บทที่ 234 สะกดรอยตามสืบ

เป็นจริงอย่างที่หลี่เซี่ยงตงพูด จิ้งหรีดซุนสร่างเมาไปตั้งนานแล้ว อาการเมื่อกี้แกแกล้งทำตบตาพวกหลี่เซี่ยงตงล้วนๆ แกเริ่มสนใจธุรกิจค้าเหรียญเงินกับพวกหลี่เซี่ยงตงแล้วจริงๆ แต่เพราะต้องควักเนื้อควักเงินลงทุน แกเลยไม่วางใจ ครั้นจะถามตรงๆ ก็กลัวโดนสามหนุ่มต้มตุ๋น เกิดเอาเงินแกไปแล้วหายเข้ากลีบเมฆ แกคงร้องไห้ไม่ออก แกเลยแกล้งทำเป็นเมา พอกลับเข้าบ้านก็รีบล็อคประตู เข็นจักรยานคันเก่าบุโรทั่งที่จอดอยู่ใต้หน้าต่าง แล้วปั่นตามออกมาทันที! เพื่อไม่ให้ใครจับได้ แกทิ้งระยะห่างคอยตามอยู่ไกลๆ

“พี่ครับ จอดตรงนี้หน่อย~” หลี่เซี่ยงตงพาสองหนุ่มเดินมาถึงถนนใหญ่ โบกเรียกรถสามล้อ อาเจ๋อเข้าไปตกลงราคาเสร็จสรรพ ทั้งสามถึงขึ้นรถ พอนั่งลงปุ๊บ หลี่เซี่ยงตงก็บอกคนถีบสามล้อ “พี่ครับ ขี่ช้าๆ หน่อยนะ พวกเราไม่รีบ” “นั่งดีๆ เถอะน่า ไม่พาไปเทกระจาดหรอก” คนถีบสามล้อไม่หันมามอง ออกแรงถีบส่งรถพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว “ผมไม่ได้กลัวตก แค่อยากให้ขี่ช้าๆ หน่อย ไม่ต้องเร่ง” จากตรงนี้ไปถึงบ้านหลี่เซี่ยงตงระยะทางไม่ใช่ใกล้ๆ แถมยังต้องผ่านถนนฉางอานที่มีผู้คนพลุกพล่าน เขาเกรงว่าจิ้งหรีดซุนจะตามไม่ทันแล้วคลาดกันกลางทาง “พ่อหนุ่ม เห็นใจพี่หน่อยเถอะ พี่รีบไปส่งพวกเอ็งให้ถึงที่ จะได้ตีรถเปล่าไปรับงานอื่นต่อ” หลี่เซี่ยงตงมองคนถีบสามล้อที่ออกแรงปั่นจนตัวโยน ผิวคล้ำแดด บนบ่าพาดผ้าขนหนูเก่าๆ ที่เช็ดเหงื่อจนดำปี๋ เขาถอนหายใจ “ผมเพิ่มค่ารถให้อีกสองเหมา พี่ช่วยขี่ช้าๆ หน่อยได้ไหม?”

“จัดไป!” พอได้ยินว่าขี่ช้าๆ แล้วได้เงินเพิ่ม คนถีบสามล้อก็ดีใจแต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ แกทำตามคำขอของหลี่เซี่ยงตง ลดความเร็วลงจนแทบจะเหมือนปั่นจักรยานชมสวนสาธารณะ! หลี่เซี่ยงตงรู้ว่าคนสมัยนี้มีความระแวดระวังภัยสูง กลัวว่าคำขอแปลกๆ จะทำให้คนถีบสามล้อสงสัยจนพาพวกเขาไปส่งสถานีตำรวจแทน เขาคิดหาข้ออ้างแล้วพูดขึ้น “เพื่อนสองคนนี้เพิ่งเป็น ‘ยุวชนปัญญาชน’ (จือชิง) ที่ได้กลับเข้าเมือง พวกเขาไม่ได้กลับมาหลายปี ผมเลยอยากพาเขาชมความเปลี่ยนแปลงของปักกิ่งหน่อยครับ” คนถีบสามล้อหันกลับมามองทั้งสามคนอีกรอบ ความสงสัยมลายหายสิ้น แม้หลี่เซี่ยงตงจะดูขาวตี๋มีน้ำมีนวลไม่เหมือนยุวชนปัญญาชนที่ไปตกระกำลำบากมา แต่พ่อหนุ่มอีกสองคนที่นั่งเงียบกริบนั่น ทั้งดำทั้งผอม เหมือนคนที่อดอยากปากแห้งในชนบทมาหลายปีเปี๊ยบ

“อ๋อ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ได้กลับมาก็ดีแล้วล่ะ ค่ารถเอาเท่าที่ตกลงกันไว้เถอะ ไอ้สองเหมานั่นไม่ต้องให้พี่หรอก” “ไม่ต้องเกรงใจครับ พวกผมรบกวนเวลาทำมาหากินของพี่ ให้เพิ่มหน่อยก็สมควรแล้ว” “งั้นให้พี่ปั่นช้ากว่านี้อีกไหม? พวกเอ็งจะได้ดูให้เต็มตา” “ไม่ต้องครับพี่ ความเร็วแค่นี้กำลังดี” คนถีบสามล้อไม่ชวนคุยอีก ตั้งหน้าตั้งตาปั่นรถต่อไป โหวซานกับอาเจ๋อแอบยกนิ้วโป้งให้หลี่เซี่ยงตงอย่างเงียบๆ หลี่เซี่ยงตงยิ้มรับ แล้วแกล้งทำเป็นหันไปมองข้างหลังแบบไม่ตั้งใจ แวบเดียวก็เห็นจิ้งหรีดซุนปั่นจักรยานตามมาห่างๆ หลักๆ คือไอ้หัวล้านเลี่ยนเตียนโล่งนั่นแหละ มันสะท้อนแสงเด่นหราเกินไป! ไม่มีประสบการณ์สะกดรอยเอาซะเลย อย่างน้อยก็น่าจะหาหมวกฟางมาใส่บังหน่อยสิพ่อคุณ!

รถสามล้อมาจอดที่หน้าบ้านอาเจ๋อ คนถีบสามล้อรับเงินแล้วปั่นจากไปอย่างเบิกบาน ทั้งสามคนขนกระสอบไปเก็บในเรือนคนรับใช้ (เต้าจั้วฝาง) หลี่เซี่ยงตงเห็นอาเจ๋อกำลังฉุดกระชากลากถูโหวซานเข้าไปในเรือนหลัก “เป็นอะไรกัน? จะเล่นอะไรกันอีก?” อาเจ๋ออธิบาย “เจ้าโหวซานมันอยากจะออกไปดูลาดเลา ว่าลุงซุนตามมาทันหรือเปล่า” “ไม่ต้องไปดูหรอก ตามมาทันแน่นอน ป่านนี้คงกำลังเดินถามข่าวพวกเราอยู่ในตรอกแล้วมั้ง” หลี่เซี่ยงตงพูดจบก็เดินนำเข้าห้อง ล้วงเงินปึกใหญ่ออกมาจากกระเป๋าสะพาย “นั่งลง เรามาแบ่งเงินกัน” “ทั้งหมดเก้าร้อยสิบหยวน หักทุนร้อยห้าสิบ ที่เหลือพวกนายได้คนละร้อยห้าสิบสองหยวน แต่ฉันปัดเศษให้เป็นคนละร้อยหกสิบหยวนไปเลย”