บทที่ 294 ลูกเมียยังรอผมกลับบ้านนะ!

ยุคสมัยนี้การจะประจบสอพลอใครสักคน เขาไม่ทำกันโต้งๆ แบบนี้หรอก ส่วนใหญ่จะพูดจาอ้อมค้อมถ่อมตนกันทั้งนั้น เจอคำประจบที่ทั้งตรงไปตรงมาและเลี่ยนจนขนลุกของโหวซานเข้าไป ลุงจางถึงกับหน้าแดงเถือกไปไม่เป็น! พอมองไปรอบๆ เห็นผู้โดยสารที่เบียดเสียดกันอยู่ตรงทางขึ้นพยายามกลั้นขำจนหน้าดำหน้าแดง ลุงจางก็รีบมุดหนีเข้าตู้รถไฟที่ใกล้ที่สุดไปทันที อาเจ๋อที่เพิ่งจะสั่นไปทั้งตัวเพราะความขนลุก มองตามแผ่นหลังของลุงจางที่หนีเตลิดไปอย่างทุลักทุเล แล้วหันขวับมามองโหวซาน “ประโยคพวกนี้เอ็งไปจำมาจากไหน? ตอนพูดออกมาเองเอ็งไม่รู้สึกอยากจะอ้วกบ้างเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงที่ยืนอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็รู้สึกระคายคอขึ้นมา เขาไอแค่กๆ สองสามทีแล้วทำท่าจะเดินหนี อาเจ๋อสงสัย “ตงจื่อเป็นไรวะ? มัน...” พูดไม่ทันจบ อาเจ๋อก็ถึงบางอ้อ “เชี่ย!”

“โหวซาน! อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้เอ็งจำขี้ปากตงจื่อมาพูด?” โหวซานหัวเราะแหะๆ ย้อนถาม “เอ็งว่าไงล่ะ?”

“ว่าพ่อง!” หลี่เซี่ยงตงที่เพิ่งเดินหนีไปได้สองก้าว รีบเดินย้อนกลับมาคว้าคอเสื้อโหวซานหมับ “ทำไมเอ็งถึงได้เป็นคนพูดมากแบบนี้ฮะ?” โหวซานที่ตัวผอมแห้งเหมือนลูกเจี๊ยบ ถูกหลี่เซี่ยงตงลากถูลู่ถูกังเข้าไปในตู้รถไฟ เห็นผู้โดยสารที่นั่งอยู่แถวประตูหันมามองเป็นตาเดียว โหวซานก็รีบร้องบอก “พี่ตง! รักษาภาพพจน์หน่อย! ภาพพจน์! ปล่อยผมก่อน!” หลี่เซี่ยงตงปล่อยมือ “ไป ไปทำงานกับข้า” โหวซานจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ส่ายหน้าดิก “พักก่อนเถอะพี่ตง เราไม่ใช่เครื่องจักรนะ ก่อนรถไฟเข้าสถานีเราเพิ่งเติมน้ำเต็มถัง ยื้อไปได้อีกพักใหญ่แหละน่า” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า “ก็มีเหตุผล งั้นกลับไปที่ตู้พักพนักงาน ข้าจะสอนเอ็งดูเหรียญเงินต่อ” โหวซานยกกำปั้นทุบหัวตัวเองเบาๆ “พี่ตง ผมปวดหัว ของเก่าที่พี่ยัดใส่หัวผมมายังย่อยไม่หมดเลย”

“ไม่เป็นไร ข้ามีวิธีสอนแบบ ‘ยัดเป็ด’ (บังคับป้อน) เอ็งจะเข้าใจหรือไม่เข้าใจไม่สำคัญ ข้ายัดใส่สมองเอ็งไปก่อนเดี๋ยวก็ซึมเอง” หลี่เซี่ยงตงผลักหลังโหวซานให้เดินนำหน้า กันมันใส่เกียร์หมาหนีไป ทั้งสองเดินมาถึงท้ายตู้รถไฟ จู่ๆ ก็มีเสียงเรียก “สหายคะ” พร้อมกับเสียงเด็กน้อยดังขึ้นมาจากทางซ้ายมือ โหวซานที่เดินนำอยู่หันไปมองแวบหนึ่ง แล้วรีบจ้ำอ้าวหนีออกจากตู้ไป (ชิ่งหนีภาระ) ส่วนหลี่เซี่ยงตงที่เดินตามหลังหยุดฝีเท้า หันไปมองตามเสียง “อ้าว พวกคุณเองเหรอครับ บังเอิญจังเลย”

“บังเอิญจริงๆ ค่ะ” หญิงสาวชี้ไปที่ชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม “นี่พ่อของแกค่ะ”