บทที่ 212 พ่อตาผู้มาพักแรม

หนึ่งในสามต้นตำรับของเหมาไถ... ไส้เหมา! หลี่เซี่ยงตงรีบวางชามตะเกียบลง คว้าขวดเหล้าตรงหน้าขึ้นมาพินิจดู ไส้เหมาตราอินทรีบิน ปี 1930 สภาพการเก็บรักษาอาจไม่ค่อยดีนัก ฉลากขวดดูเก่าดำและเหลืองซีดไปบ้าง ถึงจะไม่ใช่ปี 1935 แต่เก็บมาห้าสิบปีแบบนี้ อย่าว่าแต่ยี่ห้อเลย แค่ความเก่าก็ถือเป็นเหล้าชั้นเลิศแล้ว!

ในหัวเขามีคนตัวเล็กๆ สองคนเริ่มตีกัน จะดื่มจริงๆ เหรอ? อย่าดื่มเลยมั้ง! แต่ลุงเซี่ยงอุตส่าห์เอาออกมาให้ ไม่ดื่มจะเสียมารยาทไหม? เอาออกมาก็ไม่ได้แปลว่าต้องดื่มนี่นา เจ้าหลินก็ซื้อเหล้ามาตั้งสองขวด! “ลุงเซี่ยงครับ เอาแบบนี้...” หลี่เซี่ยงตงยังพูดไม่ทันจบ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินหิ้วเหล้าครึ่งขวดเข้ามาในบ้าน “ดองครับ บ้านพังได้ยังไงกันครับเนี่ย?” หลี่เซี่ยงตงได้ยินเสียงก่อนเงยหน้ามอง พลางคิดในใจ บ้านพังได้ไง ลุงไม่รู้แก่ใจหรือไง?

แม้จะนินทาในใจ แต่มือไม้เขาก็ไวปานวอก ขวดไส้เหมาในมือถูกวางแอบไว้ข้างเท้าทันที สายตาขี้เมาจะให้เห็นของดีไม่ได้เด็ดขาด! ลุงเซี่ยงหันไปเห็นพ่อตาของลูกชายมาเยี่ยม ก็ลุกขึ้นต้อนรับ “เฮ้อ~ อย่าให้พูดเลย เมื่อคืนฝนตกหนัก น้ำซัดจนบ้านพังครืนลงมาน่ะสิ ดองกินข้าวมารึยัง?” “ยังเลยครับ เช้านี้แค่กินผักดองแกล้มเหล้าไปสองอึก แล้วก็นอนยาวเพิ่งตื่นนี่แหละ เจ้าหลิน ลูกสาวกับหลานๆ ของพ่อเป็นไงบ้าง?” “ปลอดภัยดีครับ กินข้าวกันอยู่ในห้อง”

เซี่ยงหลินพาพ่อตาเข้าไปดูในห้อง สักพักทั้งคู่ก็เดินออกมาพร้อมภรรยาเซี่ยงหลิน ที่เดินเลยออกไปนอกบ้าน พ่อตาเซี่ยงหลินดูหน้าลูกหลานเสร็จ ก็เดินตรงมานั่งที่เก้าอี้ของลูกเขย มองเซี่ยงหลินที่ยืนอยู่ข้างๆ “ไปบอกเมียแกหน่อย พ่อยังไม่ได้กินมื้อเช้า ขอหมั่นโถวแป้งผสม (เอ้อร์เหอเมี่ยน) เพิ่มสักลูก” “อ้อ ครับ” แม้เซี่ยงหลินจะรู้ว่าเพิงกันแผ่นดินไหวถล่ม ส่วนหนึ่งก็เพราะพ่อตาคนนี้มีเอี่ยว แต่เขาก็รู้ดีว่า ถ้าพ่อตาไม่ได้เป็นคนแบบนี้ เขาคงไม่มีวาสนาได้แต่งกับลูกสาวบ้านนี้หรอก อีกอย่าง เห็นแก่หน้าพระไม่ก็ต้องเห็นหน้าชี มีเมียกับลูกตั้งสามคนอยู่ตรงนี้ เขาจะทำหน้าบึ้งใส่พ่อตาได้ไง

พอเซี่ยงหลินออกไป พวกหลี่เซี่ยงตงก็ทยอยทักทายพ่อตาเซี่ยงหลินตามมารยาท “พ่อครับ หมั่นโถวสองลูกก่อนนะ ถ้าไม่อิ่มเดี๋ยวผมไปหยิบเพิ่มให้” เซี่ยงหลินเปิดม่านให้ภรรยาที่ยกกับข้าวตามเข้ามา “ได้ๆ ขอกินก่อนล่ะ” พ่อตาเซี่ยงหลินไม่เกรงใจ รับชามรับตะเกียบคว้าหมั่นโถวโซ้ยทันที ตอนนั้นเอง ลุงเซี่ยงเพิ่งสังเกตว่าไส้เหมาบนโต๊ะหายไป “อ้าว~ เหล้าล่ะ?” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “อยู่นี่ครับลุงเซี่ยง ขวดนั้นอย่าเพิ่งดื่มเลย เราดื่มเหล้าที่เจ้าหลินซื้อมาดีกว่า” “ตามใจเอ็ง” ลุงเซี่ยงพยักหน้า สั่งลูกชายรินเหล้าให้ทุกคน แกเอาเหล้าเก่าเก็บหลายสิบปีออกมา ก็เพื่อต้อนรับหลี่เซี่ยงตง พอเห็นหลี่เซี่ยงตงเก็บเหล้าไป แกก็เข้าใจว่าหลี่เซี่ยงตงอยากเอากลับไปดื่มเองที่บ้าน เลยไม่ขัดศรัทธา