บทที่ 223 หัวหน้าพนักงานรถไฟโหว

ยุคสมัยนี้ขีดความสามารถในการขนส่งทางรถไฟยังมีไม่เพียงพอ จึงไม่แปลกที่รถไฟจะแน่นขนัดทุกเที่ยว บริเวณที่หลี่เซี่ยงตงใช้หลบมุมสูบบุหรี่ ตั้งแต่ทางขึ้นตู้โดยสารไปจนถึงรอยต่อระหว่างตู้ เต็มไปด้วยผู้โดยสารที่ยืนพิงผนังบ้าง หรือนั่งยองๆ งอขาบ้าง ลำพังแค่เขากับโหวซานใส่เครื่องแบบพนักงานรถไฟก็ดึงดูดสายตาคนมากพออยู่แล้ว เมื่อกี้โหวซานดันพูดเสียงดังกลางที่สาธารณะว่าตัวเองมีแววจะได้เป็น ‘หัวหน้าพนักงานรถไฟ’ (เลี่ยเชอจ่าง) ตอนอายุสามสิบ ผู้โดยสารรอบๆ ต่างก็พากันหันมามองเป็นตาเดียว หัวหน้าพนักงานรถไฟ ตำแหน่งที่มีคำว่า ‘หัวหน้า’ (จ่าง) ต่อท้าย ล้วนถือเป็นข้าราชการมีอำนาจ ผู้โดยสารเหล่านี้ต่อให้ไม่ได้เรียนหนังสือ ก็เข้าใจความหมายของคำสามคำนี้ดี พวกเขามองดูหนุ่มน้อยร่างผอมบาง หน้าตาธรรมดาบ้านๆ คนนี้ แล้วพากันถอนหายใจในใจว่า คำโบราณที่ว่า คนไม่อาจตัดสินได้ที่หน้าตา นั้นสมเหตุสมผลจริงๆ พ่อหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดาเลย!

“อะแฮ่ม~” หลี่เซี่ยงตงที่พลอยตกเป็นเป้าสายตาไปด้วย เริ่มทนสายตาของผู้โดยสารไม่ไหว เขาหันหลังให้ผู้คน ทอดสายตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในใจกลับรู้สึกสับสนปนขำ นึกไม่ถึงว่าเกาซินหมินจะทำธุรกิจขายส่งคำพูดแบบนี้ สมแล้วที่แซ่เกา (สูง) ชั้นเชิงสูงจริงๆ สูงส่งมาก! ส่วนโหวซานที่ยืนสูบบุหรี่อย่างมีความสุขอยู่ข้างหลัง หลี่เซี่ยงตงคิดดูแล้ว ตัดสินใจว่าจะไม่บอกความจริงให้รู้ เส้นทางความรักของโหวซานก็ขรุขระพออยู่แล้ว ถ้าเขาไปทำลายความฝันอันสวยหรูเรื่องงานในอนาคตของมันอีก ก็ดูจะโหดร้ายเกินไป เขาทำไม่ลง เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาอิจฉา ชื่นชม และพินิจพิเคราะห์จากผู้โดยสารรอบข้าง โหวซานผู้โง่เขลาที่เสียบุหรี่ไปสองซอง กลับเพลิดเพลินกับการถูกจับจ้องแบบนี้สุดขีด เขาภูมิใจจนตัวลอย!

เขามือซ้ายไพล่หลัง มือขวาที่คีบบุหรี่ค้างไว้กลางอากาศ เชิดหน้า ยืดคอ ใช้ดวงตาสามเหลี่ยมมองเฉียงขึ้นไปที่เพดานตู้รถไฟในมุมหกสิบองศา พอหางตาเหลือบเห็นหลี่เซี่ยงตงยืนอยู่ข้างหน้า เขาก็ยืดหลังตรงโดยอัตโนมัติ แล้วแอบเขย่งปลายเท้าขึ้นเงียบๆ ท่ามกลางสายตาจับจ้องของฝูงชน ความสูงของโหวซานเพิ่มขึ้นอีกห้าเซนติเมตรในทันที! มารยาททางสังคมข้อหนึ่งระบุไว้ว่า เวลาคุยกับใครต้องมองตา หลี่เซี่ยงตงอยู่กับโหวซานมานาน มุมมองเวลาหันไปคุยด้วยจึงกลายเป็นความจำกล้ามเนื้อ พอเขาทิ้งก้นบุหรี่ ใช้เท้าขยี้ดับไฟ แล้วหันกลับมามองโหวซาน เขาพบว่าจุดโฟกัสสายตาของตัวเอง ดันไปอยู่ที่ดั้งจมูกของโหวซานแทน แปลกประหลาดแท้!

หลี่เซี่ยงตงเหลือบมองเท้าโหวซานโดยสัญชาตญาณ เขาเดาะลิ้นจิ๊จ๊ะ อดถามไม่ได้ “ไม่เหนื่อยเหรอ?” “พี่ตง พี่ไม่เข้าใจ นี่เขาเรียกว่ามาดท่านผู้นำ” ตอนโหวซานพูด ขี้เถ้าก้อนใหญ่จากบุหรี่ที่ไหม้จนสุดมวนในมือก็ร่วงกราวลงมาพร้อมกัน หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “ต้องให้ฉันเรียกนำหน้าว่า ‘หัวหน้าพนักงานรถไฟโหว’ เลยไหม?” “พี่ตง มิกล้าๆ” โหวซานได้ยินคำว่า หัวหน้าพนักงานรถไฟโหว ก็ทำท่าเหมือนโดนจี้เส้นประสาท หลี่เซี่ยงตงมองโหวซานที่ทำท่าเคลิ้มเหมือนเพิ่งสูบฝิ่น แล้วแซวต่อ “ท่านหัวหน้าพนักงานรถไฟโหว ผมต้องไปทำงานแล้ว รบกวนท่านตามผมไปตรวจงานหน่อยได้ไหมครับ?” “พี่ตง พูดบ้าอะไรเนี่ย เกลียดจริงๆ!” โหวซานหน้าแดง ยกกำปั้นน้อยๆ ทุบแขนหลี่เซี่ยงตงเบาๆ

เชี่ย! กำปั้นน้อยๆ นั่นทำเอาหลี่เซี่ยงตงขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขามองผู้โดยสารรอบๆ ที่พยายามกลั้นขำ แล้วรีบเบียดตัวหนีออกจากฝูงชนด้วยความสยดสยอง โหวซานมองตามหลังหลี่เซี่ยงตงที่หายลับไป ยืนกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะสูบบุหรี่เฮือกสุดท้ายทิ้งลงพื้น แล้วรีบวิ่งตามไป “พี่ตง รอผมด้วย~!”