บทที่ 218 ปู่ครับ เราไปแช่น้ำร้อนด้วยกันไหม?

คำพูดของย่าหลี่เรียกเสียงหัวเราะครืนจากทุกคนในห้อง โดยเฉพาะแม่หลี่ที่ยืนพิงกรอบประตูห้องด้านใน ปรบมือหัวเราะชอบใจ “อะแฮ่ม~” หลี่เซี่ยงตงแสร้งกระแอมสองที ช่วยแก้ต่างให้พ่อหลี่ “ปู่ครับ พ่อเขาไม่ได้ทำอะไรผมหรอก เขาแค่อิจฉาปู่ อยากให้ครั้งหน้าผมพาเขาไปโรงอาบน้ำด้วย ก็แค่นั้นเองครับ พอดีพูดยังไม่ทันจบ ปู่ก็ออกมาเสียก่อน” “ตงจื่อ ไม่ต้องช่วยพูดดีให้พ่อเอ็งหรอก” ตอนปู่หลี่อยู่ในห้องด้านใน ได้ยินบทสนทนาในห้องรับแขกชัดเจน รู้ดีว่าหลานคนเล็กพยายามช่วยพ่อ แต่แกก็ไม่คิดจะเอาเรื่องต่อ เพราะเมื่อกี้ใช้รองเท้าผ้าใบฟาดพ่อหลี่ไปหลายทีแล้ว อารมณ์โกรธก็เบาบางลงไปเยอะ “ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ ถ้าข้าเห็นเอ็งหาเรื่องตงจื่อแบบไม่มีเหตุผลอีก ข้าจะเอาไม้เท้านี่ตีขาเอ็งให้หัก!” พูดจบปู่หลี่ก็เอาไม้เท้าเคาะโต๊ะ โป๊ก โป๊ก สองที “ตาแก่บ้า! เคาะเบาๆ ไม่เป็นหรือไง? ถ้าไม้เท้าที่หลานซื้อให้ฉันพัง ฉันไม่เอาแกไว้แน่!” ย่าหลี่แย่งไม้เท้าคืนมาจากมือสามี ยกขึ้นส่องดูอย่างละเอียด ปู่หลี่เพิ่งนึกได้ว่ายายแก่หวงไม้เท้าอันนี้ยิ่งกว่าไข่ในหิน เวลาใช้ยังระวังแทบตาย ขืนทำพังมีหวังโดนเล่นงานเละ แกรีบชะโงกหน้าถาม “ไม่พังใช่ไหม?” ย่าหลี่ค้อนขวับ “ไม่พัง!” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “พังก็ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมซื้อให้ย่าใหม่” “ไม่เหมือนกัน” ย่าหลี่หันไปยิ้มตาหยีให้หลานชาย แล้วจูงมือปู่หลี่เดินกลับเข้าห้องด้านใน “กลับไปพักผ่อนเถอะ จะไปโกรธไอ้ลูกไม่รักดีวัยห้าสิบกว่าทำไม? สองคนตายายมีหลานคอยดูแลก็พอแล้ว” “โอ้โฮเฮะ~ นึกไม่ถึงว่ายายแก่ที่เดินเหินไม่ค่อยไหว จะพูดจามีเหตุผลขนาดนี้” ปู่หลี่เยินยอภรรยา แต่ย่าหลี่สวนกลับ “มีไม้เท้าที่หลานซื้อให้ ฉันเดินเหินคล่องปร๋อย่ะ!” สองตายายเถียงกันงุ้งงิ้ง เดินเข้าห้องแล้วปิดประตูตามหลัง

แบ็กอัพกลับเข้าห้องไปแล้ว หลี่เซี่ยงตงเตรียมจะชิ่งบ้าง แต่พี่ชายใหญ่ พี่ชายรอง และภรรยาของทั้งคู่ยืนอออยู่หน้าประตู ขวางทางหนีซะมิด น่าโมโหชะมัด! “กลับห้องกันไปได้แล้ว” แม่หลี่บอกให้พวกลูกๆ กลับไปพักผ่อน พี่ชายใหญ่กับคนอื่นๆ ยังไม่ไปทันที แต่หันไปพูดกับพ่อหลี่ที่ยังหน้าบึ้งตึง “พ่อครับ ใจเย็นๆ นะครับ” “พ่อครับ รีบกลับไปพักผ่อนเถอะครับ” พอพ่อแม่กลับเข้าห้อง พ่อหลี่ก็ถอนหายใจเฮือก ทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งข้างหลัง “ตอนนี้ปากเพิ่งงอกกันหรือไง? เมื่อกี้ทำไมไม่ช่วยพูดสักคำ? รอดูเรื่องตลกกันอยู่ล่ะสิ?” พ่อหลี่ด่ากราดพวกพี่ชายใหญ่เสร็จ ก็หันมาเล็งเป้าที่หลี่เซี่ยงตงซึ่งกำลังทำตัวลีบอยากจะหายตัวไปให้รู้แล้วรู้รอด “ไอ้...” พอนึกถึงไม้เท้าอันนั้น พ่อหลี่ก็กลืนคำด่าลงคอ “ยืนบื้อกันทำไม? ไสหัวกลับห้องไปให้หมด!” หลี่เซี่ยงตงรีบดันหลังพี่ชายใหญ่ที่ทำท่าจะพูดต่อให้รีบออกไป พอพวกเขากลับไป แม่หลี่ก็ยิ้มร่าเดินไปปิดประตู “ย่าครับ อย่าเพิ่งปิด”

หลี่เสี่ยวเทามุดตัวแทรกผ่านช่องประตูเข้ามา วิ่งตรงดิ่งไปหาพ่อหลี่ที่ยังนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนม้านั่ง “ปู่ครับ อย่าโกรธเลยนะครับ” พ่อหลี่มองหลี่เสี่ยวเทาที่มายืนอยู่ตรงหน้า อุตส่าห์เข้ามาปลอบใจปู่ น้ำตาแทบจะไหลพราก! ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจความรู้สึกพ่อตัวเองแล้ว มีแต่หลานนี่แหละที่รู้ใจ! “ปู่ไม่โกรธหรอก หลานรีบกลับไปนอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนนี่” หลี่เสี่ยวเทาส่ายหน้า “ปู่ครับ พรุ่งนี้วันเสาร์ เรียนแค่ครึ่งวันครับ” พ่อหลี่ยิ้มอ่อนโยน พูดเสียงนุ่มนวล “ปู่แก่เลอะเลือน ลืมไปเลยว่าพรุ่งนี้วันเสาร์ แต่เรียนครึ่งวันก็ต้องตื่นเช้าอยู่ดี หลานกำลังโต ต้องนอนให้พอนะ” “ครับปู่ ผมรู้แล้ว”

พ่อหลี่กำลังจะยื่นมือไปลูบหัวหลานชายจอมทึ่มด้วยความเอ็นดู แต่หลี่เสี่ยวเทากลับไพล่มือไว้ข้างหลัง ส่ายหัวดิก พูดต่อว่า “ปู่ครับ เมื่อกี้ปู่พูดถูกแล้ว ปู่แก่เลอะเลือนจริงๆ โดนตีแท้ๆ แต่ไม่รู้จักวิ่งหนีไปที่ลานบ้าน” หลี่เสี่ยวเทาไม่ทันสังเกตว่าหน้าปู่เริ่มเปลี่ยนสี ปากเล็กๆ ยังคงเจื้อยแจ้วไม่หยุด “ขนาดผมยังรู้เลยว่าถ้าโดนตีต้องวิ่งหนีไปที่ลานบ้าน ลานบ้านกว้าง แม่ไล่ตามผมไม่ทันหรอก ครั้งหน้าถ้าปู่ทวดตีปู่ ปู่ก็วิ่งหนีไปที่ลานบ้านสิครับ แบบนั้นต่อให้ปู่ทวดถือไม้เท้าของย่าทวดไล่ตี ก็ตีปู่ไม่โดนหรอก” ความซาบซึ้งใจที่เพิ่งก่อตัวเมื่อครู่ มลายหายไปในพริบตา “หลี่เสี่ยวเทา ก้นคันยิบๆ แล้วใช่ไหม?” “ปู่รู้ได้ไงครับ?” หลี่เสี่ยวเทาเอามือเกาก้นแกรกๆ “ปู่ครับ พรุ่งนี้เราไปแช่น้ำร้อนที่โรงอาบน้ำกันไหม?” พ่อหลี่หน้าดำคร่ำเครียด หรี่ตามอง พ่นคำเดียวสั้นๆ “ไสหัวไป~”

หลี่เสี่ยวเทาตาโตด้วยความตกใจที่โดนด่า “ผมอุตส่าห์มาปลอบใจ ปู่ด่าผมทำไมครับ?” แม่หลี่ที่หัวเราะจนตัวงอ ตบหลังหลี่เสี่ยวเทาเบาๆ “รีบกลับไปนอนไป๊” หลี่เสี่ยวเทาเดินปึงปังไปที่ประตู หันกลับมาบอกพ่อหลี่ “ปู่ครับ ครั้งนี้ผมจะให้อภัยปู่ แต่ถ้าครั้งหน้าปู่ด่าผมอีก ต่อไปปู่ทวดตีปู่ ผมจะไม่มาปลอบปู่แล้วนะ” “ไปให้พ้น!” ... หลี่เซี่ยงตงกลับมาถึงห้องปีกตะวันตก อุ้มลูกสาวขึ้นมาเล่นจนหัวเราะเอิ๊กอ๊ากสักพัก แล้วค่อยค้นบุหรี่จงฮวา ออกมาจากลิ้นชักซองหนึ่ง บุหรี่ดีขนาดนี้ น่าจะพอเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำของพ่อหลี่ได้