บทที่ 215 ฟ้องแม่

“ไม่ต้องไปสนใจสองคนนั้น กินน้ำแกงของเอ็งต่อไป” หลี่เซี่ยงตงในฐานะอาสาม ย่อมต้องออกโรงปกป้องหลานชายตัวน้อยที่อุตส่าห์เอาชื่อเขาไปอ้างเบ่งสักหน่อย “อื้อๆ” หลี่เสี่ยวปอกอดชามด้วยสองมือ นั่งยองๆ เข้ามุมห้องครัว ก้มหน้าก้มตาซดน้ำแกงต่อ “พวกเอ็งสองคนมองอะไร? รีบวางชามบนเตาเดี๋ยวนี้” หลี่เสี่ยวเจียงและหลี่เสี่ยวเทาสูดกลิ่นหอมของเนื้อเข้าเต็มปอด กลืนน้ำลายเอือกใหญ่ แล้ววางชามลงบนเตาไฟอย่างว่าง่าย

“ห้ามแอบกินนะ” ตักเนื้อใส่ชามเสร็จ หลี่เซี่ยงตงก็เดินตามหลานทั้งสองออกมาจากครัวเล็ก “อาจะยืนเฝ้าอยู่ตรงนี้ ถ้าใครกล้าเอามือล้วงลงไปในชาม เดี๋ยวจะโดนตบกบาลแยก” “ทราบแล้วครับอาสาม” หลี่เสี่ยวเจียงรับคำ แล้วหันหลังเดินกลับห้องตัวเองไป ส่วนหลี่เสี่ยวเทาที่ไม่ได้พูดอะไร สายตาจับจ้องอยู่ที่ชิ้นเนื้อในชามตาไม่กะพริบ หลี่เซี่ยงตงยื่นมือไปตบหัวหลี่เสี่ยวเทาหนึ่งที “ยืนบื้ออยู่ทำไม? รีบเอาเนื้อไปส่งสิ” “อ้อ” หลี่เสี่ยวเทาก้มหน้า เดินต้วมเตี้ยมลงไปทางห้องของพี่ชายรอง หลี่เซี่ยงตงตะโกนไล่หลังด้วยความไม่วางใจ “ดูทางด้วย!”

แต่ละคนนี่ไม่ได้ดั่งใจสักคน ถ้าเขาไม่กลัวว่าถ้าไปส่งเนื้อเองแล้วพวกพี่ชายพี่สะใภ้จะเกรงใจผลักไสกันไปมา เขาคงไม่ใช้ให้หลี่เสี่ยวเจียงกับหลี่เสี่ยวเทาไปส่งหรอก พอมองจนแน่ใจว่าหลานทั้งสองเข้าห้องไปแล้ว เขาถึงหันหลังเดินกลับเข้าครัวเล็ก หลี่เสี่ยวปอเรอเอิ๊กอ๊าก พูดขึ้นว่า “อาสาม ผมกินหมดแล้ว” หลี่เซี่ยงตงเห็นท่าทางอวดฉลาดของหลานชายแล้วก็นึกขำ เขารับชามเปล่ามาจากมือหลี่เสี่ยวปอ แล้วถามว่า “ให้อาสามเติมให้อีกสักชามไหม?” หลี่เสี่ยวปอส่ายหน้าดิก “ไม่เอาแล้วครับอาสาม ผมกินไม่ไหวแล้ว มันจุกมาถึงคอหอยแล้วเนี่ย”

หลี่เซี่ยงตงตบพุงป่องๆ ของหลานเบาๆ “น่าเสียดายจัง เมื่อกี้เอ็งไม่เห็นเหรอ? อาสามให้พี่เสี่ยวเทาเอาเนื้อชามโตไปส่งที่ห้องเอ็ง สงสัยเอ็งจะไม่มีลาภปากซะแล้ว” พอได้ยินว่าที่ห้องตัวเองมีเนื้อกิน หลี่เสี่ยวปอที่กำลังเรออิ่ม หน้าตาก็ยู่ยี่ทันที “อาสาม ผมไม่เห็นนี่นา ตอนนี้ผมกินไม่ลงแล้วทำยังไงดี?” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “ไม่เป็นไร เอ็งกินไม่ไหวก็ยังมีพ่อแม่กับพี่เสี่ยวเหมยช่วยกิน พวกเขาต้องกินไหวแน่ๆ” พอได้ยินแบบนั้น หลี่เสี่ยวปอก็ปล่อยโฮทันที “อาสาม ผมอยากกินเนื้อ”

หลี่เซี่ยงตงมองหลานชายที่น้ำตาร่วงเผาะๆ “จะร้องก็กลับไปร้องที่บ้าน อย่ามาร้องตรงนี้ เอ็งพูดเองไม่ใช่เหรอว่าจะไม่กินเนื้อ จะกินแต่น้ำแกง” หลี่เสี่ยวปอสะอื้น “อาสาม... อาแกล้งผม” “เหลวไหล จะมาพาลหาเรื่องหรือไง? เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยวเลย รีบกลับห้องตัวเองไปซะ” พอเห็นฝ่ามือหลี่เซี่ยงตงง้างขึ้นมา หลี่เสี่ยวปอก็รู้งาน รีบแอ่นพุงกลมๆ วิ่งหนีออกไปทันที