บทที่ 213 หลี่เสี่ยวปอผู้เชื่อฟังแม่

หลี่เซี่ยงตงเดินทอดน่องกลับบ้านอย่างสบายอารมณ์ แต่ในใจกลับกำลังครุ่นคิด ตามทิศทางของชาติที่แล้ว เพื่อนรักของเขาอย่างเฉียนปิน ต่อมาได้เปิดร้านอาหารระดับกลาง บวกกับได้พ่อและลูกศิษย์ของพ่อมาช่วย กิจการจึงรุ่งเรืองเฟื่องฟู กำไรเป็นกอบเป็นกำ ส่วนเซี่ยงหลินและจางเซิน คนหนึ่งสุดท้ายเปิดร้านตัดผมในตรอก อีกคนกว่าจะได้ขับรถแท็กซี่สมใจก็ปาเข้าไปยุค 90 แล้ว ชีวิตของสองคนนี้ค่อนข้างขัดสน ถึงแม้รายได้จะพอถูไถไปได้ แต่พอลูกเต้าโตขึ้น เรื่องบ้านช่องห้องหอก็กลายเป็นปัญหาใหญ่ที่สุด ตอนนี้อาเจ๋อตามเขาทำธุรกิจค้าขาย ส่วนเฉียนปินนั้นอนาคตสดใสอยู่แล้ว เขาไม่ต้องยื่นมือเข้าไปยุ่ง ในบรรดาเพื่อนสมัยเด็ก มีแค่จางเซินและเซี่ยงหลินที่เขาต้องช่วยวางแผนให้ ถึงเขาจะทำธุรกิจใหญ่โตไม่เป็น แต่ด้วยประสบการณ์และความรู้จากชาติที่แล้ว การพาคนใกล้ตัวให้พอมีพอกินไม่ใช่เรื่องยาก เพียงแต่ทุกอย่างต้องรอเวลา รอให้รัฐบาลอนุญาตให้ทำธุรกิจส่วนตัวได้อย่างอิสระ และรอให้เศรษฐกิจตลาดเริ่มคึกคักจริงๆ เสียก่อน ตอนนี้พวกผู้นำเบื้องบนยังเถียงกันเรื่องนโยบายเหมาจ่ายผลผลิตครัวเรือนอยู่เลย (เปาฉานเต้าฮู่) เรื่องเศรษฐกิจเอกชนยิ่งไม่ต้องพูดถึง ใครโผล่หัวออกมาก่อน ก็เป็นเป้านิ่งให้เขาสอย! ขืนทำตอนนี้ ก็เตรียมนอนคุก โดนแห่ประจาน และกินข้าวแดงครบวงจรได้เลย

“ตงจื่อ~!” ขณะที่หลี่เซี่ยงตงกำลังคำนวณว่าร่างกายบอบบางของเขาจะทนทานบทลงโทษได้ถึงขั้นตอนไหน เสียงเรียกของเซี่ยงหลินก็ดังมาจากด้านหลัง เขาหยุดเดิน หันไปมองเซี่ยงหลินที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมา “ก็บอกแล้วไงว่าเหล้าขวดนี้ฉันรับไว้ไม่ได้!” เซี่ยงหลินวิ่งมาหยุดข้างเขา หอบแฮกๆ “นายไม่รับใช่ไหม? งั้นฉันปล่อยมือนะ” หลี่เซี่ยงตงพูดไม่ออก “ขู่กันแบบนี้เลยเหรอ?” เซี่ยงหลินทำหน้ากวนประสาท “เออ ถูกต้อง ถ้านายไม่รับเหล้าขวดนี้ ฉันจะปามันทิ้งซะ ถือซะว่านายดื่มไปแล้ว” “ไอ้บ้า พูดจาอัปมงคลทำไมวะ!?”

หลี่เซี่ยงตงยื่นมือรับขวดไส้เหมาจากเซี่ยงหลิน “เหล้าขวดนี้มีค่าจริงๆ ฉันรับไว้ก็ได้ เรื่องระหว่างเราถือว่าจบกัน วันหลังอย่ามาพูดเรื่องบุญคุณความแค้นหรือตอบทงตอบแทนอะไรอีก” “ได้” เซี่ยงหลินยิ้ม โล่งอกไปที คนดีๆ ที่ไหน ถ้าติดหนี้บุญคุณใครท่วมหัว แล้วอีกฝ่ายไม่ยอมรับคำขอบคุณ คืนนั้นคงนอนไม่หลับแน่ นอกเสียจากจะเป็นคนอกตัญญูหรือไร้ศีลธรรม “ฉันกลับละ ตงจื่อ นายก็รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ” หลี่เซี่ยงตงมองแผ่นหลังเซี่ยงหลินที่เดินจากไป แล้วก้มมองขวดไส้เหมาในมือ ให้ตายสิ! เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ วันหลังช่วยเซี่ยงหลินเปิดร้านเสริมสวยครบวงจรดีไหม? อื้ม เข้าท่า ตั้งชื่อร้านว่า 'หงล่างม่าน' (โรแมนติกสีแดง) ไปเลย! ... ...

“พ่อ... พ่อ...” หลี่เสี่ยวจู้เห็นหลี่เซี่ยงตงเข้าบ้าน ก็ดีใจตบมือเรียกอยู่บนเตียงเตา “พ่อถืออะไรมา? ของกินเหรอ?” หลี่เสี่ยวไห่เห็นขวดเหล้าในมือพ่อ นึกว่าเป็นของอร่อย รองเท้าไม่ทันใส่ วิ่งเท้าเปล่าลงจากเตียงเตาเข้ามาหา “ไม่ใช่ของกิน นี่เหล้า อยากโดนแม่ตีอีกหรือไง? ไปใส่รองเท้าซะ” หลี่เซี่ยงตงวางเหล้าไว้บนโต๊ะ เดินไปบีบแก้มลูกสาว “แม่ไปไหน?” เขาหันไปถามหลี่เสี่ยวไห่ที่กำลังใส่รองเท้า

“แม่อยู่ในครัวเล็กครับ พ่อ ผมอยากกินขาหมูอันใหญ่” หลี่เสี่ยวไห่ใส่รองเท้าเสร็จ ก็กอดขาพ่ออ้อนทันที หลี่เซี่ยงตงขำ “บ้านเรามีขาหมูที่ไหน? มากัดขาพ่อแทนนี่มา” หลี่เสี่ยวไห่เงยหน้าเถียง “มีสิครับ ในครัวเล็ก พ่อ ผมอยากกิน!” “เฝ้าน้องอยู่ในห้องนะ” หลี่เซี่ยงตงแกะลูกชายออกจากขา รีบเดินไปที่ครัวเล็ก