บทที่ 231 สมเหตุสมผล

โหวซานของขึ้นแล้ว! คำพูดของจิ้งหรีดซุนมันเจ็บแสบเกินไป อย่าว่าแต่โหวซานเลย เป็นใครก็ทนไม่ได้ทั้งนั้น! โหวซานถูกหลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อล็อคแขนไว้ ดิ้นยังไงก็ไม่หลุด ได้แต่กระโดดเหยงๆ อยู่กับที่ พยายามจะพุ่งเข้าไปแลกชีวิตกับจิ้งหรีดซุนให้ได้ “พี่ตง อาเจ๋อ ปล่อยข้า! ไอ้โล้นซุนกล้าดูถูกว่าข้าเตี้ย วันนี้ข้าต้องกระทืบมันให้ขี้แตกคาตีน!” จิ้งหรีดซุนได้ยินคนเรียกตัวเองว่าโล้นซุนก็เลือดขึ้นหน้าเหมือนกัน “ไอ้ลูกลิง เอ็งเข้ามาลองดูสิ? คราวก่อนถ้าเอ็งไม่วิ่งหนีหางจุกตูด ข้าคงทุบเอ็งยัดกลับเข้าท้องแม่ไปนานแล้ว!” “กล้าเรียกข้าว่าลูกลิงเหรอ?! ไอ้โล้นซุน! วันนี้เราต้องตายกันไปข้างหนึ่ง!” “แล้วจะทำไม ไอ้ลูกลิง เอ็งอยากตายนัใช่ไหม?”

หลี่เซี่ยงตงกดตัวโหวซานที่กำลังคลุ้มคลั่ง มองจิ้งหรีดซุนที่สติแตกไปอีกคน รู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด! “ลุงซุน เพลาๆ ลงหน่อยเถอะครับ!” “ขืนทะเลาะกันต่อไป เดี๋ยวเพื่อนบ้านแห่กันมาดูทั้งซอยแน่” จิ้งหรีดซุนอายุขนาดนี้แล้ว ย่อมต้องรักหน้าตาตัวเอง พอได้ยินหลี่เซี่ยงตงเตือนสติ ก็หุบปากฉับ นั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความโมโห หันหน้าหนีไม่มองโหวซานอีก “โหวซาน เอ็งก็สงบสติอารมณ์หน่อยสิวะ!” หลี่เซี่ยงตงดุโหวซานอีกคำ แล้วส่งสายตาให้อาเจ๋อ ทั้งสองคนช่วยกันหิ้วปีกโหวซานลากตัวออกมาจากในบ้าน พอออกมาข้างนอก หลี่เซี่ยงตงเพิ่งนึกขึ้นได้ ถามเสียงหลง “โหวซาน เลิกบ้าได้แล้ว จิ้งหรีดของพวกเราล่ะ?!” “หา?!”

โหวซานที่กำลังเต้นเร่าๆ จะกลับเข้าไปบวกกับจิ้งหรีดซุน ชะงักกึกทันที อาเจ๋อตบหน้าผากตัวเองดังป้าบ “จริงด้วย! จิ้งหรีดของเรายังอยู่บนรถสามล้อหน้าบ้าน รีบไปเร็วโหวซาน เลิกบ้าก่อน” พูดจบเขากับหลี่เซี่ยงตงที่ปล่อยมือจากโหวซานแล้ว ก็รีบวิ่งจู๊ดไปที่หน้าประตูใหญ่ คนถีบสามล้อยังไม่ไปไหน เพราะในสายตาเขา จิ้งหรีดพวกนี้ส่งเสียงหนวกหูไร้ราคาค่างวด หลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อถอนหายใจโล่งอก คนถีบสามล้อเองก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่เหมือนกัน “นึกว่าพวกเอ็งจะเบี้ยวค่ารถ แอบหนีไปซะแล้ว” อาเจ๋อยิ้มแหยๆ รีบควักเงินค่ารถจ่ายให้เขาไป ก่อนจะช่วยกันขนกระสอบและกล่องจิ้งหรีดลงจากรถ คนถีบสามล้อรับเงินแล้วจากไป หลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อแบกกระสอบเข้าลานบ้าน ส่วนโหวซานที่เดินตามมาไม่ได้เข้าบ้าน เขาแค่วางกระสอบบนไหล่และกล่องจิ้งหรีดในมือไว้หน้าประตู หลี่เซี่ยงตงขนของเข้าไปวางในบ้าน แล้วออกมาขนส่วนของโหวซานเข้าไปอีกรอบ

“อาเจ๋อ” หลี่เซี่ยงตงพยักพเยิดหน้า บอกให้อาเจ๋อช่วยงานจิ้งหรีดซุนอยู่ในบ้าน เห็นอาเจ๋อยิ้มรับ เขาจึงเดินออกมาเห็นโหวซานนั่งยองๆ อยู่กลางลานบ้าน เลยเดินไปนั่งลงข้างๆ “ไหนเมื่อกี้จะไปแลกชีวิตกับลุงซุน? ทำไมตอนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าบ้านแล้วล่ะ?” หลี่เซี่ยงตงล้วงบุหรี่ต้าเฉียนเหมินส่งให้มวนหนึ่ง โหวซานรับไปจุดไฟสูบอัดเข้าปอดแรงๆ สองที “ฉันแค่ขู่แกไปงั้นแหละ แกอายุปาเข้าไปสี่สิบห้าสิบแล้ว ฉันยังไม่ถึงยี่สิบเลย ขืนแลกชีวิตกันจริง ฉันขาดทุนยับเยิน” หลี่เซี่ยงตงขำ “เออ ดีแล้วที่คิดได้ ฉันจะได้ไม่ต้องเปลืองน้ำลายกล่อม” “พี่ตง พี่เข้าไปเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน” “เลิกดื้อด้านได้แล้ว เข้าไปขอโทษลุงซุนซะ เรื่องจะได้จบๆ ไป” “ไม่ไป ก็แกมาดูถูกว่าฉันเตี้ยก่อน”

หลี่เซี่ยงตงมองหน้ายับยู่ยี่ของโหวซานที่ส่ายหน้าดิก เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น “คราวที่แล้วที่มา นายพูดว่าอะไรบ้าง?” “นายไม่ใช่เหรอที่พูดว่าจะจับลุงซุนเผาบ้างล่ะ จะตอกโลงศพไม้หนาห้านิ้วฝังแกบ้างล่ะ” “แกยังไม่ทันคิดบัญชีกับนายเลย เมื่อกี้ลุงซุนแค่แซวว่านายเตี้ยนิดเดียว นายก็ไม่พอใจแล้วเหรอ?” โหวซานหน้าแดงเถือก เถียงข้างๆ คูๆ “ฉันหวังดีกับแกต่างหาก” หลี่เซี่ยงตงหัวเราะ “ไปตายซะไป คำพูดเดียวกันนี้นายกล้ากลับไปพูดกับพ่อแม่ที่บ้านไหมล่ะ? ถ้านายบอกว่ากล้า ฉันจะเข้าบ้านเดี๋ยวนี้เลย นายอยากจะนั่งยองๆ อยู่ตรงนี้ก็ตามใจ ว่าไง กล้าไหม?” โหวซานส่ายหน้า “ไม่กล้า” “ก็แค่นั้น ตามฉันเข้าไปขอโทษลุงซุนเดี๋ยวนี้”