บทที่ 236 ทับทิม

อาจเป็นเพราะการกลับชาติมาเกิดของหลี่เซี่ยงตงทำให้บางสิ่งเปลี่ยนไป นิสัยของโจวอวี้ฉินในชาตินี้จึงแตกต่างจากชาติที่แล้วอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้เธอมีอะไรในใจก็กล้าพูด และกล้าที่จะบอกกับหลี่เซี่ยงตงตรงๆ บางครั้งพอหลี่เซี่ยงตงแหย่จนเธอโมโห เธอก็ถึงขั้นลงไม้ลงมือเลยทีเดียว “คุณรีบปล่อยนะ ถ้าไม่ปล่อยฉันจะสวนคืนแล้วนะ!” หลี่เซี่ยงตงถูกโจวอวี้ฉินหยิกเนื้ออ่อนๆ ที่เอว เห็นเธอไม่ยอมปล่อย เขาเลยไม่หลบ แต่ยื่นมือสวนกลับไปขยำบ้าง โจวอวี้ฉินโดนจู่โจมจุดอ่อน หน้าแดงแปร๊ดทันที “คุณจับตรงไหนเนี่ย? รีบปล่อยเดี๋ยวนี้! ประตูเปิดอยู่นะ ไม่กลัวคนอื่นมาเห็นหรือไง!” “คุณไม่ปล่อย ผมก็ไม่ปล่อย เอาสิ แลกกันคนละหมัด” ถึงหลี่เซี่ยงตงจะเจ็บจนต้องสูดปากซี๊ดซ๊าด แต่สองมือของเขาก็ยังคงขยำขยี้ไม่หยุด “คุณ~!” โจวอวี้ฉินพูดได้คำเดียวก็สะบัดเสียง ฮึ ใส่

ทั้งสองปล่อยมือพร้อมกัน หลี่เซี่ยงตงเลิกเสื้อขึ้นดูรอยช้ำที่เอว ส่วนโจวอวี้ฉินหลบไปยืนนวดหน้าอกตัวเองอยู่ข้างๆ ถลึงตาใส่หลี่เซี่ยงตงหนึ่งที แล้วเริ่มจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ “อะแฮ่ม~” หลี่เซี่ยงตงเดินนวดเอว กระแอมไอสองทีก่อนเดินออกมาจากครัวเล็ก เขากำลังจะเอื้อมมือไปเลิกม่านประตูเข้าห้อง พอดีกับที่โหวซานเลิกม่านสวนออกมา “พี่ตง พี่เป็นอะไรน่ะ?” หลี่เซี่ยงตงเห็นสายตาจับผิดของโหวซาน ก็รีบแก้ตัว “เดินชนนิดหน่อยน่ะ นายจะไปไหน? ห้องน้ำเหรอ?” โหวซานส่ายหน้า “เปล่าพี่ ผมจะไปหาพี่นั่นแหละ มีเรื่องจะรบกวนหน่อย” “เรื่องอะไร? เข้าไปคุยในห้องเถอะ”

หลี่เซี่ยงตงดึงโหวซานเข้าห้อง เห็นแก้วน้ำบนโต๊ะว่างเปล่า ก็ยกกาน้ำร้อนจะเติมให้ “ไม่กินแล้วพี่ตง พี่นั่งก่อน คุยธุระกันดีกว่า” หลี่เซี่ยงตงวางกาน้ำร้อน แล้วนั่งลง “ว่ามาสิ” โหวซานถูมือไปมา ยิ้มแหยๆ “พี่ตง ทับทิมในลานบ้านพี่สุกแล้วใช่ไหม? ขอผมเก็บสักสองสามลูกได้ไหม?” “ทับทิม? นายเล็งทับทิมบ้านฉันเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงนึกไม่ถึงว่าเรื่องที่โหวซานจะขอ คือทับทิมในบ้าน โหวซานพยักหน้ารัวๆ “ผมเล็งมานานแล้ว! ผมไม่เคยเห็นทับทิมแบบบ้านพี่มาก่อนเลย” “แน่นอน ทับทิมบ้านฉันไม่ใช่ทับทิมทั่วไปนะ”

หลี่เซี่ยงตงไม่ได้โม้ ต้นทับทิมในลานบ้านเขาแตกต่างจากต้นทั่วไปจริงๆ บ้านเรือนคหบดีเก่าแก่ในปักกิ่งมักพิถีพิถันเรื่ององค์ประกอบสามอย่าง คือ ซุ้มไม้เลื้อย อ่างปลาทอง และต้นทับทิม ต้นทับทิมที่นี่ไม่ใช่ทับทิมผลแดงที่ชาวบ้านทั่วไปปลูกกัน แต่เป็นพันธุ์ ‘ซานไป๋’ (สามขาว) ทับทิมซานไป๋ ทั้งกลีบดอก เปลือกผล และเมล็ดข้างในล้วนเป็นสีขาว และด้วยรสชาติที่หวานบริสุทธิ์ จึงถูกเรียกว่า ‘ทับทิมน้ำตาลกรวด’ (พิงถังสือหลิว) ในยุคที่สิ่งของขาดแคลนแบบนี้ ทับทิมขาวถือเป็นของหายากและล้ำค่ามาก! ต้นทับทิมต้นนี้เจ้าของบ้านคนเก่าปลูกไว้เมื่อหลายสิบปีก่อน เพื่อนบ้านละแวกนี้ต่างรู้ดีว่าบ้านเขามีต้นทับทิมขาว คนจ้องจะเอาทับทิมบ้านเขาก็มีไม่น้อย แม่หลี่เคยเล่าว่าพวกพ่อค้าคนกลางในตลาดมืด (เกอจื่อซื่อ) ถึงขั้นเคยมาติดต่อขอซื้อถึงบ้าน เมื่อก่อนตอนที่ลานบ้านยังมีเพื่อนบ้านอื่นอาศัยอยู่ด้วย ทุกปีจะแบ่งผลผลิตกัน บางคนก็เอาไปขาย บางคนไม่เดือดร้อนเรื่องเงินก็เก็บไว้กินเอง ต่อมาตระกูลหลี่ครอบครองบ้านนี้แต่เพียงผู้เดียว ทับทิมก็ไม่เคยถูกนำไปขายอีกเลย ทุกปีนอกจากเก็บไว้กินเอง ที่เหลือก็จะแจกจ่ายให้ญาติสนิทมิตรสหาย

“นายนั่งรอเดี๋ยว ฉันไปเด็ดมาให้ชิมก่อนลูกนึง” “ผมไปด้วย” ทั้งสองเดินออกจากห้อง ตรงดิ่งไปที่ใต้ต้นทับทิม ปีนี้ต้นพุทราและต้นทับทิมของตระกูลหลี่ให้ผลดกมาก พวกหลี่เสี่ยวเจียงนับทับทิมบนต้นไปหลายรอบแล้ว ได้ตั้ง 169 ลูก หลี่เซี่ยงตงเล็งลูกใหญ่ไว้ลูกหนึ่งแต่เอื้อมไม่ถึง เลยกลับไปยกเก้าอี้ออกมาจากในห้อง หลี่เสี่ยวไห่และหลี่เสี่ยวปอเห็นพ่อจะเก็บทับทิม ก็วิ่งตามมาพร้อมหมาสองตัว “พ่อ ทับทิมกินได้แล้วเหรอครับ?” “อาสาม เก็บให้ผมด้วย” “รอแป๊บ ให้เก็บของอาโหวให้เสร็จก่อน” หลี่เซี่ยงตงยืนบนเก้าอี้ เขย่งเท้าเด็ดลูกที่ใหญ่ที่สุดลงมา เห็นโหวซานรับไปแล้วทำท่าจะแกะเปลือกด้วยมือ เขาก็รีบห้ามพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ต้องแกะเอง พี่สะใภ้นายอยู่ในครัวเล็ก เอาไปให้พี่สะใภ้ใช้มีดเฉือนก้นมันหน่อย แล้วบิออกก็กินได้แล้ว” “จัดไปครับพี่”