บทที่ 233 ต่างคนต่างมีแผน

จิ้งหรีดซุนหิ้วเหล้าและกับข้าวกลับมา หลี่เซี่ยงตงมองอาหารบนโต๊ะและเหล้า ‘หยางเหอต้าชวี’ ในขวดแก้ว “ลุงซุน ลุงสิ้นเปลืองเกินไปแล้วครับ” “ไม่ได้กี่ตังค์หรอกน่า” จิ้งหรีดซุนยิ้มร่า กวักมือเรียกสามหนุ่มให้นั่งลง แล้วหยิบชามตะเกียบกับแก้วเหล้าสี่ใบออกมาจากครัวเล็กหน้าประตู คนพร้อม เหล้ารินเต็มแก้ว จิ้งหรีดซุนชูแก้วขึ้น “พวกเราต่างรุ่นมาเจอกันได้ถือเป็นวาสนาไม่ตื้นเขิน วันนี้เป็นครั้งแรกที่เราตั้งวงดื่มกัน ห้ามใครปฏิเสธนะเว้ย เหล้าสองขวดนี้ต้องจัดการให้เกลี้ยง” หลี่เซี่ยงตงประสานมือขอความเห็นใจ “ลุงซุนครับ ดื่มน้อยหน่อยเถอะครับ พวกผมสามคนคอไม่แข็ง” “ต้องดื่ม!” น้ำเสียงของจิ้งหรีดซุนเด็ดขาดห้ามต่อรอง แกมองสามหนุ่มพลางคิดในใจ ไม่ดื่มไม่ได้ ถ้าพวกเอ็งไม่เมา ข้าจะล้วงความลับได้ยังไง? ทำไมแกถึงลงทุนซื้อเหล้าขาวมาตั้งสองขวด? ก็เพราะวางแผนจะมอมเหล้าสามหนุ่ม แล้วฉวยโอกาสล้วงข้อมูลที่อยากรู้น่ะสิ!

แต่ที่แกคาดไม่ถึงคือ ภายใต้การคะยั้นคะยอแกมบังคับ ทั้งสี่คนกระดกเหล้าหมดแก้วพร้อมกัน เจ้าโหวซาน พอตูดแตะเก้าอี้ปุ๊บ ตัวก็ร่วงลงไปกองกับพื้น น็อคกลางอากาศทันที ภาพนี้ทำเอาจิ้งหรีดซุนตกใจแทบสิ้นสติ! รอจนหลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อหิ้วปีกโหวซานเข้าไปนอนในห้องด้านใน จิ้งหรีดซุนก็หยิบแก้วเหล้าของโหวซานขึ้นมาพิจารณา ขยี้ตามองชัดๆ ว่าเป็นแก้วขนาดห้าเฉียน (ประมาณเป๊กเล็กๆ) แกก็กลืนน้ำลายเอือก “ลุงซุน ขายหน้าแล้วครับ โหวซานคออ่อนมาก” “ไม่เป็นไร เราสามคนดื่มกันต่อ” จิ้งหรีดซุนเห็นหลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อกลับมา ก็คว้าขวดเหล้าเตรียมจะรินต่อ

“ลุงซุน ผมรินเองครับ” หลี่เซี่ยงตงแย่งขวดเหล้ามา รินจนเต็มแก้ว ทั้งสามกินไปคุยไป ชนแก้วกันเป็นพักๆ ไม่นาน ทั้งสามก็อิ่มหนำสำราญ เหล้าสองขวดเหลือไม่ถึงครึ่ง “ลุงซุน ต่อไหมครับ? อาเจ๋อ รินให้ลุงหน่อย” “ไม่เอาแล้ว ไม่ไหวแล้ว” จิ้งหรีดซุนคว้าแก้วเหล้าบนโต๊ะมากุมไว้ ส่ายหัวที่เริ่มมึนงง แกมองหลี่เซี่ยงตงและอาเจ๋อที่ยังนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ด้วยความงุนงงสุดขีด! หลี่เซี่ยงตงยังพอเข้าใจได้ แต่คราวก่อนอาเจ๋อดื่มเหล้าขาวไปแค่สองตำลึงต่อหน้าแก ก็เริ่มพูดจาเลอะเทอะแล้วนี่นา รอบนี้ฟาดไปกว่าครึ่งชั่ง (ครึ่งขวด) ทำไมยังดูปกติดีอยู่เลย? หรือว่าเป็นที่เหล้า? คราวก่อนอาเจ๋อดื่มเหล้าตวงที่ใส่ในน้ำเต้า ใช่แล้ว ต้องเป็นเพราะเหล้าตวงดีกรีแรงกว่าแน่ๆ!

ประมาทไปแล้ว จิ้งหรีดซุนอยากจะตบปากตัวเองสักสองที! ที่ผ่านมาเวลาพวกหลี่เซี่ยงตงมาส่งของ แกเลี้ยงดีที่สุดก็แค่เกี๊ยวคนละจาน แถมเป็นไส้ผักล้วนๆ ด้วย! รอบนี้ลงทุนเลือดสาด จัดโต๊ะจีนเหล้าดีหวังล้วงความลับ สุดท้ายกับข้าวหมดเกลี้ยง เหล้าเหลือไม่ถึงครึ่งขวด แต่แกดันไม่ได้ข้อมูลที่มีประโยชน์เลยสักนิด รู้สึกเหมือน เสียเมืองเกงจิ๋วแถมเสียฮูหยินให้ศัตรู (เสียทั้งขึ้นทั้งล่อง) จิ้งหรีดซุนเจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน! แกยันโต๊ะลุกขึ้น ขาสั่นพั่บๆ เตรียมจะไปตรวจสินค้า หลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อสบตากัน ยิ้มให้กันเงียบๆ “นายไปนอนในห้องเถอะ” หลี่เซี่ยงตงเปลี่ยนเวรกับอาเจ๋อ ให้เพื่อนไปนอนพัก

ช่วงบ่ายงานเดินเร็วขึ้นมาก หลักๆ คือจิ้งหรีดซุนที่นั่งบนม้านั่งตัวเล็กเริ่มเมาได้ที่ แกไม่มานั่งเล็งทีละตัวอย่างละเอียดเหมือนเดิม แค่ดูผ่านๆ ว่าไม่มีปัญหา ก็เทจิ้งหรีดจากบ้องไม้ไผ่ลงในไหเก็บของแก การตรวจรับจบลงอย่างรวดเร็ว “ตงจื่อ เอ็งรออยู่นี่ ข้าจะไปหยิบเงินมาให้” หลี่เซี่ยงตงเห็นจิ้งหรีดซุนเดินเซ ก็หวังดี “ให้ผมช่วยพยุงไปไหมครับ?” จิ้งหรีดซุนสะบัดมือออก “จะทำอะไร? เล็งสมบัติในห้องเก็บของข้าอีกล่ะสิ? อยากมาเป็นลูกบุญธรรมข้าอีกคนหรือไง?” “เอ้า หวังดีประสงค์ร้ายซะงั้น เชิญลุงไปเองตามสบายเลยครับ” หลี่เซี่ยงตงก็ขี้เกียจตอแย เดี๋ยวจะเข้าใจผิดกันไปใหญ่ ปลาติดเบ็ดแล้ว เขาไม่อยากสร้างปัญหานอกเรื่อง จิ้งหรีดซุนเดินโซซัดโซเซเข้าห้องไป สักพักก็เดินโซซัดโซเซกลับมา “นี่เก้าร้อยสิบหยวน เอ็งนับดู” จิ้งหรีดซุนทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ ตัวอ่อนปวกเปียก แววตาเลื่อนลอย