บทที่ 266 แยกซ้ายขวาไม่ออก

นับตั้งแต่แยกบ้านแยกครัวกันทำกิน ห้องโถงเรือนหลักตระกูลหลี่ก็เงียบเหงามานาน วันนี้บรรยากาศเก่าๆ ของครอบครัวใหญ่หวนกลับมาอีกครั้ง ทุกคนนั่งล้อมวงกินซาลาเปา ซดซุปไข่ ใบหน้าของทุกคนเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขจากรสชาติอาหาร อืม... ยกเว้นหลี่เสี่ยวเทาคนหนึ่ง เขาเพิ่งโดนพ่อแม่ (พี่ใหญ่และพี่สะใภ้ใหญ่) สั่งสอนมาหมาดๆ หูสองข้างแดงก่ำ เห็นแล้วน่าสงสารจับใจ หลี่เซี่ยงตงวางชามและตะเกียบลง เดินไปนั่งยองๆ ข้างหลานชาย “เสี่ยวเทา~” หลี่เสี่ยวเทาหันมามอง ถามเสียงอู้อี้ “มีอะไรครับอาสาม?” หลี่เซี่ยงตงจ้องหูที่แดงจนม่วงของหลานชาย “หูเอ็งเป็นอะไรไป?”

“แม่บิด”

“ทั้งสองข้างเลยเหรอ?” หลี่เสี่ยวเทาเคี้ยวซาลาเปาตุ้ยๆ อธิบายว่า “หูซ้ายฝีมือแม่ หูขวาฝีมือพ่อ” หลี่เซี่ยงตงเดาะลิ้น จุ๊ๆ แล้วจู่ๆ ก็โพลงขึ้นมา “เสี่ยวเทา ยุงเกาะหูเอ็งแน่ะ” หลี่เสี่ยวเทาได้ยินดังนั้น ด้วยความเคยชินก็ยกมือตบหูตัวเอง เพียะ! “ซี๊ด~” เจ้าหลานจอมทึ่มตบโดนแผลเก่าเข้าเต็มเปา ร้องซี๊ดสูดปากด้วยความเจ็บปวด หลี่เซี่ยงตงกลั้นไม่อยู่หลุดขำ พรืด ออกมา หลี่เสี่ยวเทากุมหูหน้าเบ้ โวยวาย “อาสาม อาแกล้งผมอีกแล้ว! บนหูผมไม่เห็นมียุงสักตัว!” หลี่เซี่ยงตงสูดหายใจลึก พยายามกลั้นขำ “จะมาโทษอาได้ไง? อายังไม่ได้บอกเลยว่ายุงเกาะหูข้างไหน” หลี่เสี่ยวเทาถามอย่างโมโห “งั้นอาสามบอกมาซิ เมื่อกี้หูข้างไหนมียุง?”

“แล้วเมื่อกี้เอ็งตบหูข้างไหน?”

“หูซ้าย” หลี่เซี่ยงตงหัวเราะร่า “ก็แค่นั้นแหละ ยุงมันเกาะหูขวา เอ็งดันตบผิดข้างเอง จะมาโทษอาได้ไง” หลี่เสี่ยวเทาโกรธจนตาโต จ้องหน้าหลี่เซี่ยงตงเขม็ง “อาสาม อาแกล้งผมชัดๆ เมื่อกี้ผมหลอกอา ผมตบหูขวาต่างหาก”