บทที่ 228 ริบ

นับตั้งแต่หลี่เซี่ยงตงและพรรคพวกมารับซื้อจิ้งหรีดที่บ้านหวังเอ้อขุย ลุงเจิ้งก็ขับเกวียนลารับส่งพวกเขาทุกครั้ง ช่วงนี้แกได้รับผลประโยชน์จากทั้งสามคนไปไม่น้อย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่แกขายจิ้งหรีดให้พวกหลี่เซี่ยงตงจนได้เงินเป็นกอบเป็นกำ ลำพังแค่แป้งหมี่ขาวสิบชั่งที่หลี่เซี่ยงตงมอบให้เมื่อคืน ก็ทำเอาชายชนบทแท้ๆ อย่างแกรู้สึกอบอุ่นวาบไปถึงขั้วหัวใจ ดังนั้นพอหลี่เซี่ยงตงเอ่ยปากขอให้ช่วยรับซื้อเหรียญเงินในหมู่บ้าน แกจึงพยักหน้าตอบตกลงทันทีอย่างไม่ลังเล “ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง ไม่มีปัญหา เดี๋ยวกลับไปข้าจะช่วยป่าวประกาศในหมู่บ้านให้ วางใจได้ ต่อให้คนอื่นไม่ขาย ที่บ้านข้าก็ยังมีเก็บไว้อยู่บ้าง ข้าจะขายให้เอ็งทั้งหมด” “รบกวนด้วยนะครับลุงเจิ้ง เรื่องเงินลุงไม่ต้องห่วง ครั้งหน้าผมมา ผมจะให้ราคาที่ลุงพอใจแน่นอน”

หลี่เซี่ยงตงบอกแค่ว่าจะให้ราคาที่น่าพอใจ แต่ไม่ได้ระบุตัวเลข เพราะเขาเองก็ยังไม่รู้ราคาตลาดแถวนี้ ต้องรอให้อาเจ๋อสืบข่าวกลับมาก่อนถึงจะตัดสินใจได้ “ลุงเจิ้งครับ เวลาลุงไปป่าวประกาศในหมู่บ้าน ต้องระวังหน่อยนะครับ เรื่องนี้มันยังหมิ่นเหม่ผิดกฎอยู่บ้าง” “วางใจเถอะ ข้ารู้ดี” “ลุงเจนจัดเรื่องพวกนี้ ผมวางใจครับ” หลี่เซี่ยงตงเยินยอไปหนึ่งประโยค เห็นบุหรี่ในมือลุงเจิ้งหมดแล้ว ก็ยื่นให้อีกมวน ลุงเจิ้งรับไปยิ้มๆ แต่ยังไม่สูบ เอาทัดไว้ที่ใบหูแทน คุยธุระเสร็จ ทั้งสองก็เริ่มคุยสัพเพเหระ หลี่เซี่ยงตงนึกถึงคู่รักนกขมิ้นเหลืองอ่อน (คู่รักลักลอบได้เสีย) ที่บังเอิญไปเจอเมื่อคืน จึงถามยิ้มๆ “ลุงเจิ้งครับ ในหมู่บ้านลุงมีคนรวยเยอะเหมือนกันนะครับเนี่ย” ลุงเจิ้งส่ายหน้า “หมู่บ้านข้าจะมีคนรวยที่ไหนกัน มีแต่พวกตาสีตาสาหากินกับดินกับทรายทั้งนั้นแหละ”

หลี่เซี่ยงตงแสร้งทำหน้าตกใจ “งั้นเหรอครับ? หรือว่าพ่อหนุ่มคนนั้นไม่ใช่คนหมู่บ้านลุง?” เขาเกาหัวพูดต่อ “เมื่อคืนตอนออกมาจากบ้านลุง ผมเจอพ่อหนุ่มคนหนึ่งในหมู่บ้าน ใส่ชุด ‘ตี๋เชวี่ยเหลียง’ (ผ้าใยสังเคราะห์) ทันสมัยเชียว ผ้าตี๋เชวี่ยเหลียงราคาไม่ใช่ถูกๆ เครื่องแต่งกายทั้งตัวของพ่อหนุ่มคนนั้นรวมกันคงหลายตังค์อยู่นะครับ” ลุงเจิ้งขมวดคิ้วครุ่นคิด แล้วเอ่ยขึ้น “คนที่เอ็งเจอ น่าจะเป็นลูกหลานเจ้าที่ดิน (ตี้จู่) ที่โดนโค่นล้มไปนั่นแหละ ในหมู่บ้านข้ามีแค่มันคนเดียวนี่แหละที่มีเสื้อเชิ้ตตี๋เชวี่ยเหลียง” หลี่เซี่ยงตงถามต่อ “แล้วเขาแต่งงานหรือยังครับ?” “ยัง แต่ข้าว่าคงเร็วๆ นี้แหละ” “ทำไมลุงถึงพูดแบบนั้นล่ะครับ?”

ลุงเจิ้งมองหลี่เซี่ยงตง หยิบบุหรี่ที่ทัดหูออกมาจุดไฟสูบอัดเข้าปอดไปสองเฮือก “หลานเจ้าที่ดินคนนั้น แอบคบหากับลูกสาวเลขาธิการพรรคหมู่บ้าน (ชุนจือซู) มาเจ็ดแปดปีแล้ว ปีก่อนๆ ทุกคนกลัวจะพลอยติดร่างแหไปด้วย เลขาธิการหมู่บ้านเลยไม่ยอมให้แต่ง” “ผ่านไปหลายปี ชื่อเสียงลูกสาวแกก็เริ่มฉาวโฉ่ ไม่มีใครกล้ามาสู่ขอ ที่ข้าบอกว่าใกล้จะได้แต่ง ก็เพราะถ้าเลขาธิการหมู่บ้านยังไม่ยอมยกลูกสาวให้ ลูกสาวแกก็คงต้องขึ้นคาน เป็นสาวทึนทึกหาผัวไม่ได้ไปตลอดชาติ” ลุงเจิ้งเล่าจบก็หันไปตั้งใจบังคับเกวียนลาต่อ แต่หลี่เซี่ยงตงที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับรู้สึกสะท้อนใจ ชีวิตคนเราจะมีเจ็ดแปดปีสักกี่ครั้ง? ยิ่งกระแสธารแห่งยุคสมัยเพิ่งจะผ่านพ้นไปได้แค่สองปี ในตอนนั้นลูกหลานเจ้าที่ดินเดินไปไหนมาไหน ใครๆ ก็แทบจะเดินหนี คู่นกขมิ้นคู่นี้ยังไม่ยอมแยกจากกันในช่วงเวลาพิเศษอันยากลำบากนั้น แสดงว่าต้องรักกันจริง

ตอนหลี่เซี่ยงตงเห็นเสื้อตี๋เชวี่ยเหลียงตัวนั้น เขาก็เดาไว้แล้วว่าพ่อหนุ่มในเพิงพักน่าจะเป็นลูกหลานเจ้าที่ดินที่ลุงเจิ้งเคยพูดถึง เดิมทีเขาตั้งใจจะล้วงข้อมูลจากลุงเจิ้ง ถ้าลูกหลานเจ้าที่ดินคนนั้นแอบมีกิ๊กนอกบ้าน เขาก็จะฉวยโอกาสนี้กดราคาของเก่าจากบ้านหมอนั่น แต่พอได้ฟังเรื่องราวจากปากลุงเจิ้ง แผนการเหล่านั้นก็มลายหายไปสิ้น การจะรับซื้อของเก่า อาจใช้เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวได้ แต่คนเราต้องมีเส้นแบ่งทางศีลธรรม จะทำอะไรที่ไร้มนุษยธรรมไม่ได้ ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรอีก จนกระทั่งถึงบ้านหวังเอ้อขุย หวังเอ้อขุยที่นับวันรออยู่แล้ว รีบมารอรับที่หน้าประตูแต่เช้าตรู่ “อาเจ๋อไม่มาเหรอ?” หวังเอ้อขุยเห็นคนหายไปคนหนึ่ง ขณะช่วยยกกระสอบก็เหลือบไปเห็นหน้าโหวซาน “โหวซาน หน้าเอ็งไปโดนอะไรมา?”