บทที่ 216 สั่งสอนหลาน

โจวอวี้ฉินวางลูกสาวที่กินอิ่มแล้วลงบนเตียงเตา เธอเองก็กินเสร็จแล้ว พอดีกับที่หลี่เสี่ยวหลานกินอิ่มพอดี หลี่เซี่ยงตงเคี้ยวหมั่นโถวตุ้ยๆ บอกหลานสาว “อิ่มแล้วก็กลับไปทำการบ้านนะลูก” “ลาอาสามกับอาสะใภ้สามก่อนนะคะ” หลี่เสี่ยวหลานวิ่งไปจี้เอวหลี่เสี่ยวจู้เล่นเบาๆ แล้วกล่าวลาอาทั้งสอง ก่อนจะถือชามตะเกียบเดินออกจากห้องไป หลี่เซี่ยงตงชำเลืองมองหลี่เสี่ยวไห่ที่กำลังเอาท่อนกระดูกมาควงเล่นในห้อง “เลิกเล่นได้แล้ว เอาไปให้เสี่ยวเฮยกับเสี่ยวหวงกินเถอะ ลูกอิ่มแล้ว แต่หมามันยังไม่ได้กิน” “คร้าบพ่อ” พอได้ยินว่าหมายังไม่ได้กินข้าว หลี่เสี่ยวไห่ก็รีบวิ่งจู๊ดออกไปทันที เขารักหมาสองตัวนี้จะตาย บางทีก็แอบขโมยหมั่นโถวในครัวเล็กไปให้หมากิน หลี่เซี่ยงตงเห็นหลายครั้งแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้ที่บ้านพอมีกินมีใช้ เขาคงเตะก้นลูกชายไปแล้ว!

โจวอวี้ฉินมองหลี่เซี่ยงตงที่ยังกินข้าวไม่เสร็จ ถามว่า “ทำไมคุณเรียกแต่เสี่ยวหลานมากิน ทำไมไม่เรียกเสี่ยวเหมยมาด้วย?” หลี่เซี่ยงตงกลืนหมั่นโถวลงคอ ตอบว่า “ผมกำลังจะคุยเรื่องนี้กับคุณพอดี ว่างๆ คุณลองเปรยๆ กับพี่สะใภ้ทั้งสองคนหน่อย โดยเฉพาะพี่สะใภ้ใหญ่” “เสี่ยวหลานกินข้าวช้า ส่วนเจ้าเสี่ยวเจียงกับเสี่ยวเทาอย่างกับผีอดอยากมาเกิด มีอะไรดีๆ สองคนนั้นแย่งกินหมด” “ตอนพูดคุณไม่ต้องอ้อมค้อมนะ พูดไปตรงๆ เลย เดี๋ยวจะกลายเป็นลูกชายอ้วนเป็นหมู ลูกสาวผอมแห้งเป็นไม้เสียบผี” ตระกูลหลี่ไม่ได้มีค่านิยมหัวโบราณที่เห็นลูกชายดีกว่าลูกสาว อีกทั้งแม่หลี่ก็เป็นคนใจร้อน สมัยก่อนตอนกินข้าวรวมกันหม้อใหญ่ ถ้าแม่หลี่เห็นพวกเสี่ยวเจียงแย่งของกินดีๆ แกไม่มีทางทำเป็นมองไม่เห็นแน่ แกจะวางชามตะเกียบแล้วตรงเข้าไปตบสั่งสอนบิดหูทันที!

ส่วนพี่ชายใหญ่กับพี่ชายรองและภรรยาก็ไม่ได้ลำเอียงรักลูกชายมากกว่าลูกสาว แต่เมื่อก่อนพี่ชายทั้งสองกลับจากทำงานก็ทำตัวเป็นเสี่ยไม่หยิบจับอะไร จนเคยตัว พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองก็มีแม่หลี่คอยจัดการดูแลบ้านให้ พวกเธอแค่ช่วยทำกับข้าวล้างจาน ไม่ต้องรับผิดชอบเรื่องอื่น พอแยกบ้านกินข้าวกันไม่นาน แม้พี่ชายทั้งสองจะดุด่าบ้างเวลาเห็นลูกแย่งของกิน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจจริงจังกับปัญหานี้ โจวอวี้ฉินที่นั่งกล่อมลูกอยู่บนเตียงเตา นึกไม่ถึงว่าสามีจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมา เธอยิ้มแซว “คุณนี่เป็นอา แต่ห่วงหลานยิ่งกว่าพ่อแม่เขาอีกนะเนี่ย” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า ชาติที่แล้วหลานๆ ดีกับเขา ชาตินี้เขาก็ต้องห่วงใยหลานๆ เป็นธรรมดา ไม่ใช่อะไรหรอก นึกถึงเค้กกับนมที่หลานๆ หิ้วมาเยี่ยมตอนแก่ เขาก็ต้องใส่ใจหน่อยไม่ใช่เหรอ?

กินข้าวเสร็จ หลี่เซี่ยงตงเก็บชามตะเกียบไปช่วยโจวอวี้ฉินล้าง โจวอวี้ฉินกลับเข้าห้องไปดูลูกสาว ส่วนเขานั่งยองๆ สูบบุหรี่หน้าห้อง พวกหลี่เสี่ยวเจียงที่กินอิ่มนานแล้ว กำลังกอดฟัดกับหมาสองตัว พอเห็นหลี่เซี่ยงตงก็วิ่งกรูกันเข้ามา หลี่เสี่ยวเทาเปิดปากถามทันที “อาสาม ผมขอกินน้ำแกงหน่อย?” “หมดแล้ว” หลี่เซี่ยงตงไม่ได้โกหก ขาหมูสิบกว่าชั่งตุ๋นเสร็จก็แบ่งแจกจ่ายไปหมด หม้อก็ล้างเกลี้ยงแล้ว จะเอาน้ำแกงที่ไหนมาให้กิน เขาชี้ไปที่หลี่เสี่ยวเจียงและหลี่เสี่ยวเทา “พวกเอ็งสองคนนั่งลง” พอนั่งลงแล้ว เขาก็หันไปบอกหลี่เสี่ยวปอกับหลี่เสี่ยวไห่ที่ตามมาด้วย “พวกเอ็งสองคนไปเล่นที่อื่นไป” หลี่เสี่ยวปอกับหลี่เสี่ยวไห่เดินจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์ หลี่เซี่ยงตงพ่นควันบุหรี่ ถามว่า “รู้ไหมทำไมอาถึงไล่น้องไป แต่ให้พวกเอ็งอยู่?” ทั้งสองส่ายหน้า “ไม่รู้ครับ”

หลี่เซี่ยงตงถอนหายใจ “พวกเอ็งเป็นพี่ วันหลังเวลากินข้าวให้เสียสละให้น้องสาวบ้าง น้องเขากินช้า เข้าใจไหม?” “เข้าใจแล้วครับอาสาม” หลี่เสี่ยวเจียงโตกว่า ย่อมรู้จักละอายแก่ใจ หน้าแดงขึ้นมาทันที ส่วนหลี่เสี่ยวเทายังยิ้มระรื่นไม่สำนึก หลี่เซี่ยงตงจ้องหน้าหลี่เสี่ยวเทา “ถ้ายิ้มอีกทีโดนตบแน่ เชื่อไหม?” รอจนหลี่เสี่ยวเทาหุบยิ้มสงบเสงี่ยม เขาถึงพูดต่อ “ครั้งนี้ถือว่าแล้วไป แต่ครั้งหน้าถ้าอาเห็นอีก ต่อไปมีของอร่อย อาจะไม่ให้พวกเอ็งกิน อาจะเรียกเสี่ยวหลานมากินในห้องอาคนเดียว ให้พวกเอ็งนั่งดูตาปริบๆ! เข้าใจไหม?” “เข้าใจแล้วครับอาสาม” “หลี่เสี่ยวเจียง เมื่อเที่ยงกลับมาโดนตีหรือเปล่า?” ได้ยินคำถาม หลี่เสี่ยวเจียงก้มหน้านิ่งไม่ตอบ แต่หลี่เสี่ยวเทากลับหัวเราะร่า “มันเหยียบแอ่งน้ำกระเด็นใส่ผม แม่ผมเลยจัดให้ชุดใหญ่ โดนตบไปหลายทีเลย”