บทที่ 220 เสพสุขและกู้หน้า

หลี่เซี่ยงตงนอนคว่ำอยู่บนเตียงเตา "ลูกชาย" หลี่เสี่ยวไห่ที่กำลังเล่นอยู่กับน้องสาว เงยหน้าขึ้นถาม "มีอะไรครับพ่อ?" "มาทุบขาให้พ่อหน่อย" "ผมเล่นกับน้องอยู่ พ่อทุบเองสิครับ" "เดี๋ยวตอนชงนมผง พ่อตักเพิ่มให้เอ็งอีกช้อนนึง" "จัดไปครับพ่อ" พอได้ยินว่าจะได้นมผงเพิ่มอีกช้อน หลี่เสี่ยวไห่ก็ทิ้งน้องสาวหลี่เสี่ยวจู้ทันที กระดึ๊บๆ มาหาหลี่เซี่ยงตงแล้วเริ่มทุบขาให้ "ออกแรงหน่อย เร็วขึ้นอีกนิด ใช่ๆๆ แบบนั้นแหละ!"

"เล่น..." หลี่เสี่ยวจู้เห็นพี่ชายหนีไป ก็เริ่มไม่พอใจ หลี่เซี่ยงตงหันไปยิ้มให้ลูกสาว "หนูก็มาช่วยตบหลังให้พ่อหน่อยสิ" หลี่เสี่ยวจู้น้ำลายยืด คลานต้วมเตี้ยมเข้ามา แล้วฟาดฝ่ามือลงบนหลังพ่อ "โอ๊ย~ เบาๆ หน่อย ฝ่ามือหนูนี่หนักใช่เล่น! ไม่รักพ่อแล้วเหรอ?" "คิก คิก คิก... เจ็บ..." "ถ้ารักพ่อ ก็ตบเบาๆ หน่อยสิลูก" หลี่เซี่ยงตงนอนคว่ำอย่างเกียจคร้าน เสพสุขกับการปรนนิบัติจากลูกชายและลูกสาว เขาหรี่ตาลงอย่างมีความสุขสุดๆ

"ที่รัก~ หยุดถักเสื้อไหมพรมก่อน" โจวอวี้ฉินที่นั่งถักเสื้อไหมพรมอยู่ที่โต๊ะ เห็นสามีทำตัวเหมือนเศรษฐีที่ดินหน้าเลือดในยุคเก่าที่ใช้แรงงานเด็ก ก็อดขำไม่ได้ เธอวางของในมือ เดินมายืนที่หัวเตียงเตา "เรียกฉันทำไมคะ? เป็นไง อยากให้ฉันช่วยนวดหัวให้อีกคนหรือไง?" "ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้นะ" หลี่เซี่ยงตงเงยหน้ามองภรรยาที่ยืนอยู่ตรงหน้า ยืดแขนที่หนุนคางออก กวักมือเรียก "เข้ามาใกล้ๆ หน่อย" "ก็ได้ วันนี้คุณทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน เดี๋ยวฉันนวดให้" โจวอวี้ฉินนึกว่าสามีอยากให้ช่วยนวดหัวจริงๆ ใครจะคิดว่า พอเธอก้าวเข้าไปก้มตัวลง หลี่เซี่ยงตงกลับยื่นมือไปตีก้นเธอดังเพียะ

โจวอวี้ฉินสะดุ้ง ยืดตัวขึ้นถอยหลังไปสองก้าว หน้าแดงด้วยความอายระคนโกรธ "ลูกมองอยู่นะ คุณทำอะไรเนี่ย?" "หยอกเล่นน่า~" หลี่เซี่ยงตงหัวเราะ แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังถามว่า "บ้านเราตอนนี้เหลือแป้งหมี่ขาวกี่ชั่ง?" "เหลือยี่สิบกว่าชั่ง ฉันทำตามที่คุณบอก เอาโควตาในสมุดเสบียงไปแลกเป็นแป้งหมี่ขาวกับคนอื่นหมดแล้ว ส่วนที่ขาดฉันก็ใช้ตั๋วอาหารซื้อเพิ่มมา" ตอนพูด น้ำเสียงโจวอวี้ฉินแฝงความจนใจอยู่บ้าง เธอคิดว่าให้ลูกๆ กินแป้งหมี่ขาว ส่วนผู้ใหญ่กินแป้งผสม (เอ้อร์เหอเมี่ยน) ก็พอแล้ว แต่หลี่เซี่ยงตงสั่งให้ทุกคนในครอบครัวเล็กนี้กินแป้งหมี่ขาวทุกมื้อ เธอเลยรู้สึกเสียดายเงินอยู่บ้าง หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า "งั้นคุณไปหาถุงผ้ามา ตักแป้งหมี่ขาวใส่ให้ผมสักสิบชั่ง ผมต้องใช้" โจวอวี้ฉินถาม "จะเอาไปให้คนอื่นเหรอ?" หลี่เซี่ยงตงดีดนิ้ว "ฉลาดมาก"

โจวอวี้ฉินยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ "พรุ่งนี้คุณต้องติดรถไปมณฑลซานตง (หลู่เซิ่ง) ไม่ใช่เหรอ? คุณจะเอาไปให้ใคร?" หลี่เซี่ยงตงยิ้มอธิบาย "ทุกครั้งที่เราไปรับจิ้งหรีดที่บ้านหวังเอ้อขุย เราต้องนั่งเกวียนลาเข้าไป ลุงเจิ้งคนขับเกวียนฐานะแกค่อนข้างลำบาก ผมเลยกะว่าจะเอาแป้งหมี่ขาวไปฝาก ให้แกเอาไปทำอาหารดีๆ ให้ลูกๆ กินบ้าง" ตอนหลี่เซี่ยงตงหยุดพักอยู่บ้าน โจวอวี้ฉินมักถามไถ่เรื่องการค้าขายจิ้งหรีดอยู่บ่อยๆ เธอเคยได้ยินชื่อหวังเอ้อขุยและลุงเจิ้งจากปากสามี และพอรู้สถานการณ์ทางบ้านของทั้งสองคนคร่าวๆ เธอจึงไม่ได้คัดค้าน จริงๆ แล้วเหตุผลหลักคือลุงเจิ้งเป็นคนพื้นที่ที่ช่วยขับเกวียน การที่พวกหลี่เซี่ยงตงไปค้าขายต่างถิ่น การผูกมิตรกับคนพื้นที่อย่างลุงเจิ้งไว้ ย่อมช่วยเรื่องความปลอดภัยได้ไม่มากก็น้อย