บทที่ 267 โรคย้ำคิดย้ำทำ

หลี่เสี่ยวเจียงได้ยินน้องชายจอมทึ่มคิดจะขโมยบุหรี่ของหลี่เซี่ยงตง ก็ตกใจจนตัวสั่นงันงก! เหตุการณ์ที่หลี่เสี่ยวเทาแอบดื่มเหล้าคราวก่อน เล่นงานเขาซะน่วมจนเข็ดขยาด เขาไม่อยากโดนหางเลขไปด้วยอีกแล้ว! เขาจ้องหลี่เสี่ยวเทาเขม็ง ถามเสียงเขียว “เอ็งจะขโมยบุหรี่อาสามไปทำไม? อยากหัดสูบบุหรี่หรือไง? ถ้าแม่รู้ว่าเอ็งริจะสูบบุหรี่ แม่ตบกบาลแยกแน่ เชื่อไหม?!”

“พี่ใหญ่ เบาๆ หน่อยสิ” หลี่เสี่ยวเทามองซ้ายมองขวาไปทางหน้าต่าง แล้วกลอกตาเจ้าเล่ห์ “พี่ใหญ่ ใครจะไปหัดสูบบุหรี่กัน สำลักจะตายชัก”

“ถ้าไม่อยากสูบ แล้วจะขโมยไปทำไม? แก้แค้นอาสามเหรอ? อาสามแค่แกล้งเอ็งเล่นขำๆ เองนะ” หลี่เสี่ยวเจียงนึกว่าน้องชายยังผูกใจเจ็บเรื่องที่โดนแกล้งเมื่อตอนกินข้าวเที่ยง หลี่เสี่ยวเทารีบแก้ตัว “เปล่าๆ ข้าบอกแล้วไงว่าอาสามให้กินซาลาเปาไส้เนื้อ ข้าก็หายโกรธแล้ว ที่จะเอาบุหรี่ไปเนี่ย กะจะเอาไปแลกไอศกรีมกินต่างหาก” หลี่เสี่ยวเจียงงง “แลกไอศกรีม? แลกยังไง?” หลี่เสี่ยวเทาเห็นพี่ชายทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกครั้งแรก ก็ยืดอกอย่างภูมิใจ “ตอนบ่ายไปโรงเรียน ข้าจะเอาบุหรี่ไปแลกเงินกับพวกรุ่นพี่ที่สูบบุหรี่ แล้วค่อยเอาเงินไปซื้อไอศกรีมกินที่สหกรณ์ไงเล่า”

“เชี่ย!” หลี่เสี่ยวเจียงฟังแผนการของน้องชายจอมทึ่มแล้วถึงกับอึ้ง ที่เขาคิดไม่ได้ ไม่ใช่เพราะเขาโง่ แต่เขาไม่เคยคิดไปในทางนี้มาก่อนต่างหาก “พี่ใหญ่~” หลี่เสี่ยวเทาถือบุหรี่เดินยิ้มร่าเข้ามาใกล้ “พี่ต้องเก็บความลับให้ข้านะ ถ้าได้ไอศกรีมมา ข้าจะให้พี่กัดคำนึง... ไม่สิ สองคำเลยเอ้า!”

หลี่เสี่ยวปอผู้เชี่ยวชาญด้านการลู่ตามลม ฟังพี่ชายสองคนคุยกันรู้เรื่องหมด แต่ตราบใดที่สถานการณ์ยังไม่ชัดเจนว่าฝ่ายไหนจะชนะ เขาจะปิดปากเงียบสนิท ส่วนหลี่เสี่ยวไห่ที่เพิ่งสามขวบกว่าๆ ไม่เข้าใจหรอกว่าพี่เสี่ยวเทาจะทำอะไร เมื่อกี้ทั้งสองคนเลยเงียบกริบ แต่พอได้ยินคำว่า ‘ไอศกรีม’ เท่านั้นแหละ ความอดทนก็สิ้นสุดลง “พี่เสี่ยวเทา ผมอยากกินไอศกรีมด้วย” หลี่เสี่ยวปอเห็นน้องเล็กเข้าไปกอดขาพี่รอง เขาเลยเข้าไปดึงเสื้อพี่ใหญ่บ้าง “พี่ใหญ่ พี่เสี่ยวเทาพูดถูกนะ ในลิ้นชักอาสามมีบุหรี่ตั้งเยอะแยะ เราแอบหยิบไปแค่มวนเดียว อาสามไม่รู้หรอก พี่ใหญ่... ผมอยากกินไอศกรีม” เดิมทีพอได้ยินว่าบุหรี่แลกเงินได้ หลี่เสี่ยวเจียงก็เริ่มลังเลอยู่แล้ว ไอศกรีมจะได้กินไหมไม่สำคัญ ที่สำคัญคือเงิน! เขาเพิ่งจะสูญเสียเงินเก็บสองเฟินที่อุตส่าห์เก็บหอมรอมริบมาครึ่งค่อนปีไปหมาดๆ! “พี่ใหญ่ สามต่อหนึ่งนะ ถ้าพี่ปอดแหก ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องไป เดี๋ยวข้าแลกไอศกรีมมาได้ พวกเราสามคนจะกินกันเอง” หลี่เสี่ยวเทารู้สึกว่าตัวเองเหนือชั้นมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสามารถกดพี่ใหญ่ให้อยู่หมัดได้โดยไม่ต้องใช้กำลัง หลี่เสี่ยวเจียงรู้สึกว่าศักดิ์ศรีพี่ใหญ่กำลังสั่นคลอน กัดฟันตอบ “ใครว่าข้าปอดแหก? แต่ต้องตกลงกันก่อนนะ เอาไปได้แค่มวนเดียว และเรื่องเอาบุหรี่ไปแลกเงินต้องให้ข้าจัดการ”