บทที่ 214 ดื่มสักสองกรึ๊บเดี๋ยวก็หลับ

กลิ่นเนื้อหอมตลบอบอวลไปทั่วลานบ้าน หลี่เสี่ยวปอกับหลี่เสี่ยวไห่สองคนยืนเฝ้าหน้าประตูครัวเล็กอย่างไม่ลดละ ไม่กลัวร้อน หลี่เซี่ยงตงไล่ไปกี่รอบก็ไม่ไป ยืนกรานจะเฝ้าจนกว่าเนื้อในหม้อจะสุก หลี่เซี่ยงตงเองก็ง่วนอยู่ในครัวเล็ก เพราะมื้อเย็นจะกินแค่เนื้อไม่ได้ เขาต้องเตรียมกับข้าวอย่างอื่นด้วย พอทุกอย่างเรียบร้อย เขาถึงเดินออกมาจากครัว เขานั่งยองๆ ข้างเจ้าตัวเล็กทั้งสอง มองหลี่เสี่ยวปอแล้วยิ้มถาม “แน่ใจนะว่าจะกินแค่น้ำแกง?”

หลี่เสี่ยวปอที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาแคะขี้ดินในซอกเล็บพยักหน้าหงึกๆ “ใช่ครับอาสาม ผมจะไปตื๊อขอของกินจากอาไม่ได้ ผมไม่กินเนื้อ ผมกินแค่น้ำแกง แบบนี้แม่ก็ด่าผมไม่ได้แล้ว” หลี่เซี่ยงตงขยี้หัวหลานชาย “เอ็งนี่นะ ดูภายนอกซื่อบื้อ แต่แผนสูงไม่ใช่เล่น” หลี่เสี่ยวปอหัวเราะ ‘ฮี่ๆ’ หลี่เซี่ยงตงจับมือดำเมี่ยมของหลานมาดู “คืนนี้ให้แม่ตัดเล็บให้ซะนะ เข้าใจไหม?” “ทราบแล้วครับอาสาม”

หลี่เซี่ยงตงหันไปถามลูกชายที่นั่งยองๆ อยู่ข้างกัน “แล้วลูกล่ะจะกินน้ำแกงไหม?” หลี่เสี่ยวไห่ส่ายหน้า “ไม่ครับพ่อ ผมจะรอตักเนื้อกินตอนมื้อเย็น” “ได้ งั้นลูกก็รอไปนะ พ่อไปตักน้ำแกงให้พี่เสี่ยวปอก่อน” “อาสาม ตักให้ผมเยอะๆ นะครับ” “วางใจเถอะ” หลี่เซี่ยงตงลุกเดินเข้าครัว ตักน้ำแกงใส่ชามสองใบ แล้วกวักมือเรียกหลี่เสี่ยวปอเข้ามา “สองชามนี้ของเอ็งหมดเลย ตอนนี้มันยังร้อน กินไม่ได้ อาสามต้องออกไปทำธุระ ห้ามแอบกินก่อนนะ เข้าใจไหม?” “เข้าใจครับอาสาม ผมไม่แอบกินแน่นอน”

หลี่เซี่ยงตงยิ้ม ไล่หลี่เสี่ยวปอออกไปเล่น จากนั้นหยิบกล่องข้าวอลูมิเนียมออกมา ตักเนื้อพร้อมน้ำแกงใส่จนเต็มกล่อง เขากลับเข้าห้องหาถุงตาข่ายมาใส่กล่องข้าว แล้วเข็นจักรยานออกจากบ้าน ปั่นรวดเดียวถึงบ้านเซี่ยงหลินโดยไม่หยุดพัก “เจ้าหลิน ออกมานี่” “มาแล้วๆ” เซี่ยงหลินเดินออกมาจากห้อง เห็นหลี่เซี่ยงตงมือหนึ่งจูงจักรยาน มือหนึ่งหิ้วถุงตาข่าย เขาก็ทำจมูกฟุดฟิด “ข้างในคือเนื้อ?” “จมูกดีจริงนะ” หลี่เซี่ยงตงยิ้มพลางยื่นถุงตาข่ายให้ “นี่ขาหมูที่เอ็งเอาไปให้เมื่อเช้า ฉันให้เฉียนปินช่วยตุ๋นให้ รีบไปเทใส่จาน แล้วเอาคืนกล่องข้าวมา”

เซี่ยงหลินลองชั่งน้ำหนักกล่องข้าวในมือ แล้วทำหน้าตกใจ “นายตุ๋นหมดเลยเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงหัวเราะ “ถ้าไม่ตุ๋นหมด จะแบ่งมาให้เยอะขนาดนี้เหรอ?” “ที่ฉันให้ขาหมูไป กะให้เก็บไว้กินนานๆ นะเว้ย” “อย่าบ่นมาก รีบเอาไปเทใส่จาน ฉันไม่เข้าบ้านนะ ใกล้เวลาเลิกงานแล้ว ฉันต้องรีบไปหาปินจื่อ...” หลี่เซี่ยงตงพูดยังไม่ทันจบ พ่อตาเซี่ยงหลินที่นอนยาวเพิ่งตื่น เตรียมตัวจะกลับบ้าน เดินหาววอดออกมา พอได้กลิ่นเนื้อก็รีบเดินเข้ามาหา “หลานชาย ในกล่องข้าวนั่นเนื้อใช่ไหม?” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า “ครับลุง ลุงเพิ่งตื่นเหรอครับ? แล้วคืนนี้จะหลับลงเหรอครับเนี่ย?” พ่อตาเซี่ยงหลินขยี้ขี้ตา “ไม่เป็นไรหรอก ดื่มสักสองกรึ๊บเดี๋ยวก็หลับ” “ลุงพูดถูกครับ”