บทที่ 237 ไม่เชื่อฟังถือเป็นความผิด

โหวซานที่ยืนอยู่ในลานบ้านมองภาพสองพ่อลูกตระกูลหลี่ด้วยความอิจฉาตาร้อนสุดขีด! เขาแทบอยากจะเสกลูกสาวออกมาเดี๋ยวนี้เลย เขาเองก็อยากพาอุ้มลูกสาวไปเที่ยวแบบนี้บ้าง สายตาที่เป็นประกายวิบวับของเขา ทำเอาหลี่เสี่ยวจู้ (เสี่ยวชี) ตกใจจนต้องหันหน้าหนีไม่กล้ามอง หลี่เซี่ยงตงโบกมือไปมาตรงหน้าโหวซาน “เฮ้~ มองอะไรน่ะ? ไปกันได้แล้ว” โหวซานยิ้มพลางมองสำรวจพ่อลูกคู่นี้ “น่าสนุกจัง” หลี่เซี่ยงตงแซว “นายก็รีบๆ ขยันเข้า อีกสักสองปีมีลูกเป็นของตัวเอง ถึงตอนนั้นก็เล่นให้พอใจไปเลย” “ฮี่ๆ” โหวซานโดนแซวหน้าแดงก่ำ

“ตงจื่อ ระวังหน่อยนะ” ย่าหลี่อดห่วงไม่ได้ “วางใจเถอะครับย่า ข้างหลังผมผูกเงื่อนตายไว้แน่นปึ้ก” หลี่เซี่ยงตงเข็นจักรยานออกไป หลี่เสี่ยวไห่ที่กำลังนั่งยองๆ เคี้ยวเมล็ดทับทิมแล้วคายลงพื้นให้หมากิน พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นก็ชะงัก โดยเฉพาะพอเห็นพ่อห้อยน้องสาวไว้ที่หน้าอก ทับทิมในมือก็ไม่กินแล้ว รีบวิ่งตามไป “พ่อ ผมขอไปเที่ยวด้วย” หลี่เซี่ยงตงหยุดเดิน ก้มลงมองลูกชาย “ลูกเล่นกับพี่ชายอยู่ที่บ้านนะ เดี๋ยวพ่อกลับมาจะเอาของอร่อยมาฝาก” “ของอร่อยอะไรครับ?” “เดี๋ยวพ่อกลับมาลูกก็รู้เอง” “งั้นพ่อรีบกลับมานะครับ!” “รู้แล้วน่า”

กล่อมหลี่เสี่ยวไห่เสร็จ หลี่เซี่ยงตงก็เข็นจักรยานพาโหวซานออกจากบ้าน จักรยานแล่นไปทางบ้านโหวซานอย่างไม่รีบร้อน หลี่เสี่ยวจู้ที่ห้อยต่องแต่งอยู่บนอกพ่อ หันซ้ายหันขวามองโน่นมองนี่ หนูน้อยรู้สึกตื่นตาตื่นใจไปกับทุกสิ่ง ระหว่างทางพอเจอเด็กคนอื่น ก็ยังโบกไม้โบกมือทักทายเขาไปทั่ว ประมาณยี่สิบนาที จักรยานก็มาจอดที่หน้าตึกบ้านโหวซาน โหวซานเพิ่งจะกระโดดลงจากเบาะท้าย ป้าโหว (แม่โหวซาน) ก็เดินออกมาจากโถงทางเดินพอดี “แม่ จะไปไหนน่ะ?” “แม่เอ็งจะไปไหนได้? ก็ออกมารอเอ็งไงเล่า!” ป้าโหวรู้ว่าลูกชายลงรถไฟมาแล้วต้องไปค้าจิ้งหรีดต่อ เลยไม่ได้ถามว่าหายไปไหนมา หลี่เซี่ยงตงยิ้มทักทาย “สวัสดีครับป้าโหว” ป้าโหวพยักหน้ายิ้ม รีบเดินเข้ามาหาหลี่เซี่ยงตง เอื้อมมือไปจับจุกผมเล็กๆ บนหัวหลี่เสี่ยวจู้ “อุ๊ยตาย~ นี่ลูกเต้าเหล่าใครกันเนี่ย? ทำไมหน้าตาสะสวยน่าเอ็นดูขนาดนี้” หลี่เสี่ยวจู้ที่เบิกตาโตจ้องมองป้าโหวอยู่เหมือนกัน พอได้ยินคนชมว่าสวย ก็ดีใจหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างหลงตัวเอง “แม่ครับ แม่ทำกับข้าวหรือยัง?”

ป้าโหวได้ยินลูกชายถาม ก็หันไปค้อนขวับ “รู้จัแต่กินนะเอ็งน่ะ ในมือถืออะไรมา? ซื้อแอปเปิ้ลมาเหรอ?” โหวซานชูถุงตาข่ายอวดแม่ “แม่ดูดีๆ นี่มันทับทิมต่างหาก” “ไปหามาจากไหนเนี่ย?” ป้าโหวไม่เคยเห็นทับทิมขาว หยิบมาดูด้วยความแปลกใจ แล้วชวนหลี่เซี่ยงตงขึ้นบ้าน “ตงจื่อ ล็อครถไว้ตรงนี้แหละ ขึ้นไปบ้านป้าก่อน” หลี่เซี่ยงตงยิ้มปฏิเสธ “ไม่ดีกว่าครับป้าโหว ผมไม่ขึ้นไปแล้ว ลูกเมียที่บ้านรออยู่ พาขลูกสาวออกมาแบบนี้ คนที่บ้านเขาเป็นห่วงครับ” “พวกผู้ชายมือหนักตีนหนัก จะไม่ให้ห่วงได้ไงล่ะจริงไหม” ป้าโหวพูดไปก็บีบแก้มยุ้ยๆ ของหลี่เสี่ยวจู้ไป “ลูกสาวจ่ำม่ำน่าฟัดจริงๆ ตงจื่อ ว่างๆ แวะมาเที่ยวบ้านป้านะ อย่าลืมพาแม่หนูจ่ำม่ำนี่มาด้วยล่ะ” “ครับป้าโหว ลาก่อนครับ ป่ะลูก บ๊ายบายย่าซิ” หลี่เซี่ยงตงจับมือลูกสาวโบกไปมาสองที หลี่เสี่ยวจู้ก้มหน้าเขินอายไม่ยอมพูด “ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้รู้จักอายด้วย รีบกลับเถอะตงจื่อ”

หลี่เซี่ยงตงโบกมือลา แล้วปั่นจักรยานออกไป ป้าโหวเห็นกระเป๋าสะพายลูกชายตุงๆ ก็เดินเข้าไปเปิดดู แกอุทานด้วยความตกใจ “เจ้าสาม ทำไมเอ็งซื้อ ‘ไก่เต๋อโจว’ มาเยอะแยะขนาดนี้?” โหวซานตอบเสียงขุ่น “ซื้อน้อยแล้วผมจะมีส่วนได้กินไหมล่ะ?” พูดจบก็หันหลังเดินขึ้นตึก สองแม่ลูกกลับถึงบ้าน โหวซานหยิบไก่เต๋อโจวห่อกระดาษน้ำมันสี่ตัวออกมาจากกระเป๋าวางบนโต๊ะต่อหน้าแม่ “ตัวนึงของปู่รอง อีกสามตัวของบ้านเรา” ป้าโหวที่กำลังหยิบทับทิมมาดูด้วยความสงสัย หันขวับมาถามลูกชาย “ในกระเป๋าเอ็งยังมีอีกสองตัวไม่ใช่เหรอ? เอ็งซื้อให้ใคร?” โหวซานไม่ตอบ เขาเปิดถุงตาข่ายใส่ทับทิม หยิบทับทิมยัดใส่กระเป๋าสะพายตัวเอง “ทำอะไรของเอ็ง?” “เอาไปให้คนอื่น” โหวซานยัดทับทิมไปแปดลูกถึงจะพอใจ “แม่ ผมไปธุระแป๊บนะ” เสียงยังไม่ทันขาดคำ เขาก็เปิดประตูวิ่งแน่บออกไปแล้ว ป้าโหวเพิ่งตั้งสติได้ รีบลุกตามไปที่โถงทางเดิน มองลูกชายที่ก้มหน้าก้มตาวิ่งหนี ตะโกนไล่หลัง “กลับมาเดี๋ยวนี้! เอ็งจะไปไหน?” “เดี๋ยวผมก็กลับมาแล้ว~” ... ... หลี่เซี่ยงตงปั่นจักรยานกลับบ้าน เอื้อมมือไปเกาพุงลูกสาว “ออกมาเที่ยวกับพ่อสนุกไหม?” “หนุก...” สองพ่อลูกคุยเล่นกันจนถึงบ้าน หลี่เสี่ยวไห่ได้ยินเสียงกระดิ่งจักรยาน ก็รีบวิ่งจู๊ดออกมาจากห้อง เขาวิ่งวนรอบจักรยาน เงยหน้าถาม “พ่อ ของอร่อยล่ะครับ?” “ซื้อมาให้ตั้งนานแล้ว อยู่ในห้องโน่น” หลี่เซี่ยงตงยังจอดรถไม่ทันเสร็จดี หลี่เสี่ยวไห่ก็มุดหายเข้าไปในห้องแล้ว “ที่รัก ช่วยแก้ผ้าปูที่นอนออกหน่อย” หลี่เซี่ยงตงเรียกโจวอวี้ฉินที่ทำกับข้าวอยู่ในครัวเล็กให้มาช่วย ปมผูกแน่นเกินไป กว่าจะแก้ได้เล่นเอาเหนื่อย หลี่เซี่ยงตงเพิ่งวางลูกสาวลงบนเตียงเตา หลี่เสี่ยวไห่ที่ยืนอยู่บนเตียงก็คว้ากระเป๋าสะพายพ่อมาเขย่า เทของข้างในทั้งหมดลงบนเตียง