บทที่ 224 ลูกกระจ๊อกชั้นสูง

เกาซินหมินได้ยินคำขู่ของโหวซาน เปลือกตาเขากระตุกยิกๆ “แกอยากเรียนจริงเหรอ?” “ผมอยากเรียนจริงๆ ครับ!” “เออๆ ปล่อยมือ ฉันรับปากแล้ว” “ขอบคุณครับอาเกา!” โหวซานสมปรารถนา ตอนนี้เขาตื่นเต้นสุดขีด รู้สึกเหมือนเดินตัวลอยได้!

อาเจ๋อที่คอยสังเกตการณ์โหวซานกับเกาซินหมินอยู่ห่างๆ เห็นโหวซานเดินกลับมาด้วยท่าทางระริกระรี้ ก็ถามขึ้น “โหวซาน ทำไมดีใจขนาดนั้น?” โหวซานหันไปมองเกาซินหมินที่กำลังก้มหน้าก้มตากินข้าว แล้วกระซิบตอบ “อาเการับปากจะเป็นอาจารย์ชั่วคราวให้ฉัน จะสอนวิธีเป็นหัวหน้าพนักงานรถไฟในอนาคต” ได้ยินคำตอบของโหวซาน อาเจ๋อก็แปลกใจ แต่สถานการณ์นี้เขาคงถามซอกแซกไม่ได้ “โหวซาน นาย... ช่างเถอะ ไม่เป็นไร ตั้งใจเรียนกับอาเกานะ” หลี่เซี่ยงตงพูดได้ครึ่งเดียว ก็กลืนคำพูดลงคอไป

“ฉันตั้งใจเรียนแน่นอน” โหวซานรีบกวาดข้าวที่เหลือในกล่องลงท้อง ลุกขึ้นพูดว่า “พี่ตง ผมไปทำงานก่อนนะ พี่ก็รีบกินหน่อย ผมอยากรีบเคลียร์งานจะได้มีเวลาไปเรียนรู้งานกับอาเกาเยอะๆ” “รู้แล้ว ไปเถอะ” หลี่เซี่ยงตงเร่งความเร็วในการกินข้าวขึ้นจริงๆ โหวซานไปทำงานแล้ว แต่อาเจ๋อที่กินเสร็จแล้วยังไม่ไปพัก เขาคาใจอยากถามหลี่เซี่ยงตง รอจนหลี่เซี่ยงตงกินเสร็จ ทั้งสองเดินออกจากตู้เสบียง เขาถึงเอ่ยปาก “ตงจื่อ ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันทะแม่งๆ พิกล”

หลี่เซี่ยงตงหิ้วกาน้ำเหล็ก ย้อนถามอาเจ๋อที่เดินตามต้อยๆ “ไม่เกี่ยวกับนายสักหน่อย จะไปสนใจทำไม?” อาเจ๋อขมวดคิ้ว “ฉันก็ต้องถามให้รู้เรื่องสิ พวกเราสามคนลงเรือลำเดียวกัน โหวซานทำตัวผิดปกติแบบนี้ ฉันกลัวมันจะไปก่อเรื่องแล้วลากพวกเราซวยไปด้วย” ได้ยินคำอธิบาย หลี่เซี่ยงตงจึงวางมือจากงาน เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าให้ฟัง พออาเจ๋อรู้ต้นสายปลายเหตุ ก็โล่งอก ส่วนเรื่องโหวซาน ไม่ว่าอนาคตจะได้เป็นหัวหน้าพนักงานรถไฟหรือไม่ การเรียนรู้ไว้เยอะๆ ตอนนี้ย่อมไม่มีผลเสีย อาเจ๋อหัวเราะ “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ตงจื่อ ฉันนึกไม่ถึงเลยว่านายก็มีมุมยอมเป็นเหยื่อให้เขาหลอกฟัน (เยียนต้าโถว) กับเขาเหมือนกัน” หลี่เซี่ยงตงปรายตามอง “อย่ามาไร้สาระ รู้เรื่องแล้วใช่ไหม? เลิกตามฉันได้แล้ว ไปพักผ่อนไป” “เออๆ นายยุ่งไปเถอะตงจื่อ ฉันไปพักละ”

หลี่เซี่ยงตงรอจนอาเจ๋อเดินจากไป ก็หิ้วกาน้ำเหล็กทำงานตามหน้าที่ต่อ เขาเดินบริการไปตามตู้โดยสารต่างๆ พอใกล้จะเสร็จงาน ก็เจอโหวซานที่ดูท่าทางร้อนรนรออยู่ “พี่ตง ฝากถือกาน้ำหน่อย ผมจะไปหาอาเกา” “ไป...” หลี่เซี่ยงตงรับกาน้ำมา ยังไม่ทันจะพูดจบคำว่า ‘เถอะ’ โหวซานก็มุดหายวับไปที่ตู้ถัดไปแล้ว พอเจอโหวซานอีกที หมอนั่นกำลังเดินตามหลังเกาซินหมิน ไพล่มือวางมาดผู้นำเต็มที่ โหวซานเห็นหลี่เซี่ยงตงหิ้วกาน้ำเหล็กอยู่ ก็ยังวางก้ามเชิดคางใส่ “จะเก๊กไปถึงไหน?”