บทที่ 229 เรื่องราวในอดีต

ปักกิ่ง บ้านตระกูลหลี่ แม่หลี่และลูกสะใภ้ทั้งสามกำลังล้างจานชามพลางพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนานอยู่ที่อ่างน้ำในลานบ้าน ปู่หลี่ที่กินมื้อเที่ยงเสร็จแล้ว กลับเข้าไปในห้องตะวันออกของเรือนหลัก เปิดลิ้นชักหยิบบุหรี่จงฮวาที่ยังไม่ได้แกะซองออกมาหนึ่งซอง แกไม่ได้สูบ เพียงแค่ยกขึ้นมาดมใต้จมูก ย่าหลี่ที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงเตากำลังช่วยหลานสะใภ้คนเล็กโจวอวี้ฉินดูแลเหลน เห็นท่าทางของตาแก่คู่ใจ ก็ยิ้มแซว “ตงจื่อแบ่งให้คุณแล้ว อยากสูบก็สูบไปสิ” “เสียดายน่ะ” ปู่หลี่ส่ายหน้า บุหรี่จงฮวาหกซองนี้นอนนิ่งอยู่ในลิ้นชักมาสามวันแล้ว แกตัดใจสูบไม่ลงสักซอง

“ฉันว่าคุณควรสูบนะ ไม่งั้นจะเสียน้ำใจความกตัญญูของตงจื่อเปล่าๆ” ปากพูดกับสามี แต่สายตาย่าหลี่จับจ้องไปที่หลี่เสี่ยวจู้ (เสี่ยวชี) ที่กำลังเกาะผนังค่อยๆ เดินเตาะแตะอยู่บนเตียงเตา หลี่เสี่ยวจู้เห็นย่าทวดมองอยู่ ก็ยื่นมือเรียก “ย่า... เล่น...” ย่าหลี่ได้ยินเหลนเรียกย่า ก็ปรบมือชอบใจ “ฉันไม่ใช่ย่าของหนูนะ ต้องเรียกว่า ย่าทวด (ไท่ไน่ไน่) ต่างหาก” “ทวด... ทวด... ย่า...” หลี่เสี่ยวจู้เรียกจบก็ปิดปากหัวเราะคิกคัก หัวเราะเพลินจนขาอ่อน ก้นจ้ำเบ้าลงบนเตียงเตา ยิ่งทำให้แกชอบใจเข้าไปใหญ่ แกพลิกตัวคว่ำลง แล้วคลานสี่ขาด้วยความเร็วสูงมาหาย่าหลี่ “ทวด... ทวด... ย่า... เล่น...” มือน้อยๆ กำเสื้อย่าหลี่ กระตุกยิกๆ

ย่าหลี่ลูบหัวเหลนตัวน้อย “หนูนั่งดีๆ นะ เดี๋ยวทวดเล่านิทานให้ฟัง เอาไหม?” “อื้อ อื้อ...” พอได้ยินว่าจะเล่านิทาน หลี่เสี่ยวจู้ก็ปล่อยมือจากเสื้อ แกหนุนหัวลงบนตักย่าหลี่ ตะแคงหน้ามอง พร้อมกับเอามือตบขาเร่งให้ทวดรีบเล่า ย่าหลี่บีบหูนิ่มๆ ของหลี่เสี่ยวจู้ “ทวดจะเล่าเรื่องตอนตี ‘ไอ้พวกผีญี่ปุ่น’ (เสี่ยวกุ่ยจื่อ) ให้ฟังนะ รู้ไหมทำไมถึงเรียกว่าไอ้พวกผีญี่ปุ่น? ก็เพราะพวกมันตัวเตี้ยม่อต้อ หน้าตาดำเมี่ยม เหมือนผีอดอยาก เราเลยเรียกมันว่าไอ้พวกผีญี่ปุ่น...” “คุณเคยเห็นพวกผีญี่ปุ่นกี่ครั้งเชียว? เหลนยังเล็ก เล่าเรื่องอื่นเถอะ” ปู่หลี่ที่กำลังง่วนกับบุหรี่จงฮวาขัดขึ้น

พูดกันตามตรง แม้สองตายายจะผ่านยุคสงครามต่อต้านญี่ปุ่นมา แต่พวกแกแทบไม่เคยเจอทหารญี่ปุ่นตัวเป็นๆ เลย ปู่หลี่เป็นคนมีปัญญาญาณ สมัยสงคราม พอทหารญี่ปุ่นเริ่มกวาดล้างฐานที่มั่นปฏิวัติ แกก็พาเมียและลูกหนีไปเขตปกครองก๊กมินตั๋ง พอกวาดล้างเสร็จ แกก็พาครอบครัวกลับมาอยู่ใต้การปกครองของกองกำลังต่อต้านญี่ปุ่น คติประจำใจแกคือ ที่ไหนปลอดภัยก็ไปที่นั่น ไม่อย่างนั้น ด้วยความโหดเหี้ยมผิดมนุษย์ของทหารญี่ปุ่น สองตายายและพ่อหลี่คงไม่มีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้ ถึงแม้หลี่เซี่ยงตงจะเป็นคนกลับชาติมาเกิด ชาติที่แล้วเที่ยวมาเยอะ ชาตินี้ก็ทำงานบนรถไฟ แต่ถ้าเทียบกันจริงๆ สถานที่ที่หลี่เซี่ยงตงเคยไป ยังห่างชั้นกับพ่อและปู่ย่าของเขามาก! ความแตกต่างคือ หลี่เซี่ยงตงเดินทางเพื่อชื่นชมความงามของแผ่นดิน แต่สิ่งที่ปู่หลี่เห็นคือความพินาศย่อยยับ บ้านแตกสาแหรกขาด

และนี่คือเหตุผลที่ตระกูลหลี่มาลงหลักปักฐานที่ปักกิ่ง ปู่หลี่พาครอบครัวรอนแรมไปทั่ว เห็นโลกมามาก จึงรู้ดีว่าเมืองใหญ่ดีที่สุด ตอนนั้นแกไม่สนคำคัดค้านของย่าหลี่ แอบขายที่ดินและบ้านที่ได้รับจัดสรรหลังการปฏิรูปที่ดินให้กับคนรวยในหมู่บ้าน แล้วแบกสัมภาระพาเมียลูกออกเดินทางไกลอีกครั้ง จนกระทั่งติดตามขบวนอพยพมาถึงปักกิ่ง แกถึงรู้สึกว่า นี่แหละคือที่ที่ใช่! “ทวด... ทวด... ย่า...” หลี่เสี่ยวจู้เห็นย่าทวดหยุดเล่า ก็ตบขาเร่งอีกรอบ “เห็นไหม? เสี่ยวชีของบ้านเราชอบฟังเรื่องตีไอ้พวกผีญี่ปุ่น” ย่าหลี่สะบัดหน้าใส่ตาแก่ ฮึ แล้วหันมาเล่านิทานเรื่อง 36 วิธีฆ่าผีญี่ปุ่นให้เหลนฟังต่อพร้อมรอยยิ้ม ย่าหลี่ไม่เคยเรียนหนังสือ เลข 36 คือขีดจำกัดของแกแล้ว ถ้าให้ปู่หลี่เล่า อย่างน้อยต้องมี 72 วิธี ส่วนหลี่เซี่ยงตงที่ผ่านโลกอินเทอร์เน็ตยุคหลังมา คงร่ายยาวได้ถึง 108 วิธีทรมานพวกผีญี่ปุ่นให้ตายตกไปตามกัน!