บทที่ 219 แค่ผ่านมือ

แอ๊ด หลี่เซี่ยงตงผลักประตูห้องเรือนหลักเปิดออก พ่อหลี่กลับเข้าห้องด้านในของตัวเองไปแล้ว เขาเลยไม่เห็นพ่อนั่งหน้าบึ้งอยู่ในห้องรับแขก เขาเดินไปเลิกม่านกั้นประตูห้องด้านใน ยืนพิงกรอบประตูมองพ่อหลี่ที่นอนหันหลังให้ แล้วยิ้มทัก “พ่อ หลับหรือยังครับ?”

พ่อหลี่ยังคงนอนหันหลังไม่ตอบ แต่แม่หลี่ที่นั่งขัดสมาธิปะชุนเสื้ออยู่บนเตียงเตาเงยหน้าขึ้นค้อน “เจ้าสาม เอ็งไม่หลับไม่นอน มาทำไม? จะมาซ้ำเติมพ่อเอ็งเหรอ?” “แม่ก็พูดเกินไป ผมมาเพราะหวังดี จะเอาของดีมาให้พ่อต่างหาก” แม่หลี่สงสัย “ของดีอะไร? รีบปล่อยม่านลงเร็วเข้า เดี๋ยว่ยุงเข้า!” หลี่เซี่ยงตงปล่อยม่านลง เดินเร็วๆ ไปที่ข้างเตียงเตา แล้วเอาบุหรี่จงฮวาทั้งคอตตอนที่หนีบไว้ใต้รักแร้วางลงบนตักแม่ “แม่ดูสิครับว่านี่อะไร ไม่เคยเห็นล่ะสิ? ตั๋วบุหรี่จงฮวาหายากจะตาย กว่าจะหาซื้อได้สักคอตตอน ผมแทบแย่”

เห็นพ่อยังนอนนิ่งไม่ไหวติง ส่วนแม่ก็เป็นผู้หญิงไม่สูบบุหรี่ ย่อมไม่ช่วยเป็นลูกคู่รับมุกในจังหวะสำคัญ หลี่เซี่ยงตงจะทำยังไงได้? ก็ต้องเล่นเองชงเอง เป็นทั้งตัวตลกและลูกคู่ในคนเดียว! “แม่ว่าไงนะ? แม่ถามว่าผมซื้อบุหรี่มาทำไม? ก็ลูกชายกตัญญูคนนี้อยากแสดงความเคารพพ่อไงครับ ที่ผมเคยจิ๊กบุหรี่พ่อไปซองสองซอง ผมจำใส่ใจไว้ตลอดนะ!” “แม่บอกว่าซื้อแค่มู่ตาน (Mudan) ให้พ่อก็พอเหรอ? ไม่ได้หรอก! พ่อเลี้ยงผมมาจนโตเหนื่อยยากขนาดไหน บุหรี่แพนด้า (Xiongmao) รุ่นพิเศษผมหาไม่ได้ แต่จงฮวาสักคอตตอน ผมหามาให้พ่อได้แน่นอน!” “พอดีช่วงนี้ยุ่งๆ ผมวางบุหรี่ทิ้งไว้ในห้องจนลืมไปเลย พอกลับห้องเมื่อกี้ก็นึกขึ้นได้ รีบเอามาให้พ่อเลยเนี่ย” “แม่ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ พ่อหลับแล้ว แม่ก็ช่วยเก็บไว้ให้พ่อหน่อย นี่ผมตั้งใจซื้อให้พ่อเลยนะ ไว้คราวหน้าผมหาของดีมาฝากแม่อีก เอาตามนี้นะครับ ไม่ต้องลุกมาส่ง ผมกลับห้องล่ะ”

การแสดงจบลง หลี่เซี่ยงตงหันหลังกลับห้อง แม่หลี่ที่นั่งขัดสมาธิบนเตียงเตา ตั้งแต่หลี่เซี่ยงตงเข้ามาพูดแค่สองประโยค นอกนั้นนั่งนิ่งเป็นรูปปั้น มองประตูห้องที่ปิดลงด้วยความอึ้ง ก้มมองบุหรี่จงฮวาในตัก แล้วคิดในใจ นี่มันได้วิชามาจากชนบท หรือได้มาจากบนรถไฟกันแน่? ทำไมไอ้ลูกชายคนเล็กเวลาพูดจาไหลลื่นพวกนั้น หน้ามันไม่แดงเลยสักนิด? แม่หลี่โยนบุหรี่ใส่พ่อหลี่ที่นอนอยู่ “เลิกแกล้งหลับได้แล้ว ลูกมันไปแล้ว จะแกล้งทำไมหนักหนา?”

พ่อหลี่ที่โดนบุหรี่กระแทกตัวยังคงนอนนิ่ง รอจนได้ยินเสียงประตูเรือนหลักปิดลง ถึงค่อยเด้งตัวขึ้นมา! ตอนนี้ไม่เหลือคราบความโกรธสักนิด หน้าบานเป็นกระด้ง หยิบบุหรี่จงฮวามาพลิกดูไปมาด้วยความรักใคร่สุดขีด! แม่หลี่เห็นสามีทำท่าทางแบบนั้น ก็อดบ่นไม่ได้ “ดูทำตัวเข้าสิ เห็นบุหรี่คอตตอนเดียว หลงจนหาทิศเหนือไม่เจอแล้วมั้ง” พ่อหลี่กำลังฟิน ไม่เก็บคำพูดแม่หลี่มาใส่ใจ “คุณไม่เข้าใจหรอก นี่มันของดีนะ” แม่หลี่เร่ง “เลิกดูได้แล้ว ถ้าเป็นของดีก็รีบเอาไปให้พ่อสิ เดี๋ยวแกหลับไปซะก่อน” “หา? คือ...”