บทที่ 239 ยืนท่าทหาร

โจวอวี้ฉินวางห่อกระดาษน้ำมันในมือลง แล้วคว้าทัพพีในหม้อขึ้นมาเตรียมจะสวนกลับ แต่หลี่เซี่ยงตงรีบปัดมือน้อยๆ ของลูกสาวในอ้อมกอดออก โจวอวี้ฉินเห็นหลี่เสี่ยวจู้จ้องตาแป๋วอยู่ เลยจำใจต้องกลืนความแค้นลงคอ เธอชี้ทัพพีใส่หน้าหลี่เซี่ยงตง หน้าแดงด้วยความอายปนโกรธ “รีบออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!” “รับทราบครับคุณนาย เชิญยุ่งต่อได้เลย” หลี่เซี่ยงตงกลัวว่าถ้าหันหลังจะโดนภรรยาลอบกัด เลยค่อยๆ ถอยหลังออกจากครัวเล็กอย่างระมัดระวัง โจวอวี้ฉินเห็นว่าแผนลอบกัดถูกจับได้ ก็กำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ หลี่เซี่ยงตงที่ถอยออกไปพ้นประตูครัวแล้ว แกล้งโผล่หัวกลับเข้ามาดูท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยงของภรรยา ยิ้มร่าแล้วแซวทิ้งท้าย “ตั้งใจทำกับข้าวล่ะ อย่าใส่เกลือเยอะนะ กินเค็มมากไม่ดีต่อสุขภาพ” โจวอวี้ฉินเดินปึงปังไปกระแทกประตูปิดใส่หน้าเขาดัง ปัง! หลี่เสี่ยวจู้ไม่เคยเห็นฉากแบบนี้ นึกว่าพ่อกับแม่เล่นกัน เลยตบมือชอบใจหัวเราะเอิ๊กอ๊าก “ไปกันเถอะ แม่เขาไม่รักพวกเราแล้ว เราไปหาพี่ชายเล่นกันดีกว่า” “เตอะ... เตอะ...” “ไม่ใช่เตอะเตอะ เรียกว่าพี่ชาย (เกอเกอ)” อารมณ์เด็กเปลี่ยนไวยิ่งกว่ากิ้งก่าเปลี่ยนสี เมื่อกี้ยังหัวเราะร่า ตอนนี้หลี่เสี่ยวจู้กลับหน้ายู่ ตีแขนพ่อแล้วตะโกนเถียง “เตอะ... เตอะ...” หลี่เซี่ยงตงจับมือน้อยๆ ที่ตีเขาไว้ ยิ้มยอมแพ้ “โอเคๆ เตอะเตอะก็เตอะเตอะ อยากเรียกอะไรก็เรียกตามใจเลย พ่อไม่ขัดแล้ว ตกลงไหม?”

เจ้าเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวหวงที่หมอบอยู่เห็นหลี่เซี่ยงตงอุ้มลูกสาวเดินมา ก็รีบลุกวิ่งมาคลอเคลียที่เท้า ส่วนหลี่เสี่ยวไห่กับหลี่เสี่ยวปอที่ยืนชิดกำแพง รีบยืดตัวตรงแหน็วราวกับทหารรอการตรวจพล หลี่เซี่ยงตงเห็นท่าทางยืนของทั้งคู่ที่ดูเหมือน ‘คนขายชาติ’ หวีผมแสกกลางในหนังสงครามยุคก่อน ก็ตีหน้าขรึม เดินเข้าไปจัดระเบียบร่างกาย “ส้นเท้าชิด ปลายเท้าแยก แขม่วพุง อกผาย ไหล่ผึ่ง โน้มตัวไปข้างหน้านิดหน่อย” “หน้ามองตรง คอยืด เก็บคา เก็บปาก สายตามองไปข้างหน้า แขนสองข้างแนบลำตัวตามธรรมชาติ” เขาพูดไป ก็ดัดท่าทางของหลานและลูกชายไปด้วย ทั้งหลี่เสี่ยวไห่และหลี่เสี่ยวปอยอมให้เขาจัดท่าทางแต่โดยดี ไม่มีใครกล้าปริปากบ่น หลี่เสี่ยวไห่กลัวอดกินไก่เต๋อโจวมื้อเย็น ส่วนหลี่เสี่ยวปอก็หวังจะเอาใจอาสาม เผื่อจะได้ส่วนแบ่งเนื้อสัตว์ตกถึงท้องบ้าง “อื้ม ไม่เลว นี่เรียกว่ายืนท่าทหารพวกเอ็งต้องรักษาระเบียบท่าทางแบบนี้ไว้นะ” หลี่เซี่ยงตงมองท่าทางของเด็กทั้งสองที่ดูดีขึ้นผิดหูผิดตา ต้องยอมรับว่าท่าระเบียบแถวของกองทัพประเทศเราเท่และสง่างามติดอันดับโลก! ชาติที่แล้วเขาดูคลิปสั้นในติ๊กต่อกเห็นทหารเกียรติยศของบางประเทศ ไอ้วิธีก้าวยกขาสูง แกว่งแขนแรงๆ แบบนั้น ดูแล้วมันขัดลูกตาชะมัด ให้ความรู้สึกเหมือนดูพวกคนทรงเจ้าเข้าผีเต้นมากกว่า!

หลี่เซี่ยงตงวางลูกสาวลง แล้วนั่งลงบนขั้นบันไดหินหน้าเรือนคนรับใช้ “มองพ่อทำไม? เดินมาสิ” หลี่เซี่ยงตงตบมือเรียกหลี่เสี่ยวจู้ที่ยืนห่างออกไปไม่ไกล หนูน้อยยิ้มร่า ยกขาก้าวเตาะแตะมาหาพ่อ แต่เพิ่งเดินได้สองก้าว เจ้าเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวหวงก็วิ่งเข้ามาหา หมาสองตัวเอาหัวดุนตามความเคยชิน ทำเอาหลี่เสี่ยวจู้เสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้า แต่แกไม่ร้องไห้ แค่นั่งงงๆ อยู่กับพื้น ชูมือขอให้พ่อไปอุ้ม หลี่เซี่ยงตงไม่ตามใจ ยังคงนั่งนิ่งบนบันไดอย่างมั่นคง “ลุกเองสิลูก ถ้าไม่ลุกก็นั่งอยู่ตรงนั้นแหละ” “อุ้ม... อุ้ม...” หลี่เสี่ยวจู้ขมวดคิ้ว นั่งป่องแก้มงอนตุ๊บป่องอยู่กับพื้น หลี่เซี่ยงตงทำเมิน หันไปสั่งหลี่เสี่ยวไห่ทั้งสองคน “ยืนดีๆ ห้ามขยับ” “อาสาม ผมเหนื่อยแล้ว” “พ่อ ผมก็เหนื่อย” “อาจะจับเวลา อีกห้านาทีค่อยพัก พักสองนาทีแล้วยืนต่ออีกสิบนาที ถ้าทำได้ เย็นนี้อาจะให้กินน่องไก่คนละอัน”

พอล่อด้วยของกิน ทั้งคู่ก็กลับมายืนตัวตรงเป๊ะอย่างว่าง่าย ที่เขาทำแบบนี้ก็หวังดีกับเด็กๆ คนที่บุคลิกดี ยืนตัวตรง ย่อมดูมีสง่าราศี ทำไมพ่อแม่ยุคหลังถึงส่งลูกไปเรียนเต้นกันนักล่ะ? ในความคิดเขา เต้นเป็นไม่เป็นไม่สำคัญ ที่สำคัญคือคนที่ฝึกเต้นมานานจะมีบุคลิกท่วงท่าที่สวยงาม เดินไปไหนมาไหนก็สร้างความประทับใจแรกพบที่ดีได้! ตอนนี้ยังไม่มีโรงเรียนสอนเต้น นอกจากคณะนาฏศิลป์กองทัพ เขาก็ทำได้แคใช้วิธีฝึกทหารแบบนี้แหละ ดัดนิสัยการยืนการเดินให้เด็กๆ โตขึ้นจะได้ดูมีความมั่นใจ ระหว่างที่เขากำลังคิดเพลินๆ หลี่เสี่ยวจู้ที่นั่งจุมปุ๊กอยู่บนพื้นก็เริ่มรู้ตัวว่าพ่อไม่ยอมมาอุ้มจริงๆ แม่หนูน้อยตบพื้น แปะ แปะ ระบายอารมณ์เสร็จ ก็โก่งก้นค่อยๆ คลานลุกขึ้นเอง แต่แกไม่ได้เดินมาหาหลี่เซี่ยงตง กลับหันหลังเดินต้วมเตี้ยมมุ่งหน้าไปทางเรือนหลัก เดินไปก้าวหนึ่ง ก็ตะโกนเรียกทีหนึ่ง “ทวด... ทวด... ย่า...” หลี่เซี่ยงตงได้ยินลูกสาวเรียกหาแบ็กอัพ ก็อดขำไม่ได้ “จะไปฟ้องทวดเหรอ? รีบไปเร็วเข้า” หลี่เสี่ยวจู้ได้ยินเสียงพ่อหัวเราะ ก็หันขวับมาตะโกนใส่ “คนนิสัยไม่ดี... ไม่ดี...” จังหวะที่หันมาเสียหลัก โดนหมาสองตัวดุนล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นอีกรอบ คราวนี้แกไม่เรียกพ่อให้ช่วยแล้ว ลุกขึ้นเองแล้วมุ่งมั่นเดินเตาะแตะไปทางเรือนหลักต่อ

โจวอวี้ฉินที่ฉีกไก่เสร็จแล้ว เดินถือจานออกมาจากครัวเล็ก เห็นลูกสาวเนื้อตัวมอมแมมยืนโงนเงนอยู่กลางลานบ้าน กำลังเดินไปทางเรือนหลัก โดยมีหมาสองตัวกระโดดโลดเต้นล้อมหน้าล้อมหลัง เธอหันไปมองสามีที่นั่งเอกเขนกอยู่บนบันไดเรือนคนรับใช้ “ฉันฝากให้คุณดูหมู (ลูก) ทำไมไปนั่งเฉยอยู่ตรงนั้นฮึ?” หลี่เซี่ยงตงบิดขี้เกียจ หาววอดจนน้ำตาเล็ด “คุณทำธุระของคุณไปเถอะ ไม่ต้องห่วง ปล่อยแกเดินเอง เห็นไหมแกเดินเก่งจะตาย” โจวอวี้ฉินค้อนสามีวงใหญ่ แล้วเดินไปหาลูกสาว ก้มลงเห็นหน้ามุ่ยๆ ของลูกก็ยิ้มถาม “ไหนบอกแม่สิ จะไปไหนคะ? ใครทำหนูโกรธ?” เห็นลูกสาวเม้มปากแน่น ก้มหน้าก้มตาเดินดุ่มๆ ไม่ตอบ เธอก็รู้ทันทีว่าลูกงอน ยิ้มขำพลางเอื้อมมือไปลูบจุกผมบนหัวลูก หลี่เสี่ยวจู้ปัดมือแม่ออก เงยหน้าตะโกนใส่ “ไม่ดี...” โจวอวี้ฉินหัวเราะ “โอเค แม่ไม่ดี แม่ไปก็ได้ เชิญคุณหนูเดินเองตามสบายเลยค่ะ” เธอมองดูลูกสาวเดินได้มั่นคงดีแล้ว จึงเดินถือจานไก่เอาไปแบ่งให้พี่สะใภ้ทั้งสองบ้าน