บทที่ 292 การปะทะ

ค่ำคืนผ่านพ้น ฝันดีตลอดคืน อาเจ๋อที่กินข้าวเช้าเรียบร้อยแล้วกำลังเข้าเวรอยู่ในตู้โดยสาร เขาล้วงเหรียญเงินสองเหรียญออกมาจากกระเป๋า เหรียญหนึ่งดี เหรียญหนึ่งเลว สลับกันหยิบขึ้นมาพิจารณาเป็นระยะ “ฟังเสียง... ใสกังวาน นุ่มนวล คือของดี ถ้าเสียงทึบ ห้วน คือของเลว”

“ดูรูปทรง... สังเกตสี ลวดลาย รูปภาพ และความหนาบาง”

“ตรวจขอบฟัน... ฟันเฟืองที่ขอบต้องละเอียด สม่ำเสมอ เป็นระเบียบ คือของดี”

“ชั่งน้ำหนัก...” อาเจ๋อยืนหันหลังบังสายตาผู้โดยสาร สายตาจ้องมองเหรียญในมือ ปากก็พึมพำท่องจำวิธีดูเหรียญเงินไปด้วย ข้างหน้าไม่ไกลคือสถานีเต๋อโจว รถไฟที่กำลังแล่นอยู่เริ่มชะลอความเร็วลง หลี่เซี่ยงตงหิ้วกาน้ำเหล็กเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี พอเดินผ่านตู้มาถึงข้างหลังอาเจ๋อ ก็ยกมือตบไหล่เพื่อนป้าบหนึ่ง อาเจ๋อที่กำลังจดจ่ออยู่กับตำราดูเหรียญสะดุ้งโหยง รีบยัดเหรียญลงกระเป๋าทันที “เชี่ย! ตงจื่อ เอ็งจะให้ข้าหัวใจวายตายหรือไง!?” พอหันกลับมาก็เจอหลี่เซี่ยงตงยืนยิ้มแป้น และโหวซานที่ยืนนวดขมับทำหน้าเหมือนแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียว “โหวซาน เป็นไรวะ? ปวดหัว?” โหวซานตอบด้วยสายตาเหม่อลอย น้ำเสียงไร้เรี่ยวแรง “ไม่ได้ปวดหัว แต่หัวจะระเบิดแล้วต่างหาก” อาเจ๋อขำ “ตงจื่อ เอ็งติวเข้มให้โหวซานเป็นพิเศษหรือไง?”

“อย่าไปสนใจมัน มันแกล้งทำสำออยไปงั้นแหละ” โหวซานรีบปฏิเสธ “ไม่ได้แกล้งนะพี่ตง หัวผมจะระเบิดจริงๆ” หลี่เซี่ยงตงเมินโหวซาน หันไปมองข้างหลังแล้วทักขึ้น “สหายข่งต้านี มาหาโหวซานเหรอครับ?”