บทที่ 225 ถึงแล้ว

“อะแฮ่ม~” “โหวซาน รีบกินข้าวเถอะ เดี๋ยวข้าวเย็นหมด” หลี่เซี่ยงตงแอบหยิกต้นขาตัวเองสุดแรง เพื่อกลั้นไม่ให้หลุดขำออกมา! โหวซานที่กำลังโมโหสุดขีด นั่งสงบสติอารมณ์บนเก้าอี้สักพักถึงเริ่มลงมือกินข้าว เกาซินหมินที่จัดการปัญหาผู้โดยสารทะเลาะกันเรียบร้อยแล้ว เดินเข้ามาในตู้เสบียง ตักข้าวเสร็จก็ตรงมานั่งข้างโหวซาน เขาจับคางโหวซานเชยขึ้น พิจารณารอยแดงบนหน้า แล้วยิ้ม “หนังไม่ถลอก ปัญหาไม่ใหญ่ สองสามวันก็หาย”

โหวซานสะบัดหน้าหนีมือเกาซินหมิน แล้วแค่นเสียง หึ ใส่ เกาซินหมินไม่ถือสาอาการพยศของโหวซาน ก้มหน้ากินข้าวรองท้องไปหน่อยหนึ่ง แล้วถึงเอ่ยปากสั่งสอน “โหวเหล่าซาน (โหวสาม) ปัญหาผู้โดยสารทะเลาะกันแกยังจัดการไม่เรียบร้อย ตัวเองดันชิ่งหนีมาซะก่อน แบบนี้ยังคิดจะเป็นหัวหน้าพนักงานรถไฟอยู่อีกไหม?” โหวซานกัดหมั่นโถวคำโตด้วยความแค้น “ไม่อยากเป็นแล้ว!” “หมายความว่าจะไม่เรียนกับฉันแล้ว?” “ไม่เรียนแล้ว!” เห็นโหวซานส่ายหน้ายืนกราน เกาซินหมินก็นึกเสียดายในใจ เพิ่งวันเดียวเอง ยังแกล้งไม่หนำใจเลย! เขาเบนสายตาไปที่หลี่เซี่ยงตงที่นั่งกินข้าวอย่างเรียบร้อยอยู่ฝั่งตรงข้าม “ตงจื่อ เธออยากเรียนไหม? แค่ต้าเฉียนเหมินซองเดียว อาเการับประกันสอนจนเป็นงาน” “ไม่ล่ะครับอาเกา อาเการีบกินข้าวเถอะครับ” หลี่เซี่ยงตงรีบปฏิเสธ ชีวิตทุกวันนี้เขาก็สุขสบายจะแย่อยู่แล้ว เรื่องอะไรจะไปหาเรื่องใส่ตัวเรียนเป็นหัวหน้าพนักงานรถไฟ ของจริงซะที่ไหนล่ะ!

เกาซินหมินเห็นหลี่เซี่ยงตงไม่หลงกล ก็ไม่ตอแยต่อ เขากินเร็วมาก โหวซานเพิ่งกินไปได้ครึ่งเดียว เขาก็กินเกลี้ยงแล้ว “พวกเธอสองคนรีบกิน กินเสร็จก็ไปทำงาน” สั่งจบเขาก็ไพล่มือเดินจากไป หลี่เซี่ยงตงและโหวซานได้ยินคำสั่ง ก็รีบเร่งความเร็วในการกิน กินเสร็จ ทั้งคู่ก็หิ้วกาน้ำเหล็กเริ่มเดินทำงานตามหน้าที่ ตอนนั้นเอง อาเจ๋อก็เดินสวนมา โหวซานเห็นอาเจ๋อ ก็รีบถอดหมวกมาปิดหน้า แล้วทำท่าจะหันหลังกลับ

อาเจ๋อสาวเท้าเข้าไปคว้าตัวโหวซานไว้ “จะหลบทำไม? ฉันไม่ได้จะมาซ้ำเติมนะเว้ย! ได้ยินเขาเล่ากันว่านายโดนมนุษย์ป้าสองคนรุมข่วนหน้า ไหนขอดูหน่อยซิว่าหนักไหม?” โหวซานมือหนึ่งถือกาน้ำ สู้แรงอาเจ๋อที่มีสองมือว่างไม่ได้ สุดท้ายก็โดนแย่งหมวกไป อาเจ๋อเห็นบนหน้าโหวซานมีแค่รอยแดงไม่กี่รอย ก็โล่งอก “โหวซาน เขาเล่าลือกันว่านายโดนข่วนจนเสียโฉม ฉันก็นึกว่าจริง ที่แท้ก็แค่รอยแดงนิดหน่อยเอง” “อาเจ๋อ เอ็งไปฟังใครมาว่าข้าเสียโฉม?” โหวซานได้ยินข่าวลือมั่วซั่ว ก็หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “เอ่อ...” อาเจ๋ออึกอักไม่กล้าพูด

โหวซานร้อนรน “เอ่ออะไรนักหนา? อาเจ๋อ เอ็งยังเห็นข้าเป็นเพื่อนอยู่ไหม?” อาเจ๋อยกมือยอมแพ้ “บอกก็ได้ แต่เอ็งห้ามของขึ้นนะ ข้าไม่ได้ฟังจากคนเดียว แต่คนในทีมพนักงานเขาลือกันให้แซ่ด ไม่งั้นข้าจะนึกว่าจริงเหรอ” “ถุย! ทีมพนักงานแม่งไม่มีคนดีสักคน! ข้าจะไปคิดบัญชีพวกมัน!” โหวซานทำท่าจะไปเอาเรื่องให้ได้ หลี่เซี่ยงตงที่ยืนเงียบอยู่นาน ก้าวเข้ามาโอบไหล่โหวซาน “ในเมื่อเขาลือกันไปทั่ว นายจะไปไล่ตบปากทุกคนไหวเหรอ? ไม่จำเป็นต้องไปโกรธหรอก รออีกสองวันรอยแดงหาย ข่าวลือก็ซาไปเอง” อาเจ๋อก็ช่วยกล่อม “โหวซาน เชื่อตงจื่อเถอะ อย่าไปโกรธให้เสียสุขภาพจิตเลย อีกอย่าง ฉันว่าตอนนี้นายมีเรื่องสำคัญกว่าต้องไปทำนะ”