บทที่ 293 จะอ้วกไหมเนี่ย

บนชานชาลา หลี่เซี่ยงตงกับโหวซานที่ซื้อไก่เต๋อโจวเสร็จแล้ว เบียดตัวออกมาจากฝูงชน แต่ยังไม่รีบขึ้นรถ พวกเขาไม่ใช่ผู้โดยสาร ไม่ต้องกลัวโดนแย่งที่นั่งหรือไม่มีที่เก็บสัมภาระ ทั้งสองยืนสูบบุหรี่ ยืดแข้งยืดขา มองดูความคึกคักวุ่นวายของผู้โดยสารที่เบียดเสียดกันขึ้นรถ “พี่ตง”

“มีไร?”

“ตรงทางขึ้นตู้หกของอาเจ๋อมันแปลกๆ นะ ผู้โดยสารไม่ยอมขึ้นรถ ไม่ยอมต่อแถว มุงดูอะไรกันก็ไม่รู้... เฮ้ย! เชี่ย! เกิดเรื่องแล้วมั้ง?” โหวซานยังพูดไม่ทันจบ หลี่เซี่ยงตงที่สังเกตเห็นความผิดปกติเหมือนกันก็ดีดก้นบุหรี่ทิ้ง แล้วออกตัววิ่งแน่บไปทางนั้นทันที “สหาย พูดจาดีๆ ก็ได้นี่ครับ มีทางขึ้นดีๆ ไม่เดิน ทำไมต้องปีนหน้าต่างด้วย? เจ้าหน้าที่เขาก็ทำตามหน้าที่ คุณอย่าอารมณ์ร้อนนักสิ”

“ที่เจ้าหน้าที่เขาให้เข้าแถว ก็เพื่อความปลอดภัยของพวกเราทุกคน ถ้าต่างคนต่างแย่งกัน เบียดเสียดกันจนของหายหรือหกล้มเจ็บตัวขึ้นมาจะทำยังไง? จริงไหมครับ?” คนที่กำลังช่วยพูดให้อาเจ๋อคือหลิวจื้อเฟิง (พ่อเด็กที่ถูกช่วย) ในฐานะที่อาเจ๋อเคยจับโจรลักพาตัวลูกชายเขา เขาจึงอดไม่ได้ที่จะออกมาพูดช่วย แต่คำพูดด้วยเหตุผลของเขาไม่ได้ผลเท่าไหร่ นอกจากพวกไทยมุงสองสามคนที่พยักหน้าเห็นด้วยแล้ว ชายร่างยักษ์ที่โดนอาเจ๋อกระชากลงจากหน้าต่างถึงสองรอบ ไม่ได้ฟังคำพูดเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย “ไปต่อแถว!” อาเจ๋อไล่ชายร่างยักษ์ให้ไปต่อแถวอีกครั้ง หลิวจื้อเฟิงก็ช่วยเกลี้ยกล่อม “สหายครับ รีบไปต่อแถวเถอะ เดี๋ยวรถไฟจะออกแล้วนะ” ชายร่างยักษ์ที่อารมณ์เดือดดาลอยู่แล้ว พอมีคนมาพูดมากใส่หูอีก ก็ฟิวส์ขาด หันมาด่ากราดทันที “เอ็งเป็นใครวะ? ไม่ใช่เรื่องของเอ็งก็รีบๆ ไสหัวไปให้พ้นตีน!” หลี่เซี่ยงตงที่แหวกฝูงชนเข้ามา ได้ยินหลิวจื้อเฟิงกับชายคนนั้นเถียงกันก็ประมวลสถานการณ์ได้ทันที เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกเท้าถีบเปรี้ยงเข้ากลางลำตัวชายร่างยักษ์! เรื่องแบบนี้ต้องใช้มีดคมตัดเชือกยุ่ง (จัดการให้เด็ดขาดรวดเร็ว) เพราะตอนนี้ไม่ใช่แค่คนบนชานชาลาที่มุงดู แม้แต่คนบนรถไฟก็โผล่หัวออกมาดูทางหน้าต่างกันสลอน ลูกถีบของหลี่เซี่ยงตงทำเอาชายร่างยักษ์ที่กำลังหาเรื่องอาเจ๋อไม่ทันตั้งตัว เซถลาเสียหลัก หลี่เซี่ยงตงไม่เปิดโอกาสให้หายใจ พอเห็นอีกฝ่ายยังตั้งหลักไม่ได้ ก็ตามเข้าไปซ้ำดอกที่สองทันที! พลั่ก! ชายร่างยักษ์ที่เมื่อกี้ยังกร่างคับชานชาลา พอเจอของจริง (ตอ) เข้าไปสองดอกก็นอนหมอบกระแตอยู่บนพื้น เลิกซ่าทันที หลี่เซี่ยงตงปัดฝุ่นกางเกง หันไปตะโกนใส่พวกไทยมุง “มองอะไรกัน? ไม่ขึ้นรถแล้วใช่ไหม!? รีบไปต่อแถวเดี๋ยวนี้!” ตะโกนไล่คนข้างล่างเสร็จ ก็เงยหน้าไปด่าคนบนรถไฟ “เรื่องชาวบ้านมันสำคัญกว่าลูกเต้ากับสัมภาระหรือไง? ยังจะมองอีก! หดหัวกลับไปให้หมด!” ความเถื่อนดิบของหลี่เซี่ยงตงได้ผลชะงัดกว่าคำพูดสุภาพของอาเจ๋อเป็นร้อยเท่า ฝูงชนบนชานชาลารีบกลับไปเข้าแถว คนที่โผล่หัวออกมาดูรีบหดคอกลับเข้าตู้ หลิวจื้อเฟิงเห็นว่าอาเจ๋อปลอดภัยแล้ว ก็ถอยกลับไปต่อแถวขึ้นรถอย่างเงียบๆ เขาดูไม่รีบร้อน เพราะช่วงที่เกิดเรื่องชุลมุน ลูกเมียเขาอาศัยจังหวะคนน้อยขึ้นไปจองที่นั่งเรียบร้อยแล้ว ฝูงชนสลายตัว ตำรวจรถไฟลุงจาง พร้อมลูกน้องเสี่ยวหม่าและเสี่ยวหวง ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่วงนอกก็เดินเข้ามา “ลุงจาง” หลี่เซี่ยงตงกับเพื่อนทักทาย และพยักหน้าให้สองตำรวจหนุ่ม “อืม” ลุงจางที่ถือกุญแจมือยิ้มให้ทั้งสามคน แล้วยกเท้าเตะชายร่างยักษ์ที่นอนกองอยู่เบาๆ “คราวหน้าจะทำตัวดีๆ ได้หรือยัง?” ชายร่างยักษ์ที่โดนหลี่เซี่ยงตงจัดหนักจนเชื่องแล้ว พอเห็นตำรวจมาซ้ำก็ยิ่งหงอ หดคอพยักหน้ารัวๆ ลุงจางชี้กุญแจมือไปที่ท้ายแถว “ลุกขึ้น! แล้วไสหัวไปต่อท้ายแถวซะ!” ชายร่างยักษ์เลิกวางก้าม รีบตะกายลุกขึ้นเดินกะเผลกไปต่อท้ายแถวอย่างว่าง่าย สภาพคอตกเหมือนไก่ป่วย ต่างจากเมื่อกี้ลิบลับ “เสี่ยวหม่า เสี่ยวหวง พวกเอ็งไปดูความเรียบร้อยทางอื่นก่อน ข้าจะคุยกับสามคนนี้หน่อย” พอลูกน้องแยกย้าย ลุงจางก็หันมาหาคู่กรณีอย่างอาเจ๋อ “ฉายา ‘ซือหนึ่งบาทา’ ของเอ็งนี่ตั้งมาเสียของเปล่าๆ ดูอย่าง ‘โทรโข่งหลี่’ สิ เตะเปรี้ยงเดียวจบข่าว ข้าว่าพวกเอ็งสลับฉายากันดีกว่ามั้ง” อาเจ๋อหน้าแดงด้วยความอาย หลี่เซี่ยงตงกอดอกมองเพดานทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ มีแต่โหวซานที่กลั้นไม่อยู่ หลุดขำ พรืด ออกมา ลุงจางหันขวับไปมองโหวซานที่รีบตะครุบปากตัวเอง แกไม่พูดอะไร แค่จ้องนิ่งๆ โหวซานโดนจ้องจนขนลุก รีบยิ้มประจบ “ไม่ขำแล้วครับลุงจาง ลุงมีอะไรก็รีบพูดเถอะ รถไฟจะออกแล้ว” รถไฟใกล้จะออกจริงๆ ลุงจางไล่ให้ทั้งสามคนขึ้นรถก่อน แล้วยืนคุยต่อที่หน้าประตูตู้ “เสี่ยวซือ (อาเจ๋อน้อย) จำไว้นะ จัดการเรื่องพวกนี้ต้องเด็ดขาด ถ้าเอ็งมัวแต่กล้าๆ กลัวๆ ไม่กล้าลงมือ พวกที่ชอบหาเรื่องมันจะยิ่งได้ใจ”

“ต้องแข็งกร้าวเข้าไว้ พวกมันถึงจะยอมสยบ คราวหน้าถ้าเจอแบบนี้อีก เตะแม่งเลย เข้าใจไหม?” อาเจ๋อหน้าแดง รับคำเสียงดัง “เข้าใจแล้วครับลุงจาง” รถไฟเริ่มเคลื่อนตัว ลุงจางสั่งให้อาเจ๋อไปล็อคประตู แล้วหันมาหาหลี่เซี่ยงตง “เรื่องโจรค้ามนุษย์ ข้ารายงานเบื้องบนไปแล้ว เอ็งกับเสี่ยวซือทำผลงานได้ดี กลับถึงปักกิ่งหน่วยงานคงมีรางวัลให้แน่”