บทที่ 232 งับเหยื่อ

จิ้งหรีดซุนตัวคนเดียวไร้ห่วงผูกพัน แถมมีสมบัติเก่าเก็บมากมาย แกจะเป็นคนขาดเงินได้ยังไง? แกไม่ขาดเงินหรอก! พื้นเพครอบครัวจิ้งหรีดซุนถือว่าอยู่ในเกณฑ์สูง นอกจากช่วง ‘กระแสธารแห่งยุคสมัย’ (ยุคปฏิวัติวัฒนธรรม) ที่ต้องไปกวาดถนนและตักอุจจาระให้ชุมชนแบบฟรีๆ แล้ว แกใช้ชีวิตมาค่อนคน ไม่เคยทำงานทำการอะไรเลย ประตูโรงงานหันไปทางไหนแกยังไม่รู้ด้วยซ้ำ! คนนอกคิดว่าแกอาศัยกินบุญเก่า รับจ้างทั่วไปประทังชีวิตไปวันๆ ความจริงแล้ว วิชาที่แกเรียนรู้จากการตามพ่อไปเลี้ยงนกเลี้ยงจิ้งหรีดมาตั้งแต่เด็ก กลายเป็นเครื่องมือทำมาหากินเลี้ยงชีพในตอนโต แม้แต่ตอนที่พวก ‘หงเสี่ยวปิง’ (ยุวชนแดง) เดินกร่างไปทั่วปักกิ่ง แกยังกล้าแอบติดต่อซื้อขายจิ้งหรีดกับพวกผู้ดีเก่าตกอับ เพื่อนบ้านรอบข้างที่มองแกเป็นตัวเชื้อโรค ต่างก้มหน้าก้มตาทำงานกินเงินเดือนตายตัว แต่บางครั้งรายได้วันเดียวของแก มากกว่าเงินเดือนทั้งเดือนของพวกคนเหล่านั้นรวมกันเสียอีก การถูกหมางเมินและกีดกันจากคนรอบข้างมาอย่างยาวนาน สร้างความรู้สึกสะใจลึกๆ ให้แก ‘พวกเอ็งไม่สนใจข้าเหรอ? แต่ข้าหาเงินได้ง่ายกว่าและเยอะกว่าพวกเอ็งที่เป็นพวกใช้แรงงานกระจอกๆ ตั้งเยอะ’ การตอบโต้ไร้เสียงและความลำพองใจเงียบๆ นี้เองที่หล่อเลี้ยงจิตใจให้แกผ่านพ้นช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้หลายปี ความรู้สึกฟินจากการแอบหาเงินแบบนี้ พอนานวันเข้ามันก็ฝังรากลึกเข้ากระดูก กลายเป็นความเสพติดที่รุนแรงมาก!

ดังนั้น ตอนที่กลับมาจากห้องน้ำแล้วได้ยินบทสนทนาระหว่างหลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อ สองขาของแกจึงพาตัวเองไปแอบใต้หน้าต่างโดยอัตโนมัติ ไม่ใช่ว่าแกอยากแอบฟังหรอกนะ แต่ไอ้ขาสองข้างนี่มันไม่รักดีต่างหาก! อาเจ๋อเห็นจิ้งหรีดซุนเดินเข้ามา ก็แกล้งถามทั้งที่รู้อยู่เต็มอก “ลุงซุน ทำไมไปนานจังครับ?” “ท้องเสียน่ะ เลยต้องนั่งนานหน่อย” จิ้งหรีดซุนหาข้ออ้างส่งเดช แล้วนั่งลงบนเก้าอี้พับเพื่อตรวจดูจิ้งหรีดต่อ อาเจ๋อกลั้นขำ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ท้องเสียไม่ใช่เรื่องเล็กนะครับ ที่บ้านมียาไหม? หรือจะให้ผมพาลุงไปโรงพยาบาล?” “ไม่ต้อง ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว” “ถ้าลุงรู้สึกไม่สบายต้องรีบบอกผมนะ” “เออ รู้แล้วน่า”

บทสนทนาจบลง ทั้งสองคนต่างเงียบเสียง ร่วมมือกันตรวจเช็คจิ้งหรีดทีละตัว ห้องตกอยู่ในความเงียบกว่าครึ่งค่อนชั่วโมง จิ้งหรีดซุนมองอาเจ๋อที่นั่งยองๆ ช่วยงานอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็ถามขึ้น “ช่วงที่ผ่านมา พวกเอ็งสามหนุ่มค้าจิ้งหรีดได้กำไรเยอะเลยสิท่า?” “ก็พอได้ครับ พอเป็นค่าน้ำค่าข้าว” อาเจ๋อตอบพลางส่งบ้องไม้ไผ่ให้ ในใจคิดว่า ทนเก่งจริงๆ นะลุง กว่าจะยอมเปิดปาก “คนเราอยู่เพื่อกินเพื่อดื่ม มีกินมีดื่มก็พอแล้ว” จิ้งหรีดซุนรับบ้องไม้ไผ่ไป แล้วบทสนทนาก็จบลงอีกครั้ง ทั้งคู่กลับเข้าสู่โหมดเงียบ อาเจ๋อแอบลอบสังเกตจิ้งหรีดซุนเป็นระยะ ส่วนจิ้งหรีดซุนก็อาศัยจังหวะที่อาเจ๋อก้มหยิบบ้องไม้ไผ่ในกระสอบ แอบชำเลืองมองเขาเช่นกัน

กระบวนการตรวจสอบดำเนินไปได้ครึ่งทาง ตอนที่อาเจ๋อลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย จิ้งหรีดซุนก็โพล่งถามขึ้นมาดื้อๆ “อีกหน่อยพอหมดหน้าจิ้งหรีดแล้ว พวกเอ็งกะจะทำอะไรต่อ?” “อ่า... เรื่องนี้... ลุงซุนครับ ลุงไปถามตงจื่อดีกว่า บางเรื่องผมพูดไม่ได้ครับ” อาเจ๋อทำหน้าลำบากใจ ประมาณว่า อย่าถามผมเลย ผมลำบากใจ จิ้งหรีดซุนยิ้มมุมปาก แกไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังโดนหลี่เซี่ยงตงวางหมาก แกเพียงแค่ประเมินจากข้อมูลที่หลี่เซี่ยงตงทั้งสามคนเผลอหลุดออกมา แล้วสรุปเอาเองว่าเป้าหมายต่อไปของเด็กพวกนี้คือเปลี่ยนจากการค้าจิ้งหรีด ไปค้า ‘เหรียญเงิน’ (หยวนต้าโถว) แกถอนหายใจยาว “ดูท่าความสัมพันธ์ลุงหลานของเราคงยังไม่ลึกซึ้งพอสินะ พวกเอ็งกำลังจะไปค้าเหรียญเงินไม่ใช่รึไง? ลุงจะไปแย่งอาชีพเอ็งทำหรือไงกัน?”

อาเจ๋อตาโต ถามตะกุกตะกัก “ลุง... ลุงรู้ได้ไงครับ?” “ก็เอ็งนั่นแหละพูดตอนเมา จำไม่ได้หรือไง? ไหนลองกระซิบให้ลุงฟังสิ พวกเอ็งกะจะค้าเหรียญเงินกันยังไง?” นับตั้งแต่รู้ระแคะระคายว่าสามหนุ่มจะค้าเหรียญเงิน จิ้งหรีดซุนก็ครุ่นคิดเรื่องนี้มาตลอด การรับซื้อเหรียญเงินจำนวนน้อยๆ แล้วไปปูผ้าขายแถววัดเป่ากั๋ว (แหล่งค้าของเก่า) แบบกองโจร ซื้อถูกขายแพงก็พอทำกำไรได้ แต่วิธีปูผ้าขายแบบนั้น มันก็ได้แค่ค่ากับข้าวเลี้ยงครอบครัว ถ้าอยากรวยจากการค้าเหรียญเงิน มันต้อง เข้าไวออกไว และปริมาณต้อง มหาศาล! แต่ถ้าปริมาณมาก ก็ต้องมีคนรับซื้อใช่ไหมล่ะ? ขายให้ธนาคาร? ฝันไปเถอะ นอกจากธนาคารจะกดราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดินแล้ว ถ้าจำนวนเยอะๆ ยังต้องมีใบรับรองแหล่งที่มาอีกต่างหาก ไม่มีใบรับรองเหรอ? ธนาคารนอกจากจะไม่รับซื้อแล้ว ยังจะแจ้งตำรวจจับเอ็งทันที! แต่นอกจากธนาคารแล้ว ใครหน้าไหนจะกล้ารับซื้อเหรียญเงินจำนวนมหาศาล? จิ้งหรีดซุนคิดจนหัวแทบแตก ช่วงนี้นอนไม่หลับเลย พอคิดเรื่องนี้ทีไรก็นอนตาค้างยันเช้า มันคันยุบยิบในหัวใจ!