บทที่ 222 ค่าเล่าเรียน

ในบรรดาสามคน โหวซานที่มีวุฒิการศึกษาสูงสุดคือจบมัธยมปลาย กลับตีความสำนวนตามเสียงที่ได้ยินดื้อๆ (หยวน = กำแพง/ลิง) เขาฉุดมาตรฐานระดับความรู้ของทั้งสามคนให้ดิ่งลงเหวอย่างสุดความสามารถ! อาเจ๋อที่แบกกระสอบอยู่ข้างๆ วางกระสอบลงแล้วหัวเราะจนตัวงอ “โหวซาน สมัยเรียนเอ็งเข้าเรียนตามปกติจริงหรือเปล่าเนี่ย?” “จริงสิ ทำไมล่ะอาเจ๋อ? เอ็งขำอะไร?” โหวซานมองอาเจ๋อที่หัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน และมองหลี่เซี่ยงตงที่กำลังเม้มปากกลั้นขำ รู้สึกว่าสองคนนี้ทำตัวแปลกๆ “เปล่า ไม่ได้ขำอะไร” หลี่เซี่ยงตงรีบตัดบท แล้วเร่งให้อาเจ๋อแบกกระสอบต่อ

ทั้งสามเดินเข้าสู่อาคารสถานีรถไฟ เดินไปตามทางเดินพนักงานเพื่อไปยังชานชาลา “ตงจื่อ ฉันจำได้ว่าโหวซานเคยบอกว่าจบมัธยมปลายใช่ไหม?” อาเจ๋อยังไม่รอคำตอบจากหลี่เซี่ยงตง หันไปถามโหวซาน “พวกข้าตำราเรียนมัธยมต้นยังเรียนไม่จบเลย เอ็งไม่เหมือนพวกข้านี่นา โหวซาน ตอนเรียนเอ็งทำอะไรวะ? วันๆ เอาแต่โดดเรียนไปเที่ยวเล่นหรือเปล่า?” โหวซานตอบตามความจริง “เปล่านะ ฉันไม่เคยโดดเรียนเลยสักครั้ง” อาเจ๋อรู้สึกเหลือเชื่อ เขาเบิกตาโต เดินไปสำรวจโหวซานไป เขานึกไม่ถึงเลยว่าโหวซานที่ชอบก่อเรื่องหาเหาใส่หัวเป็นประจำ สมัยเรียนจะเป็นเด็กดีขนาดนี้! โหวซานโดนจ้องจนหน้าแดง “อาเจ๋อ เลิกมองข้าแบบนั้นได้ไหม?”

“ไม่ใช่อะไรนะ เอ็งไม่เคยโดดเรียนเลย แต่ระดับความรู้เอ็งไม่น่าจะแค่นี้นี่หว่า?” อาเจ๋อเชื่อว่าโหวซานไม่ได้โง่ เลยยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ หลี่เซี่ยงตงมองอาเจ๋อแล้วส่ายหน้ายิ้ม “เรื่องง่ายๆ แค่นี้คิดไม่ออกหรือไง? โหวซานไม่โดดเรียน ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่ฟุบหลับในห้องเรียนนี่หว่า?” “จะหลับตลอดคาบได้ยังไง? ครูไม่ได้ตาบอดนะเว้ย” ที่อาเจ๋อพูดก็มีเหตุผล หลี่เซี่ยงตงจึงหันไปมองโหวซานด้วยสายตาสงสัยเช่นกัน โหวซานบิดตัวไปมา ตอบอย่างเขินอาย “ตอนฉันเรียน แม่ฉันไปตกลงกับครูที่โรงเรียนไว้แล้วว่า ขอแค่เห็นหัวฉัน ไม่หนีเรียนไปไหน ฉันจะทำอะไรก็ได้ ฉันเลยมักจะไปถึงโรงเรียนปุ๊บก็ฟุบหลับต่อทันที พักเที่ยงครูถึงจะมาปลุกไปกินข้าว”

“เชี่ย~” อาเจ๋อเดาะลิ้น คิดในใจว่า มาเรียนแบบนี้ก็ได้เหรอ? นี่มันชีวิตดั่งเทพเซียนชัดๆ! หลี่เซี่ยงตงพยักหน้าด้วยความอิจฉา ตอนเขาเรียน เขาโดนครูหลิวจัดการซะน่วม ทั้งสามคุยสัพเพเหระจนขึ้นรถไฟ เอาของไปเก็บที่ตู้พักพนักงาน แล้วแยกย้ายกันไปทำงาน เกาซินหมินที่เดินตรวจตราความเรียบร้อยในตู้โดยสาร เห็นหลี่เซี่ยงตงกำลังเทน้ำร้อนลงในถังเก็บความร้อน ก็เอ่ยถาม “ตงจื่อ ทำไมอยู่คนเดียว โหวซานล่ะ?” “อาเกามีธุระอะไรกับโหวซานเหรอครับ? เราไม่ได้ทำด้วยกัน แยกกันทำเร็วกว่าครับ”

หลี่เซี่ยงตงแถไปน้ำขุ่นๆ ที่เขาแยกกับโหวซานเพราะรถไฟเที่ยวนี้มีข่งต้าหนีอยู่ด้วย เจ้าโหวซานมักจะหายตัวไปเป็นพักๆ แล้วไม่นานก็จะคอตกกลับมาด้วยความผิดหวัง หลี่เซี่ยงตงปลอบใจไปหลายรอบจนขี้เกียจพูด เลยเสนอให้แยกกันทำงาน เขาถือคติไม่เห็นก็ไม่รำคาญใจ ขี้เกียจเปลืองน้ำลายปลอบใจ อีกอย่างโหวซานมีความสามารถในการเยียวยาตัวเองสูง ไม่คิดสั้นหรอก เขาเลยปล่อยให้โหวซานไปเลียแผลใจเงียบๆ คนเดียว เกาซินหมินหัวเราะ “แยกกันทำเร็วกว่าอะไรกันล่ะ โหวซานมันไปหาข่งต้าหนีล่ะสิ?” “สายตาอาเกานี่เฉียบคมจริงๆ มองปราดเดียวก็เห็นทะลุถึงแก่นแท้” หลี่เซี่ยงตงหยอดคำหวานประจบสอพลอ เกาซินหมินยิ้มกว้างขึ้น “ไม่ต้องมาใช้คำหรูหรากับฉัน ได้ยินว่าเธอกับโหวซานได้รางวัลชมเชยภายในจากเรื่องคราวก่อนอีกแล้วนี่?”