บทที่ 227 ความเร้าใจคนละแบบ

ในยุคสมัยที่แค่ชายหญิงจับมือถือแขนกันก็ยังถูกมองว่าบัดสีบัดเถลิง เรื่องการปั๊มลูกยิ่งถือเป็นเรื่องต้องห้ามที่ถูกจัดให้อยู่ในหมวดของต้องห้ามอย่างเด็ดขาด! คนหนุ่มสาวจำนวนมากกว่าจะได้รู้อะไรสักนิดสักหน่อย ก็ต้องรอจนถึงวันแต่งงาน ถึงจะได้ฟังจากปากพ่อแม่แบบอ้อมค้อมอ้อมโลก ในทางกลับกัน ย่อมมีพ่อแม่บางคนที่หน้าบางเกินกว่าจะเอ่ยปากบอก คู่แต่งงานใหม่บางคู่แต่งกันมาหลายปีไม่มีลูก พอไปตรวจที่โรงพยาบาล เอาเถอะ ปรากฏว่าตั้งแต่วันเข้าหอ ทั้งสองคนพยายามผิดทิศผิดทางมาโดยตลอด เรื่องระหว่างชายหญิง ในยุคสมัยนี้ถูกกดทับไว้อย่างรุนแรงเหลือเกิน!

อาเจ๋อนอนพลิกตัวไปมาข่มตานอนไม่หลับอยู่บนเตียง หลังจากโดนโหวซานพูดจี้จุดไปประโยคหนึ่ง เขาก็ต้องข่มความรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ พลิกตัวหันไปทางหลี่เซี่ยงตงแล้วกระซิบถาม “ตงจื่อ นายหลับหรือยัง?” เตียงโครงเหล็กส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดไม่หยุด หลี่เซี่ยงตงย่อมยังไม่หลับ เขาลืมตาขึ้นแล้วพ่นคำสามคำออกมา “นายคิดว่าไง?” เขาหันไปมองอาเจ๋อ ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันเดาถูกใช่ไหม? ในหัวนายตอนนี้มีแต่ภาพเพิงพักที่ปูด้วยฟางข้าวสาลีนั่นล่ะสิ?”

เมื่อโดนหลี่เซี่ยงตงจี้ใจดำจนทะลุปรุโปร่ง อาเจ๋อก็หน้าแดงบ่นอุบ “อยากจะทำเรื่องอย่างว่า ทำบนเตียงเตาที่บ้านไม่ได้หรือไง? ดึกดื่นป่านนี้ไปทำในเพิงปลายนา ไม่กลัวโดนยุงหามไปกินตายรึ!” “ฉันแนะนำให้นายคิดเรื่องอื่นดีกว่า ระวังเขาจะไม่โดนยุงกัดตาย แต่นายจะอกแตกตายเพราะความอัดอั้นซะก่อน!” หลี่เซี่ยงตงที่นอนอยู่หัวเราะร่า อาเจ๋อที่เป็นไก่อ่อนสอนขันจะไปรู้อะไรว่าเพิงพักมันดียังไง! สหายชุ่ยผิงในเรื่อง เฉียนฟู (Lurk) เคยกล่าวไว้ว่า บนเตียงมันน่าเบื่อ ถ้าจะให้สนุกมันต้องบนเนินเขา หรือในไร่นา หลี่เซี่ยงตงรู้สึกว่าคำพูดนี้มีเหตุผลมาก เขาเรียกว่าการคืนสู่ธรรมชาติ...

ในบรรดาพวกเขาสามคน ถ้าหลี่เซี่ยงตงคือผู้เจนจัด อาเจ๋อก็เป็นแค่ไก่อ่อนที่รู้เพียงทฤษฎีเลือนราง ส่วนโหวซาน เขาคือดอกไม้ตูมที่อ่อนหัดยิ่งกว่าไก่อ่อน เป็นประเภทที่ยังไม่ผลิบานด้วยซ้ำ โหวซานที่นอนอยู่บนเตียงของตัวเอง ฟังบทสนทนาของทั้งสองคนแล้วรู้สึกว่าสิ่งที่พวกเขาพูดมันลึกซึ้งเข้าใจยากเหลือเกิน “พี่ตง คุยอะไรกัน? ทำไมเดี๋ยวเตียงเตา เดี๋ยวเพิงพัก?” หลี่เซี่ยงตงหัวเราะ “โหวซาน นายยังเด็ก อย่ารู้เรื่องผู้ใหญ่เลย” “ผมไม่เด็กแล้วนะพี่ตง เล่าให้ฟังหน่อยสิ?” โหวซานไม่ชอบถูกมองเป็นเด็ก บวกกับความอยากรู้อยากเห็น ปากจึงเริ่มเซ้าซี้ไม่หยุด

หลี่เซี่ยงตงปากแข็งไม่ยอมพูด เรื่องอื่นคุยได้ เรื่องนี้ห้าม! โดยเฉพาะวงจรความคิดของโหวซานที่ไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่อง ขืนไปเร่งโตให้มัน อยากจะลากข่งต้าหนีไปทดลองวิชาขึ้นมา เขาคงสร้างบาปมหันต์! “อาเจ๋อ พี่ตงไม่คุยด้วย งั้นนายเล่าให้ฉันฟังหน่อย” โหวซานเปลี่ยนเป้าหมายมาหาอาเจ๋อ แม้อาเจ๋อจะไม่เข้าใจว่าทำไมหลี่เซี่ยงตงถึงปิดปากเงียบ แต่เขาไม่โง่ หลี่เซี่ยงตงยังไม่พูด เขาจะพูดทำไม! “อาเจ๋อ เล่าให้ฟังหน่อยสิ?” “ไม่มีอะไรน่าเล่า ฉันง่วงแล้ว โหวซาน นายก็รีบนอน...”