บทที่ 211 ความรู้คือพลัง!

หลี่เซี่ยงตงเปรียบเสมือนหลวงจีนในวัดที่กำลังเคาะปลาไม้สวดมนต์ เกรียงในมือเคาะอิฐโป๊กๆ ไม่หยุด เวลาผ่านไป อุณหภูมิในลานบ้านเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ บวกกับฝนที่ตกหนักเมื่อคืน ทำให้ความรู้สึกร้อนอบอ้าวและชื้นแฉะทำเอาเขาไม่สบายตัวเอาเสียเลย “ซานมู่ มาเคาะต่อหน่อย ฉันจะไปกินน้ำ” พูดจบเขาก็โยนเกรียงทิ้ง ถอดถุงมือผ้าออก ปัดฝุ่นที่ก้น แล้ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปในเรือนปีกตะวันออกของบ้านเซี่ยงหลิน

“โอ้โห~ เจ้าหลิน ซื้อเนื้อได้มันสะใจดีจริง!” “เจ้าหลิน เนื้อก้อนนี้ถึงห้าชั่งไหมเนี่ย?” จังหวะที่หลี่เซี่ยงตงเข้าไปกินน้ำ เซี่ยงหลินกับเฉียนปินก็กลับมาพอดี เซี่ยงหลินหิ้วเนื้อหมูติดมันชิ้นโต ยิ้มแย้มตอบรับเพื่อนบ้านที่มาช่วยงาน “ลุงเจ้า ถ้าเนื้อไม่มันผมไม่ซื้อหรอกครับ น้าฮาน สายตาน้าเฉียบขาดมาก ห้าชั่งพอดีเป๊ะไม่ขาดไม่เกิน ลุงป้าน้าอาครับ นอกจากเนื้อแล้วผมยังซื้อเหล้ามาสองขวด เที่ยงนี้ดื่มแก้กระหายกันหน่อยนะครับ” เขาตอบพลางมุดเข้าครัวเล็กไป

ส่วนเฉียนปินทำท่าเหมือนป๋า แอ่นพุงเดินไปหาจางเซินที่กำลังเคาะอิฐอยู่ เขากอดอก ขมวดคิ้ว ท่าทางเหมือนคนกินดีอยู่ดีวางมาดผู้นำ ราวกับเจ้าหน้าที่คณะกรรมการชุมชนมาตรวจงาน จางเซินที่ก้มหน้าเคาะอิฐ เห็นเงาคนยืนบังแสงไม่ขยับ ก็เงยหน้าขึ้นบ่น “ปินจื่อ เอ็งมองอะไรวะ? รีบมาขนอิฐที่ข้าเคาะเสร็จแล้วไปสิ!” เฉียนปินดึงขากางเกงขึ้น นั่งยองๆ ลงอย่างทุลักทุเล แต่เขาไม่ได้ลงมือช่วยงาน กลับเอ่ยปากว่า “ซานมู่ ฉันมองซากเพิงกันแผ่นดินไหวของเจ้าหลินแล้วนึกถึงสำนวนจีนคำหนึ่ง แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก เอ็งช่วยข้าคิดหน่อย ต้วนปี้ฉาน... อะไรนะ?”

“ต้วนปี้ฉานต้าน (กำแพงพังทลาย)” จางเซินตอบ แล้วก้มหน้าเคาะอิฐต่อ “ต้วนปี้ฉานต้าน?” เฉียนปินพึมพำเสียงเบา แล้วถามต่อ “ต้าน ตัวไหน? ต้านที่แปลว่าไข่ไก่ (จีต้าน) เหรอ?” “ต้าน ที่แปลว่าวันปีใหม่ (หยวนต้าน) โว้ย! สมองเอ็งทำด้วยอะไรถึงคิดว่าเป็นไข่ไก่? สมแล้วที่เป็นพ่อครัว” จางเซินพูดพลางใช้เกรียงขีดเขียนลงบนพื้น เฉียนปินมองตัวหนังสือบนพื้น “ฉันว่าน่าจะเป็น ต้าน ที่แปลว่าไข่ไก่มากกว่านะ” จางเซินปรายตามอง เบ้ปาก “เอ็งรู้หรือข้ารู้? รีบขนอิฐไปได้แล้ว!”

เซี่ยงหลินเดินออกมาจากครัวเล็ก เห็นเพื่อนสองคนนั่งเถียงกันก็วิ่งมาถาม “คุยอะไรกันอยู่?” จางเซินเล่าเรื่องขำๆ ให้ฟัง เซี่ยงหลินเกาหัว แหล่มองไปเห็นหลี่เซี่ยงตงเดินออกมาจากเรือนปีกตะวันออกพอดี เลยตะโกนเรียก “ตงจื่อ มานี่หน่อย” “มีอะไร?” หลี่เซี่ยงตงเดินสวมถุงมือผ้าเข้ามา “พวกเอ็งสามคนไม่รีบทำงาน มาสุมหัวทำอะไรกัน?” “ตงจื่อ คำว่า ต้วนปี้ฉานต้าน คำว่า ต้าน คือต้านจากไข่ไก่ หรือต้านจากวันปีใหม่? สมัยเรียนเอ็งเรียนเก่งที่สุด เอ็งลองตัดสินซิว่าข้าพูดถูก หรือเจ้าปินจื่อพูดถูก”