บทที่ 235 คนซื่อ

“ทำได้ดีมาก กลับบ้านเดี๋ยวมีหมั่นโถวให้กิน” หลี่เซี่ยงตงรอจนร่างของจิ้งหรีดซุนหายลับไปในตรอก ก็ก้มลงมองเจ้าเสี่ยวเฮยและเสี่ยวหวงที่วนเวียนอยู่แทบเท้า พร้อมเอ่ยชมด้วยรอยยิ้ม โหวซานที่กำลังชะเง้อมองไปไกลๆ ได้ยินเข้าก็รีบตอบสวนทันควัน “พี่ตง หมั่นโถวผมไม่กินแล้ว เซาปิ่งที่ซื้อกินระหว่างทางทำเอาผมอิ่มแปล้ พี่กลับไปรินน้ำให้ผมสักแก้วก็พอ” หลี่เซี่ยงตงได้ยินดังนั้นก็กรอกตามองบน ไม่สนใจโหวซานที่สำคัญตัวผิด แล้วเรียกหมาสองตัวเข้าบ้าน “สวัสดีครับพี่สะใภ้” โหวซานที่เดินตามหลังหลี่เซี่ยงตง เลิกม่านกั้นประตูเข้ามาเห็นโจวอวี้ฉินกำลังเย็บปักถักร้อยอยู่บนเตียงเตา ก็รีบทักทาย

“โหวซานมาเหรอ นั่งก่อนสิ” โจวอวี้ฉินเชื้อเชิญให้โหวซานนั่ง แล้วยกกาน้ำร้อนมารินใส่แก้วให้ หลี่เซี่ยงตงเห็นภรรยารินน้ำเสร็จแล้วทำท่าจะเดินออกไป ก็ถามขึ้น “คุณจะไปไหน? ลูกสาวล่ะ?” โจวอวี้ฉินยิ้มอธิบาย “ลูกสาวอยู่ห้องย่าโน่น สองวันนี้ฟังย่าเล่านิทานจนติดงอมแงม เดี๋ยวฉันจะไปเอามาจานที่ครัวเล็กหน่อย” “เอาจานมาทำไม?” หลี่เซี่ยงตงสงสัย “ไม่ต้องห่วงหรอกน่า” โจวอวี้ฉินเดินยิ้มออกไป หลี่เซี่ยงตงโยนกระเป๋าสะพายไปบนเตียงเตา เขานั่งลงไม่ทันไร โจวอวี้ฉินก็กลับเข้ามาพร้อมจานในมือ เปิดลิ้นชักหยิบขนมหลายชนิดออกมาจัดใส่จาน หลี่เซี่ยงตงถึงบางอ้อว่าภรรยาจะทำอะไร เขาเลื่อนจานขนมที่โจวอวี้ฉินวางบนโต๊ะไปตรงหน้าโหวซาน โหวซานหยิบขนม ‘หลวี่ต่ากุ่น’ (ขนมกลิ้งลา) ขึ้นมากัดคำหนึ่ง “ขอบคุณครับพี่สะใภ้ ลำบากพี่แล้ว”

โจวอวี้ฉินโบกมือ “ลำบากอะไรกัน ฉันไม่อยู่กวนพวกคุณคุยกันดีกว่า ตามสบายนะ” โหวซานมองโจวอวี้ฉินที่กำลังเก็บอุปกรณ์เย็บปักถักร้อยที่หัวเตียง ก็รีบเอ่ย “พี่สะใภ้อย่าเพิ่งไปครับ ผมมีเรื่องอยากถามพี่หน่อย” โจวอวี้ฉินวางของในมือ หันมามองโหวซานอย่างงุนงง “ถามพี่เหรอ?” “ครับ” โหวซานหน้าแดง พยักหน้าหงึกๆ หลี่เซี่ยงตงชำเลืองมองโหวซาน รู้สึกว่าหมอนี่ท่าทางแปลกๆ พอเห็นทั้งสองคนจ้องมา โหวซานก็เล่าเรื่องเขากับข่งต้าหนีออกมาอย่างขัดเขิน โจวอวี้ฉินฟังจบก็หัวเราะ “สรุปคือนายอยากถามพี่ว่าข่งต้าหนีคิดยังไงกับนายกันแน่ใช่ไหม?” “ใช่ครับ ใช่ๆ” โหวซานหัวเราะแหะๆ เรื่องเขากับข่งต้าหนี เขาไม่กล้าเล่าให้คนที่บ้านฟัง ก่อนหน้านี้ก็อยากถามโจวอวี้ฉินอยู่เหมือนกัน แต่ตอนนั้นยังไม่สนิท เลยไม่กล้าเอ่ยปาก

โจวอวี้ฉินครุ่นคิดสักพัก แล้วตอบ “พี่ไม่รู้ว่าจะพูดถูกไหมนะ แต่พี่รู้สึกว่าแม่สาวข่งต้าหนีคนนี้ น่าจะมีใจให้นายอยู่บ้าง แต่เธอน่าจะยังลังเลอะไรบางอย่าง” “ฉันก็คิดงั้นเหมือนกัน” หลี่เซี่ยงตงแทรกขึ้นมา ข่งต้าหนีรับรองเท้าหนังที่โหวซานให้ แม้ตัวเองจะไม่ใส่ แถมยังมีเจตนาจะแกล้งโหวซานหน่อยๆ แต่การที่เธอยอมรับของ นั่นก็แสดงถึงท่าทีบางอย่างแล้ว ยังมีอีกเรื่องที่หลี่เซี่ยงตงจำได้แม่น โหวซานรินน้ำให้ข่งต้าหนีกินจนจุก ไม่ได้กินข้าวเช้า ถ้าไม่มีใจให้โหวซานสักนิด แม่คุณคงด่าเปิงไปนานแล้ว! “งั้นเหรอครับ?” โหวซานได้ยินแบบนั้นก็ดีใจเนื้อเต้น หน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเมื่อกี้ แดงจนน้ำแทบจะหยดออกมา! แต่ดีใจได้แป๊บเดียว เขาก็กลับมากลุ้มใจอีก “พี่ตง พี่สะใภ้ แล้วต้าหนีเขาลังเลเรื่องอะไรครับ?”

โจวอวี้ฉินส่ายหน้า บอกว่าเดาไม่ออก แต่หลี่เซี่ยงตงพอจะเดาทางได้บ้าง แต่เขาไม่พูดออกมาตรงๆ กลับหันไปถามโหวซาน “ข่งต้าหนีปีนี้อายุเท่าไหร่?” โหวซานตอบทันที “เท่าผมครับ 19 ปีแล้ว” หลี่เซี่ยงตงถามต่อ “เธอมีพี่น้องกี่คน?” “มีครับ พี่ชายหนึ่ง พี่สาวหนึ่ง แต่งงานกันไปหมดแล้ว ข้างล่างยังมีน้องชายสองคนกับน้องสาวอีกคน คนหนึ่งเรียนมัธยมปลาย คนหนึ่งมัธยมต้น อีกคนเพิ่งเข้าประถม” โหวซานเล็งข่งต้าหนีมานานแล้ว ข้อมูลครอบครัวเธอย่อมทะลุปรุโปร่ง หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า “ฉันเดาว่ามีเหตุผลสองข้อ ข้อแรก ข่งต้าหนีเป็นเด็กกตัญญูรู้ความ เธอเพิ่งเริ่มทำงาน คงไม่อยากรีบแต่งงานออกเรือน น่าจะอยากอยู่บ้านช่วยพ่อแม่ส่งเสียน้องๆ อีกสักสองสามปี” “ข้อสองนะโหวซาน อย่าหาว่าฉันพูดตรงเกินไป บางครั้งนายทำตัวไม่ค่อยน่าเชื่อถือ ให้ความรู้สึกเหมือนเด็กไม่รู้จักโต ทำอะไรไม่มีความหนักแน่นมั่นคง ข่งต้าหนีย่อมต้องคิดหนักหน่อยว่าความดีที่นายมีให้ เป็นแค่ความเห่อชั่วครั้งชั่วคราวหรือเปล่า”