บทที่ 217 สยบด้วยสายเลือด

เมื่อเผชิญกับการ "สยบด้วยสายเลือด" พ่อหลี่ก็จำใจฝืนยิ้ม “พ่อครับ พูดซะห่างเหินเชียว ผมก็แค่กลัวว่าเจ้าสามมันจะมือหนักเท้าหนักดูแลพ่อไม่ดี พ่ออายุมากแล้ว เกิดลื่นล้มหัวร้างข้างแตกในโรงอาบน้ำจะทำยังไงล่ะครับ?” ปู่หลี่แค่นเสียง หึ “ผายลมมารดามันเถอะ! ปากดีนักนะ แล้วทำไมเอ็งถึงไม่รู้จักพาข้าไปแช่น้ำบ้างล่ะ?” ปกติเวลาตระกูลหลี่ไปโรงอาบน้ำ พวกผู้หญิงอย่างย่าหลี่ก็จะไปด้วยกัน ส่วนพวกผู้ชาย หลี่เซี่ยงตงกับพี่ชายอีกสองคนจะรับหน้าที่พาปู่หลี่ไป ส่วนพ่อหลี่จะพวกลูกหลานตัวเล็กๆ ไปด้วย พอโดนพ่อตัวเองย้อนถาม พ่อหลี่ก็แก้ตัวน้ำขุ่นๆ “ก็เมื่อครึ่งเดือนก่อน เจ้าเว่ยหมิน (พี่รอง) ก็เพิ่งพาพ่อไปมาไม่ใช่เหรอครับ”

พอพูดถึงเรื่องนี้ ปู่หลี่ก็ของขึ้น ด่าเปิงทันที! “ลูกเอ็งนิสัยเป็นยังไงเอ็งไม่รู้หรือไง? มันพาข้าไปแช่น้ำภาษาอะไร? ถ้าข้าไม่ตะโกนเรียกให้มันมาขัดหลัง มันก็คงมุดหัวเติมถ่านอยู่ในห้องต้มน้ำนู่นแหละ!” “ที่ข้ายังยืนด่าเอ็งปาวๆ อยู่นี่ได้ เอ็งคิดว่าข้าดวงแข็งหรือไง? ทั้งหมดนี่เพราะบรรพบุรุษตระกูลหลี่คุ้มครองต่างหากโว้ย!” ปู่หลี่ยิ่งพูดยิ่งโมโห ก่อนที่หลานคนเล็กจะกลับเข้าเมือง ทุกครั้งที่ไปโรงอาบน้ำ หลานคนโตหลี่เว่ยกั๋วกับหลานคนรองหลี่เว่ยหมินจะผลัดกันพาแกไป แต่ไอ้หลานคนโตตอนขัดตัวให้นี่มือหนักอย่างกับควาย ทุกครั้งที่ไปกับมัน พอกลับมาแกต้องนอนซมบนเตียงเตาครึ่งค่อนวันกว่าจะหายระบม กระดูกแก่ๆ ของแก ไปอาบน้ำกับหลานคนโตแต่ละที เหมือนไปผ่านด่านเคราะห์กรรมยังไงยังงั้น! ส่วนหลานคนรองหลี่เว่ยหมินยิ่งหนัก ข้ออ้างเรื่องงานบังหน้า ทิ้งแกไว้ในโรงอาบน้ำคนเดียวประจำ ใจคอไอ้หลานคนรองมันกว้างเป็นแม่น้ำ มันไม่กลัวพื้นโรงอาบน้ำลื่นๆ จะทำปู่มันหัวฟาดพื้นตายคาที่บ้างหรือไง!

ปู่หลี่มองหลี่เซี่ยงตงที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วคิดในใจ ยังไงหลานคนเล็กก็ดีที่สุด! เวลาเดินก็คอยประคอง พอเข้าโรงอาบน้ำตอนถอดเสื้อผ้า หลานคนเล็กก็ยืนเฝ้าไม่ห่าง เรื่องขัดตัวยิ่งไม่ต้องพูดถึง สบายตัวสุดๆ น้ำหนักมือพอดีเป๊ะ ขัดเสร็จยังนวดให้อีกต่างหาก “ตงจื่อ ไม่ต้องไปสนใจพ่อเอ็ง ตอนนี้เอ็งกลับมาแล้ว วันหลังจะไปโรงอาบน้ำก็มาเรียกปู่ไปด้วย ส่วนบุญวาสนาของพี่ชายเอ็งสองคน เก็บไว้รอตอนพ่อเอ็งแก่ ให้มันค่อยๆ เสพสุขด้วยตัวเองเถอะ” “แหะๆ” พ่อหลี่ยิ้มเจื่อน โดนพ่อตัวเองด่าจนเถียงไม่ออก ได้แต่อัดบุหรี่เข้าปอดเฮือกๆ

หลี่เซี่ยงตงเห็นพ่อเสียท่า ก็ยิ้มไกล่เกลี่ย “พ่อครับ รีบเข้าบ้านกันเถอะ ปู่อายุเยอะแล้ว เพิ่งอาบน้ำมาเดี๋ยวจะไม่สบายเอา” คำพูดของหลานคนเล็กทำเอาปู่หลี่ชื่นใจ แกไพล่มือเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ก้าวข้ามธรณีประตูแล้วหันมาบอก “ตงจื่อ วันนี้เอ็งเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว รีบกลับห้องไปพักผ่อนเถอะ พ่อเอ็งอยากยืนตากลมหน้าประตูก็ปล่อยมันไป” “ครับปู่ เพิ่งแช่น้ำมา เดินช้าๆ หน่อยนะครับ!” หลี่เซี่ยงตงรีบก้าวเท้าตามไปประคองปู่หลี่

พ่อหลี่อารมณ์บูดบึ้งสุดขีด ลงกลอนประตูใหญ่เสร็จเดินเข้าลานบ้าน ก็เห็นลูกชายคนเล็กกำลังประจบประแจงประคองปู่เข้าบ้าน ปากก็บ่นพึมพำ “ไอ้ลูกประจบสอพลอ!” ไปตลอดทาง เขาเดินตรงไปที่เรือนหลัก จังหวะเดียวกับที่หลี่เซี่ยงตงเดินออกมาจากห้องปู่หลี่พอดี สองพ่อลูกเจอกันที่หน้าประตูเรือนหลัก คนหนึ่งอยู่นอก อีกคนอยู่ข้างใน พ่อหลี่ทำหน้าบึ้ง ก้าวเท้ามายืนขวางทางออกไว้ดื้อๆ หลี่เซี่ยงตงเห็นหน้าพ่อก็รู้ว่าองค์ลง เขาเพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ไม่อยากโดนประทับรอยเท้า เลยรู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหาง ถอยหลังไปสองก้าวให้พ่อเข้าบ้านก่อน ปู่หลี่ใช้สายเลือดสยบพ่อหลี่ พ่อหลี่ก็ใช้ความได้เปรียบทางสายเลือดมากดดันเขาอีกที จนชนะการดวลหน้าประตูครั้งนี้ไป!