตติดกับ แสร้งทำหน้าลำบากใจ “เอ็งเหรอ? อย่าดีกว่ามั้ง” “อย่าสิครับอาสาม! อาจะลำเอียงไม่ได้นะ!”

ขณะที่หลี่เสี่ยวเจียงกำลังจะประท้วง หลี่เสี่ยวเทากับสองพี่น้องหลี่เสี่ยวเหมยก็เดินตามหลังมา จมูกฟุดฟิดดมกลิ่นหอมของเนื้อ “พี่ใหญ่ คุยอะไรกับอาสามเหรอ?” หลี่เสี่ยวเจียงรีบสาธยายเรื่องยืนแลกไก่ จบประโยคปุ๊บ หลี่เสี่ยวเทาก็วิ่งแน่บไปยืนประจำที่ใต้ ‘ผาสำนึกผิด’ ราวกับโดนหมาไล่งับ หลี่เซี่ยงตงมองหลี่เสี่ยวเทาที่ยืนแข็งทื่อเป็นเสาหลัก “อาขยังไม่ได้อนุญาตเลยนะ! กลับมานี่เดี๋ยวนี้” หลี่เสี่ยวเทาส่ายหน้าดิก “ไม่ได้ครับ เสี่ยวปอมี ผมก็ต้องมี ไม่งั้นอาสามลำเอียง ผมยืนดีแล้ว ถ้าอาสามไม่ให้น่องไก่กิน ผมจะไปฟ้องอาสะใภ้” หลี่เสี่ยวเจียงฟังแล้วรู้สึกว่าน้องชายจอมทึ่มคนนี้ บางทีก็ฉลาดเป็นกรด! เขาเลิกตื๊อหลี่เซี่ยงตง แล้วเดินไปยืนข้างน้องชายจอมทึ่มทันที “หลี่เสี่ยวเจียง น่องไก่ไม่พอ เอ็งจะกินก็ได้แค่ปีกไก่นนะ” “ปีกไก่ก็ได้ครับ! ผมไม่เกี่ยง” “เอ็งพอใจก็ดีแล้ว”

หลี่เซี่ยงตงหลอกล่อหลานชายสำเร็จ หันไปมองสองพี่น้องหลี่เสี่ยวเหมยที่ยืนลังเลอยู่ “ไปสิ อยากยืนก็ไปยืน” “ขอบคุณค่ะอาสาม” รอจนสองสาวไปยืนประจำที่ หลี่เซี่ยงตงก็ทิ้งก้นบุหรี่ ลุกปัดก้นเดินเข้าไปหา เขารับกระเป๋านักเรียนมาจากหลานๆ แล้วไล่จัดระเบียบท่าทางทีละคน “แบบนั้นแหละ ยืนนิ่งๆ สิบห้านาที ห้ามขยับ ห้ามอ้าปากพูด ไม่งั้นที่ตกลงกันไว้ถือเป็นโมฆะ” เขายกข้อมือดูเวลา แล้วหันไปบอกหลี่เสี่ยวไห่กับหลี่เสี่ยวปอ “พวกเอ็งสองคนครบเวลาแล้ว เอากระเป๋าพวกนี้ไปเก็บในห้องพี่ๆ ซะ” กระเป๋านักเรียนสี่ใบในมือหลี่เซี่ยงตง เบากว่ากระเป๋านักเรียนประถมยุคหลังครึ่งใบซะอีก เด็กยุคนี้มีความสุขจริงๆ หลี่เสี่ยวไห่กับหลี่เสี่ยวปอทำภารกิจเสร็จก็วิ่งกลับมา นั่งขนาบข้างหลี่เซี่ยงตง กอดหมาคนละตัวอย่างมีความสุข