บทที่ 238 ฟ้ามืดโปรดหลับตา

พอได้ยินเสียงหลานชายตะโกนฟ้อง หลี่เซี่ยงตงก็โกยอ้าววิ่งกลับไปที่เรือนปีกตะวันตกทันที เขาชอบแกล้งหลานก็จริง แต่ข้อแม้คือต้องไม่โดนหลานฟ้องกลับจนตัวเองซวย! ทว่าโจวอวี้ฉินที่กำลังแอบนับเงินอยู่ในห้อง ได้ล็อคประตูลงกลอนตั้งแต่เขาเดินออกไปเมื่อกี้แล้ว เขาผลักประตูสองทีแล้วเปิดไม่ออก เลยหันหลังมุดเข้าครัวเล็กไป เห็นถุงแป้งหมี่วางอยู่บนเตา หลี่เซี่ยงตงก็ล้วงมือลงไปกำแป้งหมี่ขึ้นมานิดหน่อย แล้วถูมือไปมาให้เปื้อน จากนั้นก็เดินไปโผล่หน้าออกมาจากประตูครัวเล็ก มองพี่สะใภ้รองที่กำลังเดินออกมาจากครัวบ้านตัวเองมุ่งหน้าไปทางกำแพงบังตา เขาแกล้งถามทั้งที่รู้ “มีอะไรเหรอครับพี่สะใภ้? เสี่ยวปอโวยวายอะไร?” “ไม่รู้เหมือนกัน พี่ทำกับข้าวอยู่เลยไม่ได้ยินชัดๆ เจ้าลิงทะโมนนี่หาเรื่องให้ปวดหัวได้ทั้งวัน” พี่สะใภ้รองบ่นอุบ แล้วสังเกตเห็นมือของน้องสามีเปื้อนแป้งขาวโพลน “ตงจื่อ ออกไปทำงานตั้งหลายวัน กลับมาไม่พักผ่อนหน่อยเหรอ ถ้าทำกันไม่ทันก็บอกพี่ เดี๋ยวพี่ไปเป็นลูกมือให้”

หลี่เซี่ยงตงยิ้มพลางตบแป้งออกจากมือ “ไม่ต้องหรอกครับพี่สะใภ้ สมัยอยู่บ้านนอก ตอนกลางวันผมเก็บแต้มค่าแรง ตกเย็นก็กลับไปทำกับข้าวเลี้ยงลูกเมีย ทำมาหลายปีจนชินแล้ว เรื่องแค่นี้สำหรับผมมันของกล้วยๆ” “งั้นเหรอ? เหอๆ” พี่สะใภ้รองรู้สึกว่าน้องเขยกำลังบิดเบือนประวัติศาสตร์หน้าด้านๆ แต่เธอก็ไม่มีเวลามาฟังเขาโม้ “ตงจื่อ งั้นรีบไปทำกับข้าวเถอะ เดี๋ยวพี่ไปดูเจ้าเสี่ยวปอก่อนว่ามันแหกปากทำไม” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า สีหน้าเรียบเฉยไม่สะทกสะท้าน “พี่สะใภ้อย่าเพิ่งรีบครับ ฟังผมหน่อย เด็กดื้อซุกซนอย่าไปตีเลยครับ ให้ยืนสำนึกผิดที่มุมกำแพงก็พอ เจ้าเสี่ยวไห่ไม่เชื่อฟัง ผมก็สั่งให้ยืนสำนึกผิดอยู่ที่หน้ากำแพงบังตาเหมือนกัน” “ได้ พี่รู้แล้ว” พี่สะใภ้รองโบกมือ แล้วเดินตรงไปที่กำแพงบังตา หลี่เซี่ยงตงเดาะลิ้น จุ๊ๆ ในใจคิดว่า เจ้าตัวแสบ คิดจะเล่นงานอาสามเหรอ? อาปิดทางหนีทีไล่เอ็งไว้หมดแล้ว! เขาหันกลับไปลองผลักประตูห้องอีกสองที ก็ยังเปิดไม่ออก เลยยิ้มมุมปาก เดินกลับเข้าครัวเล็กไปรับช่วงต่อจากโจวอวี้ฉิน เริ่มลงมือทำมื้อเย็น

พี่สะใภ้รองที่โดนลูกชายตะโกนเรียกมาขัดจังหวะทำกับข้าว พอมาถึงเห็นหลี่เสี่ยวปอกำลังนั่งยองๆ หัวเราะร่าเริงเล่นกับหมาสองตัวอยู่หน้ากำแพงบังตา ก็ยกเท้าเตะก้นลูกชายไปหนึ่งที “วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่กับหมา รักหมามากกว่าพ่อแม่แล้วมั้ง! ตะโกนเรียกแม่มาทำไม?” หลี่เสี่ยวปอปล่อยเจ้าเสี่ยวเฮยจากอ้อมกอด ลุกขึ้นฟ้อง “แม่ อาสามแกล้งผม” “อาสามเอ็งกำลังทำกับข้าวอยู่ เขาจะเอาเวลาที่ไหนมาแกล้งเอ็ง? ไอ้ลูกไม่รักดี! อาสามมีของกินดีๆ ก็นึกถึงเอ็งตลอด เอ็งยังจะมาใส่ร้ายป้ายสีเขาอีก!” พี่สะใภ้รองถลึงตาใส่ลูกชายที่ริอาจฟ้องเท็จ แล้วชี้มือไปที่หลี่เสี่ยวไห่ซึ่งยืนสงบเสงี่ยมอยู่มุมกำแพง “ไป! ไปยืนข้างน้องเดี๋ยวนี้!” “ผมไม่ได้ทำอะไรผิด อาสามแกล้งผมจริงๆ นะ” หลี่เสี่ยวปอเห็นท่าไม่ดี พูดจบก็ทำท่าจะวิ่งหนีไปที่ลานบ้าน พี่สะใภ้รองคว้าแขนลูกชายหมับ บิดหูแล้วลากตัวมายืนข้างหลี่เสี่ยวไห่ “แม่สั่งให้ยืน ยังกล้าหนี? จะหนีอีกไหม?” หลี่เสี่ยวปอร้อนรน “อาสามแกล้งผมจริงๆ!” “ยังจะโกหกอีกเหรอ?” พี่สะใภ้รองพูดพลางเพิ่มแรงบิดที่มือ

“เจ็บๆๆ! แม่ ปล่อยผม!” ภายใต้การปราบปรามของแม่บังเกิดเกล้า หลี่เสี่ยวปอรู้ว่าหมดทางสู้ จึงร้องขอชีวิต “ผมผิดไปแล้ว อาสามไม่ได้แกล้งผม ผมจะไม่โกหกแล้ว เจ็บหู แม่ปล่อยผมเถอะ” “ถ้าคราวหน้ากล้าพูดจาเลอะเทอะอีก แม่จะตบให้คว่ำ! ยืนดีๆ! เสียเวลาทำมาหากินแม่หมด” พี่สะใภ้รองใช้นิ้วจิ้มหน้าผากลูกชายแรงๆ สั่งสอนเสร็จก็รีบเดินจ้ำกลับครัว เพราะกับข้าวในกระทะยังรออยู่! พอแม่เสือโหดจากไป หลี่เสี่ยวปอที่กำลังโมโหก็ยืนนิ่งอย่างว่าง่าย ไม่กล้าอู้งาน ใต้ ‘ผาสำนึกผิด’ ของตระกูลหลี่ จึงมีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นอีกราย เจ้าเสี่ยวเฮยและเสี่ยวหวงเห็นเจ้านายตัวน้อยสองคนยืนนิ่ง ก็เดินเข้ามาดมๆ เอาหัวดุนๆ หลี่เสี่ยวปอกำลังหงุดหงิด ไม่มีอารมณ์เล่นกับหมา เลยปัดหมาทั้งสองตัวออกไปให้พ้นทาง หมาสองตัวโดนไล่ก็ไม่ไปไหนไกล หมอบลงบนพื้นห่างออกไปไม่ไกล จ้องมองสองพี่น้องที่ยืนติดกำแพง หางแกว่งไปมา หลี่เสี่ยวไห่ที่เห็นเหตุการณ์พี่ชายโดนเช็คบิลตั้งแต่ต้นจนจบ เอ่ยถามขึ้น “พี่เสี่ยวปอ เจ็บหูไหม?” “ไม่เจ็บ” หลี่เสี่ยวปอถอนหายใจ “เสียดายจัง เมื่อกี้ตอนแม่บิดหูผม อาสามไม่เห็น ไม่งั้นผมคงได้กินหูหมูพะโล้ปลอบใจแล้ว” หลี่เสี่ยวไห่ย่นจมูก “พ่อบอกว่า ถ้าโดนตีจะอดกินของอร่อย” หลี่เสี่ยวปอแค่นเสียง ชิ “เสี่ยวไห่ ตอนป้าตีพี่ ทำไมเอ็งไม่ช่วยพูดบ้าง?” หลี่เสี่ยวไห่ส่ายหน้า “ถ้าผมพูดมั่วซั่ว เย็นนี้ผมก็จะอดกิน ‘ไก่เต๋อโจว’ น่ะสิ” พอได้ยินคำว่าไก่ หลี่เสี่ยวปอก็ลืมเรื่องเจ็บตัวไปสิ้น “เสี่ยวไห่ อาสามซื้อไก่มาด้วยเหรอ?” “อื้อ ซื้อมาตั้งหลายตัว หอมมาเลย” “อยากกินจัง” ...

ในครัวเล็ก หลี่เซี่ยงตงกำลังฮัมเพลงทำกับข้าว โจวอวี้ฉินที่นับเงินเสร็จแล้วเปิดประตูเดินเข้ามา เธอกระซิบถาม “รอบนี้เงินที่คุณเอากลับมาน้อยกว่ารอบที่แล้ว คุณแอบเม้มเงินไว้หรือเปล่า?” หลี่เซี่ยงตงวางทัพพี หันไปมองค้อนภรรยา “อย่ามาระแวงกันน่า ธุรกิจแบบนี้รายได้มันไม่แน่นอน ได้มากได้น้อยมันเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?” “หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ” โจวอวี้ฉินไล่เขาออกจากหน้าเตา แล้วคว้าทัพพีมาผัดกับข้าวต่อ “ลูกสาวเล่นคนเดียวอยู่บนเตียงเตา คุณกลับไปดูหน่อยไป” “ครับผม”