บทที่ 226 เพิงพัก

แสงจันทร์สาดส่อง ค่ำคืนอันเงียบสงบในชนบทราวกับคลุมด้วยผ้าแพรสีขาวนวล เสียงแมลงและกบเขียดร้องระงม ทำให้รู้สึกสงบจิตสงบใจเป็นพิเศษ ไม่มีเสียงร้องไห้โยเยของเด็กๆ ที่มักดังมาจากในตรอก ไม่มีเสียงทะเลาะเบาะแว้งของคู่ผัวเมียข้างบ้าน และไม่มีความวุ่นวายจอแจเหมือนในยุคหลัง หลี่เซี่ยงตงเดินส่องไฟฉายนำหน้า เขาชอบความรู้สึกแบบนี้มาก แต่ยังดื่มด่ำได้ไม่นาน อาเจ๋อที่เดินตามหลังก็เร่งฝีเท้าขึ้นมาดึงแขนเขาไว้ “ตงจื่อ นายได้ยินเสียงอะไรไหม?” หลี่เซี่ยงตงเห็นท่าทางตื่นกลัวของอาเจ๋อ ก็ย้อนถาม “เสียงอะไร?”

อาเจ๋อขยับเข้ามาเบียดใกล้ๆ ชี้มือไปที่ป่าทางซ้ายหน้า กระซิบเสียงเบา “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เสียงเหมือนดังมาจากตรงนั้น เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงแปลกๆ” “แปลกเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงขมวดคิ้ว ส่งสัญญาณให้อาเจ๋อเงียบเสียง ทั้งสองยืนนิ่งอยู่กับที่นานสองสามนาที อาเจ๋อหน้าตาตื่น “ตงจื่อ เสียงนี้แหละ ได้ยินไหม?” หลี่เซี่ยงตงได้ยินแล้ว แต่ไม่ชัดเจนนัก เขาเอานิ้วชี้แตะปากทำท่าจุ๊ๆ แล้วชี้ไปข้างหน้า สื่อว่าจะเข้าไปดูใกล้ๆ อาเจ๋อส่ายหน้าดิก ยืนขาตายไม่ยอมขยับ

หลี่เซี่ยงตงเห็นเพื่อนปอดแหก เลยย่องเข้าไปเองเบาๆ เขาปิดไฟฉาย อาศัยแสงจันทร์เดินเข้าไปในป่าเล็ก ยิ่งเข้าใกล้ต้นเสียง สีหน้าเขาก็ยิ่งแปลกประหลาด ขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับ อาเจ๋อก็รวบรวมความกล้าเดินตามมา แต่เพราะความรีบร้อนเลยเผลอเหยียบกิ่งไม้แห้งบนพื้น กร๊อบ! ในค่ำคืนที่เงียบสงัด เสียงฝีเท้าของอาเจ๋อดังบาดหูเป็นพิเศษ “ใคร?!” เสียงผู้ชายตะคอกถามเสียงต่ำ

อาเจ๋อที่กลัวอยู่แล้วตกใจจนเผลอเปิดไฟฉาย สาดแสงจ้าไปยังทิศทางของเสียง เขาหรี่ตามอง เห็นเงาคนสองคนสภาพดูไม่ได้ กำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปทางไกล หลี่เซี่ยงตงที่หลบอยู่หลังต้นไม้ รอจนคนวิ่งไปไกลแล้วค่อยโผล่ออกมา “ตงจื่อ ที่แท้ก็คนสองคนนี่เอง เมื่อกี้ตกใจแทบตาย!” อาเจ๋อตบหน้าอก เดินเข้าไปหาหลี่เซี่ยงตง “ไหนบอกไม่กล้ามาไง?” “ก็ฉันเป็นห่วงนายนี่หว่า ตงจื่อ คนสองคนที่โดนฉันขู่จนวิ่งหนีเมื่อกี้ เขามาทำลับๆ ล่อๆ อะไรกัน? เชี่ย! ดึกดื่นป่านนี้ไม่หลับไม่นอน หรือว่าจะมาแอบซ่อนสมบัติ? รีบไปดูข้างหน้ากันเถอะ!”

อาเจ๋อทำท่าจะพุ่งเข้าไปดูให้รู้ดำรู้แดง หลี่เซี่ยงตงยื่นมือขวางไว้ “นายไม่เห็นเหรอว่าคนที่หนีไปเป็นผู้ชายกับผู้หญิง?” อาเจ๋อยังจับประเด็นไม่ได้ “ฉันนึกว่าเป็นผู้ชายสองคนซะอีก แต่ผู้ชายกับผู้หญิงแล้วทำไมเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงมองสำรวจอาเจ๋อตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ้มขำ... ชัดเลย นี่มันไก่อ่อนสอนขันชัดๆ เมื่อกี้ตอนที่เขาจะหันหลังกลับ เขาฟังออกแล้วว่าเป็นเสียงอะไร ในฐานะคนที่ผ่านประสบการณ์มาโชกโชน เสียงครวญครางเวลาทำกิจกรรมแบบนั้นเขาคุ้นเคยดี มันก็แค่ชายหญิงมา ‘ปฏิบัติภารกิจ’ กันนั่นแหละ “ไม่ต้องไปดูแล้ว รีบกลับกันเถอะ” “ไม่เอาตงจื่อ ฉันต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าเมื่อกี้เขาทำอะไรกัน ถ้าไม่รู้เรื่องกลับไปฉันนอนไม่หลับแน่” “ก็ได้ ฉันจะไปเป็นเพื่อน แต่ฉันว่าพอนายเห็นแล้ว คืนนี้นายอาจจะยิ่งนอนไม่หลับเข้าไปใหญ่นะ”