บทที่ 221 ลิงบ้านใครแขนหัก?

หลี่เซี่ยงตงได้ยินพ่อพูดแบบนั้นก็แทบหลุดขำ “งั้นเหรอครับ? งั้นวันหลังผมต้องเรียนรู้จากพ่อให้มากๆ แล้ว” “เอ็งยังมีเรื่องให้เรียนรู้อีกเยอะ” พ่อหลี่หิ้วของกลับเรือนหลักอย่างอารมณ์ดี กลัวว่าบุหรี่จงฮวาที่พกติดตัวจะหล่นหายกลางทาง ขืนหายไปจริงๆ แกคงร้องไห้หนักมาก! หลี่เซี่ยงตงมองพ่อที่อายุขนาดนี้แล้วยังเดินกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็ก ก็ยิ้มขำแล้วหันหลังเดินเข้าครัวเล็ก เขาบอกไม่ให้พ่อกับแม่เตรียมมื้อเช้าให้ เพราะเมื่อคืนโจวอวี้ฉินเตรียมแป้งหมี่ขาวให้แล้ว ก็เลยอุ่นหมั่นโถวกับไข่ต้มทิ้งไว้บนเตาให้ด้วย หลี่เซี่ยงตงถือไข่ต้มกินพลางรอพ่อออกมาจากห้อง คงเพราะได้กลิ่นหอม เจ้าเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวหวงเลยกระดิกหางเดินเข้ามาหา เขาบิหมั่นโถวโยนให้หมาสองตัว แล้วยืนดูพวกมันแย่งกันกิน

“เจ้าสาม ไปกันเถอะ” หลี่เซี่ยงตงโยนหมั่นโถวให้หมาอีกก้อน แล้วเข็นจักรยานตามพ่อหลี่ออกจากบ้าน “พ่อ ขี่ช้าๆ หน่อย” หลี่เซี่ยงตงที่นั่งซ้อนท้ายกินไข่ต้ม เกือบจะสำลักเพราะแรงกระแทกจากจักรยาน “รู้แล้วน่า” หลี่เซี่ยงตงบ่นในใจ รู้อะไรล่ะ? ความเร็วรถจักรยานไม่ได้ลดลงเลยสักนิด! บุหรี่จงฮวาสองซองทำเอาพ่อฟินได้ขนาดนี้ ถ้ารู้แบบนี้เมื่อคืนไม่น่าให้ไปทั้งคอตตอนเลย

นาฬิกาชีวิตในสมองของอาเจ๋อทำงานเที่ยงตรง ไม่ต้องให้พ่อปลุกก็ตื่นเองได้แล้ว เขาเลียนแบบหลี่เซี่ยงตง กินหมั่นโถวยัดไส้ผักดอง ในกระเป๋ายังพกไข่ต้มมาอีกสองฟอง เขาเดินกลับไปกลับมาในตรอกหน้าบ้าน แทะหมั่นโถวรอสองพ่อลูกตระกูลหลี่ “เชี่ย!” พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว อาเจ๋อก็กระโดดหลบจักรยานที่พุ่งเข้ามาอย่างจัง เขามองพ่อหลี่ที่เบรกจนตัวโก่ง แล้วตบหน้าอกตัวเอง “ตกใจแทบตาย! ลุงหลี่ ลุงรักผมมากใช่ไหมเนี่ย? ถึงอยากให้ผมพักงานนอนอยู่บ้านสักครึ่งปี?” “ไม่โดนใช่มั้ย?” พ่อหลี่เองก็ตกใจ ข้างนอกมืดตึ๊ดตื๋อ แกมองไม่เห็นคนข้างหน้าเลย บวกกับตลอดทางแกมัวแต่ดีใจ ใจลอยไปอยู่กับบุหรี่จงฮวาสองซองนั่น โชคดีที่อาเจ๋อหลบพ้น ไม่งั้นด้วยความเร็วเมื่อกี้ อาเจ๋อคงกระเด็นไปไกล! แกรู้สึกผิดนิดหน่อย จอดจักรยานแล้วดึงตัวอาเจ๋อมาสำรวจ

อาเจ๋อถูกพ่อหลี่จับหมุนตัวไปมา ก็เอ่ยขึ้น “ลุงหลี่ ผมไม่เป็นไร เมื่อกี้รถไม่ได้เฉี่ยวผม” พ่อหลี่ย่อมรู้อยู่แล้วว่าไม่ได้ชน แต่แกแค่อยากใช้วิธีนี้แก้เก้อ “ไอ้เด็กคนนี้นี่ ข้างนอกมืดจะตาย ไม่รออยู่ในบ้าน มาเดินเตร็ดเตร่อะไรในตรอก?” “ก็ผมเพิ่งตื่นยังง่วงๆ อยู่ เลยออกมาเดินรับลมให้ตาสว่างหน่อยครับ” อาเจ๋อแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ ในฐานะผู้น้อย เขาไม่อยากให้พ่อหลี่รู้สึกแย่เรื่องที่เกือบขี่รถชนเขา เขาหันไปมองหลี่เซี่ยงตงที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วเปลี่ยนเรื่องชวนคุยแก้บรรยากาศ “ตงจื่อ เดี๋ยวพอกลับจากมณฑลซานตง (หลู่เซิ่ง) บ้านเจ้าหลินก็น่าจะสร้างเสร็จพอดี ตอนไปงานฉลองขึ้นบ้านใหม่ เราควรมีของติดไม้ติดมือไปหน่อยไหม?” “ก็ควรมีแหละ”

เรื่องมารยาททางสังคมพื้นฐานแบบนี้ หลี่เซี่ยงตงรู้ดีว่าอาเจ๋อไม่ได้ไม่รู้ แต่เข้าใจเจตนาที่อาเจ๋อพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้ขึ้นมา ในเมื่ออาเจ๋ออุตส่าห์รู้ความขนาดนี้ เขาในฐานะลูกชายก็ต้องรับมุก แกล้งทำเป็นไม่รู้แล้วหันไปขอคำชี้แนะจากพ่อ “พ่อครับ พ่อช่วยแนะนำพวกผมหน่อยสิ ตอนไปบ้านเจ้าหลิน เราสองคนควรเอาอะไรไปให้ดี” “อะแฮ่ม~” พ่อหลี่กระแอมสองที คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยปาก “พวกเอ็งไปบ้านเจ้าหลินบ่อย ลองนึกดูสิว่าบ้านเล็กๆ ของมันขาดเหลืออะไร พวกเอ็งเพื่อนฝูงก็ตกลงกันล่วงหน้า อย่าซื้อของซ้ำกันไปล่ะ” หลี่เซี่ยงตงและอาเจ๋อพยักหน้า คำแนะนำของพ่อหลี่ถือว่าสร้างสรรค์มาก