บทที่ 230 โหวซานของขึ้น

บนชานชาลา หลี่เซี่ยงตงและโหวซานกินมื้อเที่ยงที่บ้านพักรับรองเสร็จ ก็มารอที่สถานีรถไฟก่อนเวลา หลังจากสมทบกับอาเจ๋อ ทั้งสามคนยืนสูบบุหรี่บนชานชาลา รอให้เกาซินหมินมาถึง จิ้งหรีดที่พวกเขารับซื้อมา จำเป็นต้องย้ายจากตู้พักพนักงานไปไว้ที่ตู้ทำงานของหัวหน้าขบวนรถไฟอย่างเกาซินหมิน “โหวซาน เชื่อตงจื่อเถอะ” อาเจ๋อรู้เรื่องที่เงินของโหวซานถูกริบจากปากของหลี่เซี่ยงตงแล้ว ธุรกิจค้าเหรียญเงินต้องใช้ต้นทุนสูงกว่าค้าจิ้งหรีดมาก โชคดีที่หลี่เซี่ยงตงอธิบายให้เขาฟังอย่างชัดเจน ไม่อย่างนั้นเขาคงกลุ้มใจตาย โหวซานหน้าแดง พยักหน้า “รู้แล้วน่า”

อาเจ๋อขมวดคิ้ว จู่ๆ ก็ถามขึ้น “ตงจื่อ ครั้งหน้าถ้านายไปรับซื้อเหรียญเงิน แล้วเรื่องรับซื้อจิ้งหรีดจะทำยังไง?” หลี่เซี่ยงตงยิ้มให้ ตบไหล่อาเจ๋อเบาๆ “ฉันสั่งความกับหวังเอ้อขุยไว้แล้ว เขาจะช่วยพวกนายเอง” โหวซานเกาหัวพูดแทรก “พี่ตง ให้ผมกับอาเจ๋อเป็นลูกมือพี่น่ะพอไหว แต่ถ้าให้พวกผมไปรับซื้อเอง พวกผมไม่รู้วิธีตีราคานะพี่” นี่เป็นปัญหาจริงๆ แต่หลี่เซี่ยงตงคิดวิธีแก้ไว้แล้ว “ราคาจิ้งหรีดที่เรารับซื้อ ปกติจะอยู่ที่สามถึงห้าเหมา ครั้งหน้าพวกนายไปถึง ก็ยัดเงินค่าเหนื่อยให้หวังเอ้อขุยสักห้าหยวน ให้เขาคอยประกบพวกนายไว้” “คนที่เอาจิ้งหรีดมาขายล้วนเป็นญาติๆ ของหวังเอ้อขุย เขาคงไม่สะดวกบอกราคาตรงๆ พวกนายก็เตี๊ยมกับเขาว่า ถ้าตัวไหนราคา 3 เหมา ให้เขากระแอม ถ้า 4 เหมา ให้เขาถูจมูก ก็ประมาณนี้แหละ รายละเอียดพวกนายไปตกลงกันหน้างานอีกที”

อาเจ๋อฟังจบตาวาว ปรบมือชอบใจ “ไอเดียนี้แจ่ม เอาตามที่นายว่าเลย” “เอาตามอะไรหรือ?” เกาซินหมินเดินยิ้มเข้ามาถาม อาเจ๋อหันไปเห็นเกาซินหมิน ก็อึกอักไม่รู้จะตอบยังไง หลี่เซี่ยงตงรีบรับหน้า “ไม่มีอะไรครับ พวกผมคุยเล่นกันเฉยๆ อาเกาสูบบุหรี่ครับ” เขายื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง เกาซินหมินรับไปแต่ยังไม่จุดไฟ ไพล่มือเดินนำไปที่ตู้ทำงานของเขา สามหนุ่มรีบไปขนย้ายจิ้งหรีดจากตู้พัก พอจัดของเสร็จก็เริ่มเตรียมตัวสำหรับการออกรถ รถไฟผ่านสถานีเต๋อโจว นอกจากจะใช้งบกองกลางซื้อ ‘ไก่เต๋อโจว’ (ไก่ตุ๋นยาจีนเลื่องชื่อ) ให้เกาซินหมินหนึ่งตัวแล้ว สามหนุ่มยังซื้อส่วนตัวกันคนละตัวด้วย การเดินทางราบรื่นปลอดภัยกลับถึงปักกิ่ง รอบนี้รถไฟไม่ค่อยเลท เข้าสถานีตอนฟ้าเพิ่งจะสาง เกาซินหมินช่วยหลี่เซี่ยงตงขนจิ้งหรีดไปเก็บที่ห้องทำงาน โหวซานออกไปซื้ออาหารเช้า ส่วนหลี่เซี่ยงตงนั่งสัปหงกอยู่บนเก้าอี้

“ตงจื่อ ตื่นๆ” อาเจ๋อที่ทำความสะอาดเสร็จแล้ว มาเขย่าตัวปลุกหลี่เซี่ยงตงที่ฟุบหลับอยู่กับโต๊ะ หลี่เซี่ยงตงขยี้ตา ถามงัวเงีย “ทำความสะอาดเสร็จแล้วเหรอ? เร็วขนาดนั้นเชียว?” “ไม่เร็วหรอก เวลาปกติแหละ โหวซานล่ะ?” อาเจ๋อเดินไปที่ชั้นไม้หน้าประตู หยิบแก้วสังกะสีของโหวซานและหลี่เซี่ยงตงมาเทน้ำร้อนให้สองแก้ว “โหวซานไปซื้อของกิน” หลี่เซี่ยงตงยกข้อมือดูเวลา โหวซานออกไปครึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว เขาก็สงสัยว่าทำไมยังไม่กลับมา รับแก้วสังกะสีจากอาเจ๋อมาจิบน้ำร้อนไปสองอึก เขากับอาเจ๋อนั่งคุยสัพเพเหระรออีกสิบกว่านาที โหวซานถึงกลับมา

อาเจ๋อเห็นโหวซานเหงื่อท่วมหัว ก็ถามด้วยความสงสัย “นายไปทำอะไรมา? ร้านอาหารเช้ารัฐวิสาหกิจอยู่ตรงข้ามลานหน้าสถานีนี่เอง ทำไมไปนานขนาดนี้?” โหวซานยิ้มแห้งๆ “ฉันเจอลุงข่งมารับต้าหนีน่ะ ก็เลยยกซาลาเปาที่ซื้อมาให้ลุงข่งไป แล้วต้องไปต่อแถวซื้อใหม่” “แหม รู้จักเอาใจว่าที่พ่อตาซะด้วย” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม แกะห่อกระดาษน้ำมันที่โหวซานวางบนโต๊ะ “รีบกินตอนร้อนๆ กินเสร็จจะได้เริ่มงาน” กินอิ่มหนำสำราญ อาเจ๋อกับโหวซานนั่งรถสามล้อ ส่วนหลี่เซี่ยงตงนั่งรถเมล์ไปบ้านลุงซุน (จิ้งหรีดซุน) สถานีรถไฟปักกิ่งอยู่ทางตะวันออกวงแหวนที่ 2 ส่วนบ้านลุงซุนอยู่ทางตะวันตกวงแหวนที่ 3 สมัยนี้รถราบนถนนน้อย รถเมล์เลยวิ่งฉิวได้เต็มที่ มาถึงบ้านลุงซุนก่อนเวลานิดหน่อย เห็นลุงซุนกำลังนั่งยองๆ เขี่ยเตาถ่านอยู่หน้าบ้าน หลี่เซี่ยงตงก็ยิ้มร่าเดินเข้าไปหา